รูปแบบการจัดการเรียนรู้ประวัติศาสตร์ท้องถิ่นเชิงบูรณาการ กลุ่มสาระสังคมศึกษา ศาสนา และวัฒนธรรมบนถนนราชดำเนิน จังหวัดนครศรีธรรมราช

Main Article Content

ตุลย์ จันทร์อุดม
อัจฉรา ศรีพันธ์

บทคัดย่อ

การวิจัยครั้งนี้ มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษารูปแบบการจัดการเรียนรู้ประวัติศาสตร์ บนถนนราชดำเนินจังหวัดนครศรีธรรมราชในปัจจุบัน 2) สร้างรูปแบบการเรียนรู้ประวัติศาสตร์ท้องถิ่นเชิงบูรณาการ กลุ่มสาระสังคมศึกษา ศาสนา และวัฒนธรรมบนถนนราชดำเนินจังหวัดนครศรีธรรมราชที่เหมาะสม เป็นวิจัยเชิงคุณภาพที่มีกลุ่มผู้ให้ข้อมูลเป็นนักเรียนอายุ 16-18 ปี และครูที่มีประสบการณ์การสอนในวิชาประวัติศาสตร์ อย่างน้อย 2 ปี โดยมีขอบเขตการวิจัย คือ ถนนราชดำเนิน อำเภอเมืองนครศรีธรรมราช จังหวัดนครศรีธรรมราช ตั้งแต่สี่แยกศาลามีชัย (หัวถนน) ถึงกองทัพภาคที่ 4 (ค่ายวชิราวุธ) ระยะทาง 10 กิโลเมตร โดยผู้วิจัยได้ใช้แนวคำถามในการสัมภาษณ์ เป็นเครื่องมือในการวิจัย เพื่อนำมาวิเคราะห์ข้อมูลเชิงคุณภาพที่ได้จากการเก็บข้อมูล
ผลการวิจัยพบว่า
1. การจัดการเรียนรู้ประวัติศาสตร์นครศรีธรรมราชในปัจจุบันไม่ได้มีการกำหนดไว้ในหลักสูตรสถานศึกษาและหลักสูตรกลุ่มสาระการเรียนรู้ เพียงแต่มีการกำหนดให้บูรณาการเนื้อหาประวัติศาสตร์นครศรีธรรมราชลงในรายวิชาพื้นฐาน โดยผู้สอนเลือกใช้วิธีการสอนที่หลากหลาย เช่น การบรรยาย การลงพื้นที่จริง การแจกใบความรู้ การใช้สื่อต่างๆ รวมทั้งมีการให้ผู้เรียนได้ศึกษาด้วยตนเองและจัดทำรายงานสรุปเสนอผู้สอน
2. รูปแบบการเรียนรู้ประวัติศาสตร์ท้องถิ่นเชิงบูรณาการกลุ่มสาระสังคมศึกษา ศาสนาและวัฒนธรรมบนถนนราชดำเนินจังหวัดนครศรีธรรมราชที่เหมาะสม คือ รูปแบบการจัดการเรียนรู้ มอง สืบ ยืน (Mong Seup Yeun Learning Model) ซึ่งแบ่งการเรียนรู้ออกเป็น 3 ขั้นด้วยกันคือ ขั้นมอง A (Autonomous Teacher) เป็นการจัดการเรียนรู้ภายในห้องเรียนและการลงพื้นที่จริง ผ่านวิธีการจัดการเรียนรู้โดยใช้วิธีการทางประวัติศาสตร์ ขั้นสืบ C (Cultural Transmission) เป็นการจัดการเรียนรู้ที่ใช้กระบวนการอภิปรายกลุ่มย่อย แบบโต๊ะกลม ร่วมกับการตั้งคำถามเชิงวิพากษ์ ขั้นยืน C (Conservative Innovation) เป็นการจัดการเรียนรู้ที่ใช้กระบวนการสร้างนวัตกรรมเพื่อการอนุรักษ์ โดยรูปแบบการจัดการเรียนรู้ มอง สืบ ยืน (Mong Seup Yeun Learning Model) จะต้องผ่านกระบวนการจัดการเรียนรู้ ACC (ACC Learning Management)

Article Details

รูปแบบการอ้างอิง
จันทร์อุดม ต., & ศรีพันธ์ อ. (2022). รูปแบบการจัดการเรียนรู้ประวัติศาสตร์ท้องถิ่นเชิงบูรณาการ กลุ่มสาระสังคมศึกษา ศาสนา และวัฒนธรรมบนถนนราชดำเนิน จังหวัดนครศรีธรรมราช. วารสารวิชาการธรรมทรรศน์, 22(3), 129–140. สืบค้น จาก https://so06.tci-thaijo.org/index.php/dhammathas/article/view/253497
ประเภทบทความ
บทความวิจัย (Research Article)

เอกสารอ้างอิง

ชัยวัฒน์ สุทธิรัตน์. (2558). 80 นวัตกรรมการจัดการเรียนรู้ที่เน้นผู้เรียนเป็นสำคัญ. (พิมพ์ครั้งที่ 6). นนทบุรี: พี บาลานซ์ดีไซด์แอนปริ้นติ้ง.

ทิศนา แขมมณี. (2548). ศาสตร์การสอน องค์ความรู้เพื่อการจัดกระบวนการเรียนรู้ที่มีประสิทธิภาพ. (พิมพ์ครั้งที่ 4). กรุงเทพฯ: ด่านสุทธาการพิมพ์.

ธิดา สาระยา. (2539). ประวัติศาสตร์ท้องถิ่น ประวัติศาสตร์ที่สัมพันธ์กับสังคมมนุษย์. (พิมพ์ครั้งที่ 2). กรุงเทพฯ: ด่านสุทธาการพิมพ์.

บุญเลี้ยง ทุมทอง. (2559). ทฤษฎีและการพัฒนารูปแบบการจัดการเรียนรู้. (พิมพ์ครั้งที่ 3). กรุงเทพฯ: ทริปเพิ้ล เอ็ดดูเคชั่น.

วศิน ปัญญาวุธตระกูล. (2562). ประวัติศาสตร์ท้องถิ่น วิธีการศึกษาเชิงปฏิบัติการแบบมีส่วนร่วม. พิษณุโลก: รัตนสุวรรณการพิมพ์ 3.

สำนักงานวิชาการและมาตรฐานการศึกษา สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน. (2551). ตัวชี้วัดและการเรียนรู้แกนกลาง กลุ่มสาระสังคมศึกษา ศาสนา และวัฒนธรรม ตามหลักสูตรแกนกลางการศึกษาขั้นพื้นฐาน. กรุงเทพฯ: ชุมชนสหกรณ์การเกษตรแห่งประเทศไทย.

สุคนธ์ สินธพานนท์ และคณะ. (2562). หลากหลายวิธีสอนเพื่อพัฒนาคุณภาพเยาวชนไทย. กรุงเทพฯ: เทคนิคพริ้นติ้ง.

สุวิทย์ มูลคำ และอรทัย มูลคำ. (2546). 19 วิธีจัดการเรียนรู้ เพื่อพัฒนาความรู้และทักษะ. (พิมพ์ครั้งที่ 4). กรุงเทพฯ: ภาพพิมพ์.