การประเมินผลการจัดการเรียนรู้การพัฒนาทักษะวิศวกรสังคม ด้วยกระบวนการวิศวกรสังคม ของนักศึกษาสาขาวิชาภาษาไทย คณะครุศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏลำปาง
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยครั้งนี้ มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาปัจจัยที่เกี่ยวข้องกับการจัดการเรียนรู้ การพัฒนาทักษะวิศวกรสังคม ด้วยกระบวนการวิศวกรสังคมของนักศึกษาสาขาวิชาภาษาไทย คณะครุศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏลำปาง 2) ประเมินทักษะวิศวกรสังคมของนักศึกษาสาขาวิชาภาษาไทย คณะครุศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏลำปาง เป็นการวิจัยแบบผสานวิธี (Mixed Methods Research) ประชากรที่ใช้ในการวิจัยคือเป็นนักศึกษาสาขาวิชาภาษาไทย คณะครุศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏลำปาง ปีการศึกษา 2567 จำนวน 30 คน เลือกแบบเจาะจง เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัยเป็นแบบสอบถามและแบบสัมภาษณ์ สถิติที่ใช้ในการวิเคราะห์ข้อมูล ได้แก่ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน การทดสอบค่าทีและการวิเคราะห์เนื้อหา
ผลการวิจัยพบว่า
1. ผลการศึกษาข้อมูลพบว่า ปัจจัยที่เกี่ยวข้องกับการจัดการเรียนรู้การพัฒนาทักษะวิศวกรสังคม เรียงลำดับตามค่าเฉลี่ยคะแนนจากมากไปน้อยดังต่อไปนี้ ด้านคุณลักษณะนักศึกษา ด้านงบประมาณในการดำเนินกิจกรรม ด้านกระบวนการจัดการอบรม ด้านสถานที่จัดกิจกรรม มีค่าเฉลี่ยคะแนน 3.96, 3.89, 3.88, 3.86 ตามลำดับ
2. ผลการประเมินทักษะวิศวกรสังคม ก่อนและหลังจากการทำกิจกรรม สถิติ Paired-sample t-test ค่า t (เมื่อ df = 29, α = 0.05) เท่ากับ 2.045 ค่า t ที่คำนวณได้เท่ากับ 16.91 กระบวนการจัดการเรียนรู้สามารถพัฒนาทักษะวิศวกรสังคมของนักศึกษาได้ มีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ 0.05
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เพื่อให้เป็นไปตามกฎหมายลิขสิทธิ์ ผู้นิพนธ์ทุกท่านต้องลงลายมือชื่อในแบบฟอร์มใบมอบลิขสิทธิ์บทความ ให้แก่วารสารฯ พร้อมกับบทความต้นฉบับที่ได้แก้ไขครั้งสุดท้าย นอกจากนี้ ผู้นิพนธ์ทุกท่านต้องยืนยันว่าบทความ ต้นฉบับที่ส่งมาตีพิมพ์นั้น ได้ส่งมาตีพิมพ์เฉพาะในวารสาร วิชาการธรรม ทรรศน์ เพียงแห่งเดียวเท่านั้น หากมีการใช้ ภาพหรือตารางของผู้นิพนธ์อื่นที่ปรากฏในสิ่งตีพิมพ์อื่นมาแล้ว ผู้นิพนธ์ต้องขออนุญาตเจ้าของลิขสิทธิ์ก่อน พร้อมทั้ง แสดงหนังสือที่ได้รับการยินยอมต่อบรรณาธิการ ก่อนที่บทความจะได้รับการตีพิมพ์เอกสารอ้างอิง
กฤษณะ คำดีตัน. (2567). แนวทางการพัฒนาทักษะวิศวกรสังคมของนักศึกษามหาวิทยาลัยราชภัฏกลุ่มภาคเหนือ. วารสาร มจร. อุบลปริทรรศน์, 9(3), 353-366.
จิตติรัตน์ แสงเลิศอุทัย, ปัญญา ทองนิล, นภาเดช บุญเชิดชู, ชัยยุธ มณีรัตน์, โยธิน ศรีโสภา และมุทิตา ทาคำแสน. (2563). การเรียนรู้จากการปฏิบัติ. วารสารวิชาการมหาวิทยาลัยราชภัฏเพชรบุรี, 10(3), 155-163.
ทัศนีย์ สุขทวี และกัญญ์รัชการย์ นิลวรรณ. (2559). การบริหารจัดการแหล่งเรียนรู้ตามหลักการบริหาร 4M โรงเรียนในสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษา เขต 22 จังหวัดนครพนม. วารสารบริหารการศึกษา มหาวิทยาลัยศิลปากร, 6(2), 238-244.
นงรัตน์ อิสโร. (2564). พระบรมราโชบายด้านการศึกษากับภารกิจของกลุ่มมหาวิทยาลัยราชภัฏในการเป็นสถาบันอุดมศึกษาเพื่อพัฒนาท้องถิ่นในการเป็นสถาบันอุดมศึกษาเพื่อพัฒนาท้องถิ่น. วารสารทหารพัฒนา, 45(2), 53-63.
ปาริชาติ เปรมวิชัย. (2566). การพัฒนาทรัพยากรมนุษย์ในศตวรรษใหม่. วารสารสหวิทยาการนวัตกรรมปริทรรศน์, 6(4), 196-204.
พระปลัดบุญเจิด สุจิตฺโต (สุนทรสุข). (2561). รูปแบบการบริหารจัดการที่มีประสิทธิภาพของโรงเรียนพระปริยัติธรรมแผนกสามัญศึกษา. (ดุษฎีนิพนธ์พุทธศาสตรดุษฎีบัณฑิต). พระนครศรีอยุธยา: มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
ภูสิทธ์ ภูคำชะโนด. (2567). แนวคิดของวิศวกรสังคม. กรุงเทพฯ: คณะมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏสวนสุนันทา.
วรรณา ภู่วิจิตร. (2564). กรอบแนวคิดในการประเมินทักษะ Soft Skills ของนักศึกษาในศตวรรษที่ 21. วารสารวิชาการเทคโนโลยีและนวัตกรรมเพื่อการศึกษา, 9(2), 11-24.
ศิริพรรณ แก้วรักษา. (2565). ผลของการจัดกิจกรรมพัฒนาทักษะ Soft Skills โดยใช้ชุมชนเป็นฐานการเรียนรู้. วารสารวิจัยและพัฒนา มหาวิทยาลัยราชภัฏสุราษฎร์ธานี, 19(3), 22-35.
ศิริรัตน์ เช็งเส็ง สุทัศน์ กำมณี และกรัณย์พล วิวรรธมงคล. (2567). แนวทางการสร้างทักษะซอฟต์สกิลด้วยกระบวนการวิศวกรสังคม สำหรับนักศึกษามหาวิทยาลัยราชภัฏกาญจนบุรี. วารสาร มจร กาญจนปริทรรศน์, 4(2), 236-246. https://so05.tci-thaijo.org/index.php/Kanchana-editor/article/view/273722
อรุณี โสภา. (2566). การจัดการเรียนรู้ด้วยกระบวนการวิศวกรสังคมเพื่อพัฒนาทักษะอาชีพของนักศึกษาครู. วารสารครุศาสตร์อุตสาหกรรม, 25(1), 45-59.
Kolb, D. A. (1984). Experiential learning: Experience as the source of learning and development. Englewood Cliffs, NJ: Prentice-Hall.
