โมเดลการบริหารจัดการสู่ความเป็นเลิศตามหลักพรหมวิหาร 4 ของโรงพยาบาลส่งเสริมสุขภาพตำบล เขตสุขภาพที่ 7

Main Article Content

ทองงาม สุดสน
สุเทพ เมยไธสง
วิมลพร สุวรรณแสนทวี

บทคัดย่อ

การวิจัยครั้งนี้ มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาองค์ประกอบและตัวบ่งชี้การบริหารจัดการสู่ความเป็นเลิศตามหลักพรหมวิหาร 4 ของโรงพยาบาลส่งเสริมสุขภาพตำบล เขตสุขภาพที่ 7 2) ตรวจสอบความสอดคล้องกลมกลืนของโมเดลการบริหารจัดการสู่ความเป็นเลิศตามหลักพรหมวิหาร 4 กับข้อมูลเชิงประจักษ์ 3) สร้างและประเมินโมเดลการบริหารจัดการสู่ความเป็นเลิศตามหลักพรหมวิหาร 4 เป็นการวิจัยแบบผสานวิธี กลุ่มตัวอย่าง จำนวน 520 คน ผู้เชี่ยวชาญ จำนวน 5 คน และผู้ทรงคุณวุฒิ จำนวน 10 คน เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัยประกอบด้วยแบบสอบถาม แบบสัมภาษณ์ และแบบประเมินการใช้องค์ประกอบและตัวบ่งชี้ สำหรับสถิติที่ใช้ในการวิเคราะห์ข้อมูล ได้แก่ ร้อยละ ค่าเฉลี่ย และส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน รวมถึงการวิเคราะห์องค์ประกอบเชิงสำรวจ การวิเคราะห์องค์ประกอบเชิงยืนยัน และการทดสอบสหสัมพันธ์พหุคูณ      
ผลการวิจัยพบว่า
1. องค์ประกอบและตัวบ่งชี้การบริหารจัดการสู่ความเป็นเลิศตามหลักพรหมวิหาร 4 ของโรงพยาบาลส่งเสริมสุขภาพตำบล เขตสุขภาพที่ 7 ประกอบด้วย 4 องค์ประกอบ 17 ตัวบ่งชี้
2. ผลการตรวจสอบความสอดคล้องและกลมกลืนของโมเดลพบว่า โมเดลมีความเที่ยงตรงเชิงโครงสร้าง และมีค่าความเชื่อมั่นเชิงโครงสร้าง เท่ากับ 988 หมายถึง โมเดลมีความสอดคล้องและกลมกลืนกับข้อมูลเชิงประจักษ์
3. จากการประเมินโมเดลการบริหารจัดการสู่ความเป็นเลิศตามหลักพรหมวิหาร 4 ของโรงพยาบาลส่งเสริมสุขภาพตำบล เขตสุขภาพที่ 7 พบว่า มีความเหมาะสมอยู่ในระดับมากสามารถนำไปใช้ได้ ผลการทดสอบสหสัมพันธ์แบบลำดับ ผู้ตัดสินทั้ง 10 รูป/คน มีความคิดเห็นตรงกัน

Article Details

รูปแบบการอ้างอิง
สุดสน ท. ., เมยไธสง ส. ., & สุวรรณแสนทวี ว. . (2025). โมเดลการบริหารจัดการสู่ความเป็นเลิศตามหลักพรหมวิหาร 4 ของโรงพยาบาลส่งเสริมสุขภาพตำบล เขตสุขภาพที่ 7. วารสารวิชาการธรรมทรรศน์, 25(1), 107–118. สืบค้น จาก https://so06.tci-thaijo.org/index.php/dhammathas/article/view/276851
ประเภทบทความ
บทความวิจัย (Research Article)

เอกสารอ้างอิง

กระทรวงสาธารณสุข. (2553). คู่มืออบรมอาสาสมัครสาธารณสุข (อสม.) ปี 2553. กรุงเทพฯ: เรดิเอชั่น.

_______. (2560). แผนยุทธศาสตร์ชาติ ระยะ 20 ปี ด้านสาธารณสุข (พ.ศ. 2560-2579) ฉบับปรับปรุง ครั้งที่ 2. กรุงเทพฯ: ศูนย์ข้อมูลข่าวสารด้านเวชภัณฑ์ กระทรวงสาธารณสุข.

บุษกร วัฒนบุตร. (2560). คนดีที่มีความกตัญญูบนพื้นฐานพระพุทธศาสนา. (วิทยานิพนธ์พุทธศาสตรมหาบัณฑิต). พระนครศรีอยุธยา: มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.

พระวุฒิพงษ์ เพียรภูเขา และเพ็ญณี แนรอท. (2560). มุมมองด้านการบริหารจัดการของมหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย วิทยาเขตขอนแก่น สู่ความเป็นเลิศในทศวรรษหน้า. วารสารวิทยาลัยบัณฑิตเอเชีย, 7(2), 11-20. https://so01.tci-thaijo.org/index.php/CAS/issue/view/10847/4942

วรรณิภา อัศวชัยสุวิกรม. (2546). การส่งเสริมสุขภาพสู่ศตวรรษที่ 21. วารสารคณะพยาบาลศาสตร์ มหาวิทยาลัยบูรพา, 11(1), 51-59.

วันเพ็ญ ศิวารมย์. (2552). การพัฒนาตัวบ่งชี้มาตรฐานโรงพยาบาลส่งเสริมสุขภาพตามแนวทางรางวัลคุณภาพแห่งชาติ. (วิทยานิพนธ์บริหารธุรกิจดุษฎีบัณฑิต). ขอนแก่น: มหาวิทยาลัยภาคตะวันออกเฉียงเหนือ.

สถาบันพัฒนาสุขภาพอาเซียน มหาวิทยาลัยมหิดล. (2554). ความฉลาดทางสุขภาพ. กรุงเทพฯ: นิวธรรมดาการพิมพ์.

สำนักงานคณะกรรมการพัฒนาระบบราชการ. (2559). การพัฒนาคุณภาพการบริหารจัดการภาครัฐ (PMQA). เข้าถึงได้จาก https://www.opdc.go.th/content/Nzc

สุภมาส อังสุโชติ, สมถวิล วิจิตรวรรณา และรัชนีกูล ภิญโญภานุวัฒน์. (2552). สถิติวิเคราะห์สำหรับการวิจัยทางสังคมศาสตร์และพฤติกรรมศาสตร์: เทคนิคการใช้โปรแกรม LISREL. (พิมพ์ครั้งที่ 2). กรุงเทพฯ: เจริญดีมั่งคงการพิมพ์.

Comrey, A. L., & Lee, H. B. (1992). A First Course in Factor Analysis. (2nd ed.). Hillsdale, New Jersey: Lawrence Erlbaum.

Kamath, S., Chuang, L., Kasapis, S., & Lapota, A. L. (2013). Biochemical and thermos-mechanical analysis of collagen from the skin of Asian Sea bass (Lales calcarifer) and Australian Snapper (Pagrus auratus), an alternative from mammalian collagen. European Food Research and Technology, 236, 873-882.

National Institute of Standards and Technology. (2008). Baldrige National Quality Program Educational Criteria for Performance Excellence. Gaithersburg, Maryland: NIST.

UNESCO. (1981). Quality of Life: An Orientation to Population Education. Bangkok: UNESCO.