การพัฒนารูปแบบการเรียนรู้ด้านการออกแบบผลิตภัณฑ์ด้วยเทคนิคการคิดเชิงออกแบบเพื่อส่งเสริมทักษะการเป็นผู้ประกอบการรุ่นใหม่
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยครั้งนี้ มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) พัฒนารูปแบบการเรียนรู้ด้านการออกแบบผลิตภัณฑ์ด้วยเทคนิคการคิดเชิงออกแบบเพื่อส่งเสริมทักษะการเป็นผู้ประกอบการรุ่นใหม่ 2) ศึกษาผลการใช้รูปแบบการเรียนรู้ด้านการออกแบบผลิตภัณฑ์ด้วยเทคนิคการคิดเชิงออกแบบเพื่อส่งเสริมทักษะการเป็นผู้ประกอบการรุ่นใหม่ กลุ่มตัวอย่างเป็นนักศึกษาระดับปริญญาตรี ปีการศึกษา 2567 โดยใช้วิธีการคัดเลือกแบบเจาะจง จำนวน 29 คน เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย ได้แก่ แบบทดสอบความรู้ด้านการออกแบบผลิตภัณฑ์ แบบสังเกตพฤติกรรมผู้เรียน แบบประเมินผลผลิตของผู้เรียน และแบบประเมินทักษะผู้ประกอบการรุ่นใหม่ วิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้ค่าเฉลี่ยและส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน ค่า t-test เพื่อทดสอบความแตกต่างของความรู้ ก่อน-หลังเรียน
ผลการวิจัยพบว่า
1. รูปแบบการเรียนรู้ที่พัฒนาขึ้นประกอบด้วย 5 องค์ประกอบ ได้แก่ (1) เป้าหมายการเรียนรู้เพื่อการแก้ปัญหา ผ่านกระบวนการคิดเชิงออกแบบ (2) เนื้อหาบทเรียน ประกอบด้วย กระบวนการ Design Thinking, เครื่องมือและเทคนิค และกรณีศึกษา (3) กลยุทธ์การสอน ได้แก่ การเรียนรู้แบบเชิงรุก การเรียนรู้จากการลงมือปฏิบัติ และใช้กระบวนการคิดเชิงออกแบบ (4) กิจกรรมการเรียนรู้ 5 ขั้นตอน คือ ความเข้าใจและเห็นอกเห็นใจผู้ใช้ การกำหนดปัญหา สร้างแนวคิด สร้างต้นแบบ ทดสอบและปรับปรุง และ (5) การประเมินผล
2. ผลการใช้รูปแบบการเรียนรู้ พบว่า ทักษะผู้ประกอบการรุ่นใหม่ของผู้เรียนหลังการใช้รูปแบบการเรียนรู้สูงขึ้น อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 และมีค่าประสิทธิภาพ 79.31/82.39 ด้วยวิธี KW#2
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เพื่อให้เป็นไปตามกฎหมายลิขสิทธิ์ ผู้นิพนธ์ทุกท่านต้องลงลายมือชื่อในแบบฟอร์มใบมอบลิขสิทธิ์บทความ ให้แก่วารสารฯ พร้อมกับบทความต้นฉบับที่ได้แก้ไขครั้งสุดท้าย นอกจากนี้ ผู้นิพนธ์ทุกท่านต้องยืนยันว่าบทความ ต้นฉบับที่ส่งมาตีพิมพ์นั้น ได้ส่งมาตีพิมพ์เฉพาะในวารสาร วิชาการธรรม ทรรศน์ เพียงแห่งเดียวเท่านั้น หากมีการใช้ ภาพหรือตารางของผู้นิพนธ์อื่นที่ปรากฏในสิ่งตีพิมพ์อื่นมาแล้ว ผู้นิพนธ์ต้องขออนุญาตเจ้าของลิขสิทธิ์ก่อน พร้อมทั้ง แสดงหนังสือที่ได้รับการยินยอมต่อบรรณาธิการ ก่อนที่บทความจะได้รับการตีพิมพ์เอกสารอ้างอิง
กฤษมันต์ วัฒนาณรงค์. (2557). นวัตกรรมและเทคโนโลยีเทคนิคศึกษา. เข้าถึงได้จาก https://krismant.com/images/efficiency
กัลยา วานิชย์บัญชา. (2567). สถิติสำหรับงานวิจัย. (พิมพ์ครั้งที่ 12). กรุงเทพฯ: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
เจตน์จรรย์ อาจไธสง. (2568). เอกสารประกอบการสอนรายวิชา นวัตกรรมและการออกแบบผลิตภัณฑ์. จันทบุรี: มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลตะวันออก วิทยาเขตจันทบุรี
ชญานิษฐ์ กระจ่างศรี, เจตน์จรรย์ อาจไธสง และศิริภา วิทยาพรพิพัฒน์. (2568). คุณลักษณะของผู้ประกอบการยุคใหม่ที่ส่งผลต่อการตัดสินใจเลือกเป็นผู้ประกอบการของกลุ่มคนเจนเนอเรชั่นซี. วารสารเศรษฐศาสตร์และบริหารธุรกิจ มหาวิทยาลัยทักษิณ, 17(3). 59-76. https://doi.org/10.55164/ecbajournal.v17i3.275711
ภุชงค์ โรจน์แสงรัตน์ (2563). การพัฒนารูปแบบการสอนโดยใช้แนวคิดการคิดเชิงออกแบบเป็นฐานเพื่อสร้างสรรค์ผลงานที่ปรากฏอัตลักษณ์ไทยสำหรับนิสิตนักศึกษาระดับปริญญาบัณฑิต. วารสารครุศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 46(3), 258-273. https://digital.car.chula.ac.th/cgi/viewcontent.cgi?article=3870&context=educujournal
ภูมินทร์ เหลาอำนาจ. (2569). การพัฒนารูปแบบการสอนเพื่อการเรียนรู้แบบอภิปัญญา (MLI) และวิธีการชักชวน (SM) ต่อความเข้าใจการฟังของผู้เรียนชาวไทย. วารสารศิลปากรศึกษาศาสตร์วิจัย, 18(1), 199-215. https://so05.tci-thaijo.org/index.php/suedureasearchjournal/article/view/282696/189274
วัชรพล บุญประกอบ, จักรกฤษณ์ จันทะคุณ และอังคณา อ่อนธานี. (2566). การพัฒนากิจกรรมการเรียนรู้โดยใช้กระบวนการคิดเชิงออกแบบเพื่อส่งเสริมสมรรถนะการเป็นผู้ประกอบการนวัตกรรมสีเขียวสำหรับนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 3. วารสารสหวิทยาการมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์, 6(2), 1078-1095.
ศศิพิมพ์ ชุมทอง. (2567). การพัฒนารูปแบบการนิเทศภายในเพื่อส่งเสริมประสิทธิภาพการจัดการเรียนรู้ของครูในศตวรรษที่ 21 สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาสุราษฎร์ธานี เขต 1. Journal of Education and Innovation, 26(4), 326-340. https://so06.tci-thaijo.org/index.php/edujournal_nu/ article/view/270140
สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา. (2564). แนวทางการพัฒนาสมรรถนะหลักของผู้เรียนระดับการศึกษาขั้นพื้นฐานในช่วงเปลี่ยนผ่านสู่หลักสูตรฐานสมรรถนะ. กรุงเทพฯ: กระทรวงศึกษาธิการ.
สุชารัตน์ วงศ์ษา, กัลยา พิพัฒน์ไพศาลกูล และจตุรงค์ เหมรา. (2569). ประสิทธิผลของรูปแบบการพัฒนาการจัดการเรียนการสอนวิชาพลศึกษาด้วยกระบวนการสะท้อนคิดของนักศึกษาปฏิบัติการสอนในสถานศึกษา มหาวิทยาลัยการกีฬาแห่งชาติ วิทยาเขตลำปาง. Academic Journal of Thailand National Sports University, 18(1), 53-67. https://he02.tci-thaijo.org/index.php/TNSU Journal/article/view/269623/189640
สุภาภรณ์ โตโสภณ และวารีรัตน์ แก้วอุไร. (2563). การพัฒนาหลักสูตรเสริมสร้างสมรรถนะการเป็นผู้ประกอบการ ตามแนวคิดการฝึกทางปัญหาจากต้นแบบ สำหรับนักศึกษาระดับประกาศนียบัตรวิชาชีพชั้นสูง. วารสารศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยนเรศวร, 22(2), 275-289. https://so02.tci-thaijo.org/index.php/EDMCU/article/view/259112
Brown, T. (2008). Design thinking. Harvard Business Review, 86(6), 84-92.
Europe INNOVA. (2006). Innovation and entrepreneurship in Europe. Brussels, Belgium: European Commission, Enterprise and Industry Directorate-General.
European Commission. (2016). Entrepreneurship Education at School in Europe. Eurydice Report. Luxembourg: Publications Office of the European Union.
Frederick, H. H., Kuratko, D. F., & Hodgetts, R. M. (2006). Entrepreneurship: Theory, process, practice. (7th ed.). Mason, OH: Thomson South-Western.
Hasso Plattner Institute of Design at Stanford. (2019). An introduction to design thinking process guide. Stanford, CA: Stanford University.
Honra, J. R. & Villamin, J. L. A. (2026). Convergent effects of design thinking and flipped classroom learning on the agentic engagement of college students. Innovations in Education and Teaching International. https://doi.org/10.1080/14703297.2026.2648045
Mayer, S. & Schwemmle, M. (2024). The impact of design thinking and its underlying theoretical mechanisms: A review of literature. Creativity and innovation management, 34(1), 78-110. https://doi.org/10.1111/caim.12626
Organisation for Economic Co-operation and Development. (2014). Entrepreneurship at a glance 2014. Paris: OECD Publishing.
