การวิเคราะห์การดำเนินธุรกิจสีขาวในทัศนะพุทธจริยศาสตร์ของสถานประกอบการในพื้นที่อำเภอเมือง จังหวัดหนองบัวลำภู
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยครั้งนี้ มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาการดำเนินธุรกิจสีขาวของสถานประกอบการในพื้นที่อำเภอเมือง จังหวัดหนองบัวลำภู 2) ศึกษาหลักพุทธจริยศาสตร์ในการดำเนินธุรกิจสีขาว 3) วิเคราะห์การดำเนินธุรกิจสีขาวในทัศนะพุทธจริยศาสตร์ของสถานประกอบการในพื้นที่อำเภอเมือง จังหวัดหนองบัวลำภู เป็นการวิจัยเชิงคุณภาพ ศึกษาข้อมูลปฐมภูมิจากพระไตรปิฎก ข้อมูลทุติยภูมิจากเอกสารวิชาการ และงานวิจัยที่เกี่ยวข้อง มีผู้ให้ข้อมูลสำคัญ จำนวน 20 คน วิเคราะห์ข้อมูลเชิงพรรณนาตามหลักอุปนัยวิธี
ผลการวิจัยพบว่า
1. การดำเนินธุรกิจสีขาวในจังหวัดหนองบัวลำภู ต้องเผชิญกับปัญหาต่างๆ เช่น การบริหารคน และเงินทุน ซึ่งส่งผลกระทบโดยตรงต่อการดำเนินธุรกิจที่ทำให้ไม่บรรลุเป้าหมาย จึงควรเพิ่มศักยภาพการดำเนินธุรกิจให้สามารถแข่งขันได้อย่างมีประสิทธิภาพ ด้วยหลักการบริหาร 4 ด้าน คือ คน เงิน วัตถุดิบ และการบริหารจัดการ ที่จะนำไปสู่ความยั่งยืนในการดำเนินธุรกิจ
2. พุทธจริยศาสตร์มีหลักการสำคัญ 3 อย่าง คือ การไม่ทำชั่ว การทำความดี การทำใจให้บริสุทธิ์ นำมาใช้ควบคุมพฤติกรรมของมนุษย์ที่แสดงออกทางกาย วาจา ใจ หลักพุทธจริยศาสตร์ที่นำมาใช้ในการดำเนินธุรกิจ คือ พรหมวิหาร สังคหวัตถุ และอิทธิบาท ซึ่งจะนำไปสู่ความเป็นธุรกิจสีขาว
3. การดำเนินธุรกิจสีขาวเกิดขึ้นได้ด้วยการนำหลักพรหมวิหารมาเพื่อการครองตนเพราะผู้นำจะต้องประพฤติธรรมจึงจะได้รับการยกย่อง และเคารพจากผู้อื่น สังคหวัตถุนำมาใช้เพื่อการครองคนด้วยการสร้างความเป็นกัลยาณมิตรกับเพื่อนร่วมงานที่มุ่งถึงความสำเร็จขององค์กรเป็นสำคัญ และอิทธิบาทนำมาใช้ในการครองงาน เพื่อสร้างบุคลากรให้มีความรักในงานที่มีศรัทธาเป็นฐานจึงเกิดความมุ่งมั่นด้วยจิตที่จดจ่ออยู่ในงานที่ตนรับผิดเพื่อป้องกันความผิดพลาดที่จะเกิดขึ้น และมีการตรวจสอบกระบวนการทำงานอย่างสม่ำเสมอ ด้วยวิธีการนี้การดำเนินธุรกิจจะนำไปสู่ความสำเร็จตามเป้าหมายที่ตั้งไว้
Article Details

อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เพื่อให้เป็นไปตามกฎหมายลิขสิทธิ์ ผู้นิพนธ์ทุกท่านต้องลงลายมือชื่อในแบบฟอร์มใบมอบลิขสิทธิ์บทความ ให้แก่วารสารฯ พร้อมกับบทความต้นฉบับที่ได้แก้ไขครั้งสุดท้าย นอกจากนี้ ผู้นิพนธ์ทุกท่านต้องยืนยันว่าบทความ ต้นฉบับที่ส่งมาตีพิมพ์นั้น ได้ส่งมาตีพิมพ์เฉพาะในวารสาร วิชาการธรรม ทรรศน์ เพียงแห่งเดียวเท่านั้น หากมีการใช้ ภาพหรือตารางของผู้นิพนธ์อื่นที่ปรากฏในสิ่งตีพิมพ์อื่นมาแล้ว ผู้นิพนธ์ต้องขออนุญาตเจ้าของลิขสิทธิ์ก่อน พร้อมทั้ง แสดงหนังสือที่ได้รับการยินยอมต่อบรรณาธิการ ก่อนที่บทความจะได้รับการตีพิมพ์เอกสารอ้างอิง
คำพอง งามภักดิ์. (2543). จริยธรรมธุรกิจ: ศึกษาเปรียบเทียบแนวคิดประโยชน์นิยมกับแนวคิดพระพุทธศาสนา. (วิทยานิพนธ์ศึกษาศาสตรมหาบัณฑิต). กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยมหิดล.
พระครูพัฒนกิจจานุรักษ์ (สำเรียง เพ็ชราม). (2553). การศึกษาหลักสัมมาอาชีวะของพุทธศาสนาที่ปรากฏในหลักเศรษฐกิจพอเพียง. (วิทยานิพนธ์พุทธศาสตรมหาบัณฑิต). พระนครศรีอยุธยา: มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
พระเทพเวที (ประยุทธ์ ปยุตฺโต). (2531). เศรษฐศาสตร์แนวพุทธ. กรุงเทพฯ: มูลนิธิโกมลคีมทอง.
พระธรรมปิฎก (ป.อ.ปยุตฺโต). (2540). เศรษฐศาสตร์แนวพุทธ. กรุงเทพฯ: สหธรรมิก.
_______. (2545). พจนานุกรมพุทธศาสตร์ฉบับประมวลธรรม. (พิมพ์ครั้งที่ 11). กรุงเทพฯ: สหธรรมิก.
พระธานี เขมธมฺโม (จำปา). (2550). ศึกษาสัมมาอาชีวะในพระพุทธศาสนา. (วิทยานิพนธ์พุทธศาสตรมหาบัณฑิต). พระนครศรีอยุธยา: มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
พระพรหมคุณาภรณ์ (ป.อ.ปยุตฺโต). (2550). ธรรมนูญชีวิต. (พิมพ์ครั้งที่ 2). กรุงเทพฯ: พิมพ์สวย.
พระมหาสมโภช ฐิติญาโณ (ศรีพันธ์). (2535). ศึกษาวิเคราะห์เศรษฐศาสตร์ตามแนวพระไตรปิฎก. (วิทยานิพนธ์พุทธศาสตรมหาบัณฑิต). พระนครศรีอยุธยา: มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. (2539). พระไตรปิฎกภาษาไทย ฉบับมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. กรุงเทพฯ: มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
รัตนา อัตภูมิสุวรรณ. (2542). การศึกษาธุรกิจ. กรุงเทพฯ: ศูนย์การพิมพ์แก่นจันทร์.
ศักดิ์ชัย อนันต์ตรีชัย. (2550). จริยศาสตร์ในการดำเนินธุรกิจของพระพุทธศาสนานิกายเถรวาท. (วิทยานิพนธ์พุทธศาสตรดุษฎีบัณฑิต). พระนครศรีอยุธยา: มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
สมคิด บางโม. (2519). ธุรกิจทั่วไป. (พิมพ์ครั้งที่ 2). กรุงเทพฯ: นำอักษร.
สมบูรณ์ ศาลยาชีวิน และคณะ. (2551). จริยธรรมในการดาเนินธุรกิจของนักธุรกิจในประเทศไทยเปรียบเทียบกับนักธุรกิจในประเทศสหรัฐอเมริกา. (รายงานการวิจัย). กรุงเทพฯ: สำนักงานกองทุนสนับสนุนการวิจัย.
สุภาวดี นัมคณิสรณ์. (2539). ธุรกิจกับพุทธจริยศาสตร์. (วิทยานิพนธ์อักษรศาสตรมหาบัณฑิต). กรุงเทพฯ: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.