แรงงานข้ามชาติ: สิทธิประโยชน์และแนวทางในการจัดการของแรงงานเมียนมา อำเภอแม่สอด จังหวัดตาก
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยครั้งนี้ มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาสาเหตุในการจ้างแรงงานสัญชาติเมียนมาของผู้ประกอบการในอำเภอแม่สอด จังหวัดตาก 2) ศึกษาสิทธิประโยชน์ของแรงงานสัญชาติเมียนมาที่ได้รับ ในอำเภอแม่สอด จังหวัดตาก 3) ศึกษาหาแนวทางในการจัดการแรงงานสัญชาติเมียนมา ในอำเภอแม่สอด จังหวัดตาก เป็นการวิจัยเชิงคุณภาพ โดยกลุ่มตัวอย่างที่ใช้ในการศึกษา ได้แก่ แรงงานสัญชาติเมียนมาจำนวน 21 คน ที่สามารถสื่อสารภาษาไทยได้ นายจ้างหรือเจ้าของสถานประกอบการจำนวน 10 ท่านและเจ้าหน้าที่รัฐจำนวน 5 ท่าน เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย ประกอบด้วย แบบสัมภาษณ์แบบกึ่งโครงสร้าง (Semi–Structured Interview Form) ซึ่งมีการรวบรวมข้อมูลจากการสัมภาษณ์เชิงลึก และการสนทนากลุ่ม และทำการวิเคราะห์ข้อมูล โดยการวิเคราะห์เนื้อหา
ผลการวิจัยพบว่า
1. สาเหตุหรือความจำเป็นในการใช้แรงงานสัญชาติเมียนมาของผู้ประกอบการ เกิดจากการขาดแคลนแรงงานในพื้นที่โดยเฉพาะแรงงานไร้ฝีมือ ซึ่งแรงงานไทยไม่ทำเนื่องจาก ลำบากและมีความเสี่ยง ประกอบกับแรงงานเมียนมามีความขยัน อดทน ไม่เกี่ยงงานมากกว่าแรงงานไทย
2. แรงงานสัญชาติเมียนมา ได้รับการปฏิบัติตามสภาพการจ้างงานที่กฎหมายกำหนดไว้ในบางครั้ง และได้รับการปฏิบัติตามสิทธิแรงงานข้ามชาติไม่สม่ำเสมอเช่นกัน
3. การจัดการแรงงานเมียนมาที่เหมาะสม ควรมีการนำเข้าแรงงานเข้ามาทำงานแบบไปเช้า-เย็นกลับ มาทำงานตามฤดูกาล ควรมีการอนุญาตให้นายจ้างนำพาลูกจ้างมาขึ้นทะเบียนถูกกฎหมาย
โดยกำหนดหลักเกณฑ์ให้มีการจำกัดพื้นที่ในการทำงานและระยะเวลาที่แรงงานสามารถเคลื่อนย้ายไปทำงานที่อื่นหรือเปลี่ยนงานใหม่ในพื้นที่ต่างๆ ได้ และการอนุญาตให้แรงงานทำงานในภาคอุตสาหกรรมที่ใช้แรงงานเข้มข้นได้
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เพื่อให้เป็นไปตามกฎหมายลิขสิทธิ์ ผู้นิพนธ์ทุกท่านต้องลงลายมือชื่อในแบบฟอร์มใบมอบลิขสิทธิ์บทความ ให้แก่วารสารฯ พร้อมกับบทความต้นฉบับที่ได้แก้ไขครั้งสุดท้าย นอกจากนี้ ผู้นิพนธ์ทุกท่านต้องยืนยันว่าบทความ ต้นฉบับที่ส่งมาตีพิมพ์นั้น ได้ส่งมาตีพิมพ์เฉพาะในวารสาร วิชาการธรรม ทรรศน์ เพียงแห่งเดียวเท่านั้น หากมีการใช้ ภาพหรือตารางของผู้นิพนธ์อื่นที่ปรากฏในสิ่งตีพิมพ์อื่นมาแล้ว ผู้นิพนธ์ต้องขออนุญาตเจ้าของลิขสิทธิ์ก่อน พร้อมทั้ง แสดงหนังสือที่ได้รับการยินยอมต่อบรรณาธิการ ก่อนที่บทความจะได้รับการตีพิมพ์เอกสารอ้างอิง
กรมประชาสัมพันธ์. (2558). นโยบายการจัดการปัญหาแรงงานต่างด้าว. กรุงเทพฯ: สำนักการประชาสัมพันธ์ต่างประเทศ กรมประชาสัมพันธ์.
นพนันท์ เดชกูลพรศิริ. (2554). การศึกษาปัจจัยสำคัญที่สนับสนุนให้แรงงานต่างด้าวเข้ามาทำงานในอุตสาหกรรมหลักในประเทศไทย. (วิทยานิพนธ์วิศวกรรมศาสตรมหาบัณฑิต). กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีพระจอมเกล้าธนบุรี.
ปังปอนด์ รักอำนวยกิจ. (2552). บทสังเคราะห์นโยบายยุทธศาสตร์การบริหารจัดการและแรงกดดันในการนำเข้าแรงงานต่างด้าวของประเทศไทย. กรุงเทพฯ: สำนักงานแรงงานระหว่างประเทศ.
มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช. (2562). การเคลื่อนย้ายแรงงานระหว่างประเทศ. เข้าถึงได้จาก https://www.stou.ac.th/Study/Services/Sec/60340(2)/move1.html
ศิริพงษ์ ลดาวัลย์ ณ อยุธยา. (2559). การจัดการแรงงานข้ามชาติเข้าเมืองผิดกฎหมาย 3 สัญชาติไทย: สำรวจทางกฎหมาย นโยบายและทางเลือก. วารสารรัฐศาสตร์และรัฐประศาสนศาสตร์, 7(1), 49-74.
สำนักงานจัดหางานแม่สอด. (2564). สถิติแรงงานต่างด้าวที่ยื่นขอรับใบอนุญาตทำงาน. เข้าถึงได้จาก http://tak.mol.go.th/labour_statistic
DeJong, G. F. & Fawcett, J. T. (1981). Motivations for migration: an assessment and a value-expectancy research model. In DeJong, G. F. & Gardner, R. W. (eds). Migration Decision Making: Multidisciplinary Approaches to Micro-level Studies in Developed and Developing Countries. New York: Pergamon.
Fielding, A. J. (2007). Migration and social mobility in urban systems: national and international trends. International Handbook of Urban Policy, 1, 107-137.
Jampaklay, A., Korinek, K. & Entwisle, B. (2007). Residential clustering among Nang Rong migrants in urban settings of Thailand. Asian and Pacific Migration Journal, 16(4), 485-510.
Long, J. (2005). Rural-urban migration and socioeconomic mobility in Victorian Britain. The Journal of Economic History, 65(1), 1-35.
