การวิเคราะห์การดำเนินธุรกิจสีขาวในทัศนะพุทธจริยศาสตร์ของสถานประกอบการในพื้นที่อำเภอเมือง จังหวัดหนองบัวลำภู

Main Article Content

วัลย์ลดา รัตนศิริวรากร
พระครูภาวนาโพธิคุณ
จรัส ลีกา
พระมหาสากล สุภรเมธี

บทคัดย่อ

การวิจัยครั้งนี้ มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาการดำเนินธุรกิจสีขาวของสถานประกอบการในพื้นที่อำเภอเมือง จังหวัดหนองบัวลำภู 2) ศึกษาหลักพุทธจริยศาสตร์ในการดำเนินธุรกิจสีขาว 3) วิเคราะห์การดำเนินธุรกิจสีขาวในทัศนะพุทธจริยศาสตร์ของสถานประกอบการในพื้นที่อำเภอเมือง จังหวัดหนองบัวลำภู เป็นการวิจัยเชิงคุณภาพ ศึกษาข้อมูลปฐมภูมิจากพระไตรปิฎก ข้อมูลทุติยภูมิจากเอกสารวิชาการ และงานวิจัยที่เกี่ยวข้อง มีผู้ให้ข้อมูลสำคัญ จำนวน 20 คน วิเคราะห์ข้อมูลเชิงพรรณนาตามหลักอุปนัยวิธี
ผลการวิจัยพบว่า
1. การดำเนินธุรกิจสีขาวในจังหวัดหนองบัวลำภู ต้องเผชิญกับปัญหาต่างๆ เช่น การบริหารคน และเงินทุน ซึ่งส่งผลกระทบโดยตรงต่อการดำเนินธุรกิจที่ทำให้ไม่บรรลุเป้าหมาย จึงควรเพิ่มศักยภาพการดำเนินธุรกิจให้สามารถแข่งขันได้อย่างมีประสิทธิภาพ ด้วยหลักการบริหาร 4 ด้าน คือ คน เงิน วัตถุดิบ และการบริหารจัดการ ที่จะนำไปสู่ความยั่งยืนในการดำเนินธุรกิจ
2. พุทธจริยศาสตร์มีหลักการสำคัญ 3 อย่าง คือ การไม่ทำชั่ว การทำความดี การทำใจให้บริสุทธิ์ นำมาใช้ควบคุมพฤติกรรมของมนุษย์ที่แสดงออกทางกาย วาจา ใจ หลักพุทธจริยศาสตร์ที่นำมาใช้ในการดำเนินธุรกิจ คือ พรหมวิหาร สังคหวัตถุ และอิทธิบาท ซึ่งจะนำไปสู่ความเป็นธุรกิจสีขาว
3. การดำเนินธุรกิจสีขาวเกิดขึ้นได้ด้วยการนำหลักพรหมวิหารมาเพื่อการครองตนเพราะผู้นำจะต้องประพฤติธรรมจึงจะได้รับการยกย่อง และเคารพจากผู้อื่น สังคหวัตถุนำมาใช้เพื่อการครองคนด้วยการสร้างความเป็นกัลยาณมิตรกับเพื่อนร่วมงานที่มุ่งถึงความสำเร็จขององค์กรเป็นสำคัญ และอิทธิบาทนำมาใช้ในการครองงาน เพื่อสร้างบุคลากรให้มีความรักในงานที่มีศรัทธาเป็นฐานจึงเกิดความมุ่งมั่นด้วยจิตที่จดจ่ออยู่ในงานที่ตนรับผิดเพื่อป้องกันความผิดพลาดที่จะเกิดขึ้น และมีการตรวจสอบกระบวนการทำงานอย่างสม่ำเสมอ ด้วยวิธีการนี้การดำเนินธุรกิจจะนำไปสู่ความสำเร็จตามเป้าหมายที่ตั้งไว้

Article Details

รูปแบบการอ้างอิง
รัตนศิริวรากร ว., พระครูภาวนาโพธิคุณ, ลีกา จ., & พระมหาสากล สุภรเมธี. (2023). การวิเคราะห์การดำเนินธุรกิจสีขาวในทัศนะพุทธจริยศาสตร์ของสถานประกอบการในพื้นที่อำเภอเมือง จังหวัดหนองบัวลำภู. วารสารวิชาการธรรมทรรศน์, 23(4), 111–126. สืบค้น จาก https://so06.tci-thaijo.org/index.php/dhammathas/article/view/262804
ประเภทบทความ
บทความวิจัย (Research Article)

เอกสารอ้างอิง

คำพอง งามภักดิ์. (2543). จริยธรรมธุรกิจ: ศึกษาเปรียบเทียบแนวคิดประโยชน์นิยมกับแนวคิดพระพุทธศาสนา. (วิทยานิพนธ์ศึกษาศาสตรมหาบัณฑิต). กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยมหิดล.

พระครูพัฒนกิจจานุรักษ์ (สำเรียง เพ็ชราม). (2553). การศึกษาหลักสัมมาอาชีวะของพุทธศาสนาที่ปรากฏในหลักเศรษฐกิจพอเพียง. (วิทยานิพนธ์พุทธศาสตรมหาบัณฑิต). พระนครศรีอยุธยา: มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.

พระเทพเวที (ประยุทธ์ ปยุตฺโต). (2531). เศรษฐศาสตร์แนวพุทธ. กรุงเทพฯ: มูลนิธิโกมลคีมทอง.

พระธรรมปิฎก (ป.อ.ปยุตฺโต). (2540). เศรษฐศาสตร์แนวพุทธ. กรุงเทพฯ: สหธรรมิก.

_______. (2545). พจนานุกรมพุทธศาสตร์ฉบับประมวลธรรม. (พิมพ์ครั้งที่ 11). กรุงเทพฯ: สหธรรมิก.

พระธานี เขมธมฺโม (จำปา). (2550). ศึกษาสัมมาอาชีวะในพระพุทธศาสนา. (วิทยานิพนธ์พุทธศาสตรมหาบัณฑิต). พระนครศรีอยุธยา: มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.

พระพรหมคุณาภรณ์ (ป.อ.ปยุตฺโต). (2550). ธรรมนูญชีวิต. (พิมพ์ครั้งที่ 2). กรุงเทพฯ: พิมพ์สวย.

พระมหาสมโภช ฐิติญาโณ (ศรีพันธ์). (2535). ศึกษาวิเคราะห์เศรษฐศาสตร์ตามแนวพระไตรปิฎก. (วิทยานิพนธ์พุทธศาสตรมหาบัณฑิต). พระนครศรีอยุธยา: มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.

มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. (2539). พระไตรปิฎกภาษาไทย ฉบับมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. กรุงเทพฯ: มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.

รัตนา อัตภูมิสุวรรณ. (2542). การศึกษาธุรกิจ. กรุงเทพฯ: ศูนย์การพิมพ์แก่นจันทร์.

ศักดิ์ชัย อนันต์ตรีชัย. (2550). จริยศาสตร์ในการดำเนินธุรกิจของพระพุทธศาสนานิกายเถรวาท. (วิทยานิพนธ์พุทธศาสตรดุษฎีบัณฑิต). พระนครศรีอยุธยา: มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.

สมคิด บางโม. (2519). ธุรกิจทั่วไป. (พิมพ์ครั้งที่ 2). กรุงเทพฯ: นำอักษร.

สมบูรณ์ ศาลยาชีวิน และคณะ. (2551). จริยธรรมในการดาเนินธุรกิจของนักธุรกิจในประเทศไทยเปรียบเทียบกับนักธุรกิจในประเทศสหรัฐอเมริกา. (รายงานการวิจัย). กรุงเทพฯ: สำนักงานกองทุนสนับสนุนการวิจัย.

สุภาวดี นัมคณิสรณ์. (2539). ธุรกิจกับพุทธจริยศาสตร์. (วิทยานิพนธ์อักษรศาสตรมหาบัณฑิต). กรุงเทพฯ: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.