The Results of Developing a Case Management Model to Reduce Recurrent Violence in Addicted Patients with Co-occurring Mental Disorders and High Risk of Violence.
Keywords:
case management model, Patient with substance use disorder, co-occurring psychiatric disorder, high risk for violence, repeat violenceAbstract
This Research and Development (R&D) design study aimed to develop and examine the effectiveness of a specialized Case Management Model based on Powell's Case Management framework (comprising 1) Nurse Case Manager, 2) Interdisciplinary Collaboration, and 3) Clinical Pathway) to mitigate the recidivism of violence in patients with Substance Use Disorders (SUD) and co-occurring psychiatric conditions who present a high risk of violence.
The research was conducted in four phases. Participants were selected via purposive sampling from the dual-diagnosis, high-risk addiction wards at the Princess Mother National Institute on Drug Abuse Treatment. The sample included 60 high-risk patients (divided into n=30 pre-implementation and n=30 post - implementation groups) and 30 family members of patients. Data collection occurred between October 2024 and September 2025.
Research instruments included: (1) Semi-structured focus group interview guide; (2) Semi-structured interview form for administrators; (3) Nurse satisfaction/acceptance questionnaire (4) Patient/family satisfaction questionnaire and (5) Violence incident record form. Quantitative data were analyzed using descriptive statistics, the independent t - test (for length of hospital stay), and the Mann–Whitney U Test (for repeat violence rates). Qualitative data utilized content analysis
The developed model successfully integrated the three core components. Implementation outcomes indicated a very high level of nurse satisfaction (M = 4.48, SD = 0.18) and acceptance (M = 4.25, SD = 0.20). Patient and family satisfaction with nursing care was rated at the highest level (Mpatient = 4.71, SD = 0.31; Mfamily = 4.51, SD = 0.38). Effectiveness analysis demonstrated that rates of repeat violence in the post-implementation group were significantly lower compared to the pre-implementation group, both in the inpatient unit (U = 300, Z = -2.66, p = 0.008, r = 0.343) and within one month after discharge (U = 255, Z = -3.49, p < 0.001, r = 0.45). Furthermore, the average length of hospital stay was significantly reduced from 32.10 days (pre-implementation) to 27.50 days (post-implementation) (t = 4.136, p < 0.001). The findings support the developed case management model's effectiveness in reducing violent recidivism and shortening hospital stay for this high-risk population.
References
United Nations Office on Drugs and Crime. World Drug Report 2020. Vienna: UNODC; 2020 [cited 2023 Aug 26]. Available from: https://www.unodc.org/res/wdr2022/MS/WDR22_Booklet_1.pdf
กรมสุขภาพจิต กระทรวงสาธารณสุข. ฐานข้อมูลผู้ป่วยจิตเวชที่มีความเสี่ยงสูงต่อการก่อความรุนแรง [Internet]. 2566 [cited 2023 Aug 26]. Available from: https://catalog.dmh.go.th/dataset/smi-v-1-2558-28-2563
พระราชบัญญัติยาเสพติด พ.ศ. 2564. ราชกิจจานุเบกษา. เล่ม 138 ตอนที่ 73 ก; 8 พ.ย. 2564 [cited 2023 Aug 27]. Available from: https://www.ratchakitcha.soc.go.th/DATA/PDF/2564/A/073/T_0001.PDF
นิตยา ตากวิริยะนันท์. การพยาบาลผู้ที่ได้รับยาทางจิตเวช. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์; 2558.
รัศมน กัลยาศิริ . การเสพติดและผลแทรกซ้อนทางจิตเวช. กรุงเทพฯ: ภาควิชาจิตเวชศาสตร์ คณะแพทย์ศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย; 2561.
สถาบันธัญญารักษ์. รายงานประจำปี 2560. ปทุมธานี: สถาบันธัญญารักษ์; 2561.
พรทิพย์ วชิรดิลก, ธีระ ศิริสมุด, และอนุรัตน์ สมตน. ผู้ป่วยฉุกเฉินวิกฤตสุขภาพจิตที่เข้าถึงระบบบริการการแพทย์ฉุกเฉินในประเทศไทย. วารสารการพยาบาลจิตเวชและสุขภาพจิต. 2561;32(2):69–83.
กรมสุขภาพจิต กระทรวงสาธารณสุข. แนวทางการดูแลผู้ป่วยจิตเวชสุรา/ยา/สารเสพติดที่มีความเสี่ยงสูงต่อการก่อความรุนแรง. 3rd ed. กรุงเทพฯ: บริษัทบียอนด์พับลิสชิ่ง จำกัด; 2561.
สุภาพร จันทร์สาม. การพัฒนาระบบการดูแลผู้ป่วยจิตเวชแบบไร้รอยต่อเขตบริการจังหวัดยโสธร. วารสารวิชาการสาธารณสุข. 2563;31(Suppl 1).
นุษณี เอี่ยมสอาด, ปพิชญา ทวีเศษ, และ พรเลิศ ชุ่มชัย. ผลการจัดการรายกรณีต่อความสามารถโดยรวมของผู้ป่วยจิตเภทที่มีความเสี่ยงก่อความรุนแรง. วารสารสถาบันจิตเวชศาสตร์สมเด็จเจ้าพระยา. 2563;14(1):9–22.
ปัฐยาวัชร ปรากฎผล. พยาบาลผู้จัดการรายกรณีโรคเรื้อรัง. วารสารวิทยาลัยพยาบาลพระปกเกล้า จันทบุรี. 2560;28(1):12–21.
Wason K. Boston Medical Center, Boston. In: Alford A, et al. Arch Intern Med. 2021;171:425–431.
ศรญา ยังเจริญ และ วาสินี วิเศษฤทธิ์. ผลของรูปแบบการพยาบาลหลักต่อคุณภาพการพยาบาลตามการรับรู้ของญาติ ผู้ป่วยวิกฤตและความพึงพอใจของพยาบาล. วารสารพยาบาลหัวใจและทรวงอกไทย. 2558;26(2) [cited 2023 Aug 26]. Available from: https://he02.tci-thaijo.org/index.php/journalthaicvtnurse/article/view.
Braun V, Clarke V. Using thematic analysis in psychology. 2006 [cited 2025 Aug 26]. Available from: https://scholar.google.com/citations?user=otoYzF8AAAAJ&hl=en
กัญญาณัฐ บุญ-หลง. ผลของการจัดการรายกรณีในผู้ป่วยที่ได้รับการขยายหลอดเลือดหัวใจต่อจำนวนวันนอนในโรงพยาบาล และความพึงพอใจในบริการพยาบาล [thesis]. กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช; n.d.
จุฑามาส โพธิ์หลำ.. การพยาบาลผู้ป่วยโรคจิตเภทที่มีอาการกำเริบจากการเสพสารเสพติดประเภทยาบ้า/กัญชาและมีภาวะที่มีความเสี่ยงสูงต่อการก่อความรุนแรง (SMI-V) [Internet]. [cited 2024 Jan 13]. Available from: https://nayok.moph.go.th/web/wp-content/uploads/2024/01.2567
วุฒิชัย ชวนชนก. ปัจจัยที่เกี่ยวข้องกับพฤติกรรมก้าวร้าวของผู้ป่วยโรคจิตเภทในแผนกจิตเวชฉุกเฉิน [Internet]. 2565 [cited 2024 Jul 7]. Available from: http://cmuir.cmu.ac.th/
ผกามาศ สุฐิติวนิช และ สันติภาพ คงนาวัง. การพัฒนาสมรรถนะทีมบุคลากรในการดูแลผู้ป่วยจิตเภทที่มีพฤติกรรมก้าวร้าวรุนแรง โรงพยาบาลชัยภูมิ [Internet]. 2565 [cited 2024 Jan 13]. Available from: https://he04.tci-thaijo.org/index.php/AJNHS/article/view/23
ปรียานุช ชื่นตา. ผลของการพัฒนารูปแบบการจัดการพฤติกรรมก้าวร้าวรุนแรงในผู้ป่วยจิตเวชสำหรับบุคลากรทางการพยาบาล โรงพยาบาลนครปฐม [Internet]. 2565 [cited 2024 Jan 13]. Available from: https://nkpthospital.moph.go.th/login/promotion/images/20220921093259.pdf
พิณณรัฐ ศรีหารักษา.พิณณรัฐ ศรีหารักษา. การดูแลผู้ป่วยจิตเภทที่เสี่ยงต่อการก่อความรุนแรงโดยการใช้การจัดการรายกรณีแบบมีส่วนร่วมในชุมชน อำเภอเมือง จังหวัดสกลนคร: กรณีศึกษาตำบลขมิ้น [Internet]. 2566 [cited 2023 Oct 6]. Available from: https://so06.tci-thaijo.org/index.php/hej/article/view/262848
สินิทธิ์ อนันทวัฒน์. การพัฒนารูปแบบการดูแลป้องกันการกำเริบซ้ำในกลุ่มผู้ป่วยจิตเวชที่มีความเสี่ยงสูงต่อการก่อความรุนแรงที่รับบริการในโรงพยาบาลศรีสังวรสุโขทัย [Internet]. 2565 [cited 2023 Oct 6]. Available from: https://hpc2appcenter.anamai.moph.go.th/academic/web/files/2566/research/0000001411.pdf
ศักดิ์ขรินทร์ นรสาร และวิไลวรรณ วัฒนานนท์. พยาบาลผู้จัดการรายกรณี: บทบาทการดูแลผู้สูงอายุที่มีภาวะพึ่งพาในชุมชน [Internet]. วารสารวิทยาศาสตร์และสุขภาพการพยาบาล. 2560;40(2) [cited 2023 Oct 6]. Available from: https://search.tci-thailand.org/article.html?b3BlbkFydGljbGUmaWQ9ODU3MjQ3
อุไร ดวงแก้ว และ อภิญญา จำปามูล. ผลของการจัดการผู้ป่วยรายกรณีในผู้ป่วยโรคหลอดเลือดสมองแตกต่อระยะวันนอน ค่าใช้จ่ายในโรงพยาบาล และความพึงพอใจของทีมสหสาขาวิชาชีพ [Internet]. 2561 [cited 2023 Oct 6]. Available from: https://he01.tci-thaijo.org/index.php/jnat-ned/article/view/150582
นุษณี เอี่ยมสะอาด, ปพิชญา ทวีเศษ และ พรเลิศ ชุ่มชัย. ผลการจัดการรายกรณีต่อความสามารถโดยรวมของผู้ป่วยจิตเภทที่มีความเสี่ยงก่อความรุนแรง. วารสารสถาบันจิตเวชสมเด็จเจ้าพระยา. 2563;14(1):9–22.
ปัทมาพร ชนะมาร . การพัฒนารูปแบบการดูแลผู้ป่วยโรคหลอดเลือดสมอง. วารสารวิชาการสำนักงานสาธารณสุขจังหวัดมหาสารคาม. 2566;7(14):เมษายน–กันยายน 2566.
ทศพร ทองย้อย, วิลาวัณย์ ชมนิรัตน์, และ กิตติภูมิ ภิญโย. การจัดการรายกรณีเพื่อดูแลผู้ติดสุราต่อเนื่องจากโรงพยาบาลสู่ชุมชน. วารสารการพยาบาลและการดูแลสุขภาพ. 2563;38(3):กรกฎาคม–กันยายน.
จินตนา ยูนิพันธ์ และ อัญชัญ ไพบูลย์. การจัดการผู้ป่วยรายกรณีจากแนวคิดสู่การปฏิบัติ. กรุงเทพฯ: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย; 2546.
สถาบันธัญญารักษ์ กระทรวงสาธารณสุข. ตำราการบำบัดรักษาผู้ติดยาเสพติด. ปทุมธานี: บริษัทวัชระอินเตอร์ปริ้นติ้ง จำกัด; 2544.
Borg Model of Innovation Development [Internet]. [cited 2024 Oct 6]. Available from: https://www.gotoknow.org/posts/558911
Powell SK. Case management: a practice guide to success in managed care. 2nd ed. Maryland: J.B.; 2000.
