The Persistence and Transition of Wood Carving Handicrafts in Kiu Lae Noi Community, San Pa Tong District, Chiang Mai Province
Keywords:
wood carving craftsmanship, local wisdom, craft transformation, Kiew Lae Noi community, Chiang Mai ProvinceAbstract
This research aimed to study the persistence and transition of wood carving handicrafts in Kiu Lae Noi Community, San Pa Tong District, Chiang Mai Province. The study employed a quantitative survey research approach. Data were collected through questionnaires administered to 70 members of the wood carving handicraft group in Kiu Lae Noi Community using purposive sampling, and analyzed using descriptive statistics.
The findings revealed that wood carving handicrafts in Kiu Lae Noi Community continue to persist as a form of local wisdom transmitted through kinship systems and learning by doing. Most artisans are elderly craftsmen with more than 30 years of experience in wood carving. The community’s specialized products mainly consist of animal carvings, particularly elephant sculptures, which represent an important local identity. However, the handicraft sector is currently facing several challenges, including low income, a shortage of younger artisans, and changing market demands. At the same time, the community has attempted to transition its wood carving products in terms of product design, production processes, and marketing by extending cultural values and local identity toward economic value creation. This includes designing products in smaller, portable, and more functional forms, integrating modern technologies with traditional wisdom to improve production efficiency, and utilizing social media as a channel for promotion and market expansion.The study further indicates that the persistence and transition of wood carving handicrafts are not separate processes, but rather represent the community’s adaptive process in integrating local wisdom, cultural identity, and development concepts in order to sustain wood carving handicrafts alongside economic value creation within the context of contemporary society.
References
กมล บุญเขตและคณะ.(2557). การสร้างทุนทางสังคมและวัฒนธรรมของจังหวัดเพชรบูรณ์ผ่านความหลากหลายทางชาติพันธุ์.รายงานการวิจัย สาขาวิชานาฎศิลป์และการละคร คณะมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฎเพชรบูรณ์.
กันยรัตน์ สอนคง อนุชัย รามวรังกูร และนลินรัตน์ รักกุศล. (2557). กระบวนการถ่ายทอดความรู้หัตถกรรมท้องถิ่น: กรณีศึกษาการทำตะกร้าหวายลายพิกุล จังหวัดพระนครศรีอยุธยา. วารสารมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์.21(2): 95-114.
จันทร์ เจริญสุข.(2558). แนวทางการจัดการความรู้ของธุรกิจชุมชนบ้านกิ่วแลน้อยและบ้านกิ่วแลหลวง อำเภอสันป่าตอง จังหวัดเชียงใหม่. วารสารการพัฒนาชุมชนและคุณภาพชีวิต.3 (1): 49–56.
จุติเดช สืบตระกูล. (2564).ปัจจัยที่ส่งผลกระทบต่อการผลิตหัตถกรรมไม้แกะสลักในอำเภอหางดง จังหวัดเชียงใหม่. รายงานการค้นคว้าอิสระ. มหาวิทยาลัยแม่โจ้.
ชัยวัฒน์ นันทศรี.(2560). การพัฒนาระบบฐานความรู้ด้านการแกะสลักไม้ กรณีศึกษากลุ่มช่างแกะสลักในอำเภอหางดงและสันป่าตอง จังหวัดเชียงใหม่.วารสารวิชาการโรงเรียนนายร้อยพระจุลจอมเกล้า, 15: 101- 120.
นพเกล้า ศรีมาตย์กุล. (2565). การศึกษาเครื่องจักสานล้านนาไทยสู่การสร้างสรรค์ศิลปะภาพพิมพ์แกะไม้เชิงทดลอง.รายงานวิจัยฉบับสมบูรณ์. มหาวิทยาลัยเชียงใหม่.
นริสรา ลอยฟ้า เสาวลักษณ์ รักชอบ และปราริชาติ รื่นพงษ์พันธ์. (2563). แนวทางการพัฒนาผลิตภัณฑ์และการเพิ่มช่องทางการตลาดผ่านระบบพาณิชย์อิเล็กทรอนิกส์ของกลุ่มวิสาหกิจชุมชนทอผ้าท้องถิ่น จังหวัดศรีสะเกษ. ศรีสะเกษ: มหาวิทยาลัยราชภัฎศรีสะเกษ
เนาวรัตน์ ฐิติชาญชัยกุล.(2555). ภูมิปัญญาศิลปหัตถกรรมการแกะสลักไม้:กรณีศึกษาสหกรณ์หัตถกรรม ผลิตภัณฑ์ไม้สันป่าตอง อำเภอสันป่าตอง จังหวัดเชียงใหม่. ปริญญานิพนธ์การศึกษามหาบัณฑิต.กรุงเทพฯ:บัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยศรีนคริทรวิโรฒ.
ประยุทธ สุรเดชไพบูลย์.(2539). การศึกษาการรับรู้และสภาพการดำเนินงานส่งเสริมภูมิปัญญาท้องถิ่นของการศึกษาอำเภอในเขตการศึกษา 7. ปริญญานิพนธ์การศึกษามหาบัณฑิต,มหาวิทยาลัยนเรศวร.
ปริวิทย์ ไวทยาชีวะ. (2551). การศึกษากระบวนการถ่ายทอดภูมิปัญญาท้องถิ่นของช่างพื้นเมืองเชียงใหม่. วิทยานิพนธ์ครุศาสตรมหาบัณฑิต จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ปิ่นวดี ศรีสุพรรณ. (2547).วาทกรรมทุนทางสังคม:กระบวนการสร้างแนวคิดและปฏิบัติการในบริบทการพัฒนาของไทย (พ.ศ.2540-2546).วิทยานิพนธ์สังคมวิทยามหาบัณฑิต บัณฑิตวิทยาลัย จุฬาลงกรณ์ มหาวิทยาลัย.
พัชรินทร์ สิรสุนทร. (2552). ภูมิปัญญาท้องถิ่นกับการพัฒนาชุมชน. กรุงเทพฯ: โอเดียนสโตร์.
วงศกร สันคนนาภรณ์.(2559).การศึกษารากฐานทางวัฒนธรรมอำเภอสันป่าตอง เพื่อใช้เป็นแนวทางสู่กระบวนแบบคิดแนวคิดเศรษฐกิจสร้างสรรค์. Veridian E-Journal,Silpakorn University ฉบับภาษาไทย สาขามนุษยศาสตร์ สังคมศาสตร์ และศิลปะ.9 (3):815-289.
วิรุฬห์ นิลโมจน์. (2558). ภูมิปัญญาไทยและการจัดการความรู้ในชุมชน. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
สมจิต พรหมเทพ.(2543). รายงานการวิจัยการใช้บริการภูมิปัญญาชาวบ้านของประชาชนชนบท.เชียงใหม่:คณะมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ สถาบันราชภัฎเชียงใหม่.
สังคม ศุภรัตนกุล, ดุษฎี อายุวัฒน์ และพีระศักดิ์ ศรีฤาชา. (2553). ทุนทางสังคมกับความมั่นคงด้านสุขภาพของครอบครัวในชนบท.การประชุมวิชาการการเสนอผลงานวิจัยระดับบัณฑิตศึกษา ครั้งที่ 11. สืบค้น 6 กรกฎาคม 2563, จาก https://gsbooks.gs.kku.ac.th/53/grc11/ els/hdo8.pdf.
สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาแห่งชาติ. (2544). ภูมิปัญญาไทยกับการพัฒนาการศึกษา. กรุงเทพฯ: สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาแห่งชาติ.
อังกูล สมคเนย์.(2535). สภาพและปัญหาการนำภูมิปัญญาชาวบ้านมาใช้พัฒนาหลักสูตรโรงเรียนประถมศึกษา สำนักงานการประถมศึกษา จังหวัดอุบลราชธานี.กรุงเทพฯ:จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
อานันท์ กาญจนพันธ.(2544). มิติชุมชน วิธีคิดท้องถิ่นว่าด้วย สิทธิ อำนาจ และการจัดการทรัพยากร.กรุงเทพฯ: สำนักงานกองทุนสนับสนุนการวิจัย.
อุทัยวรรณ ประสงค์เงิน และรัฐไท พรเจริญ. (2567). ภูมิปัญญางานหัตถกรรมจักสานเตยปาหนันสะท้อนจิตวิญญาณชุมชน. วารสารศิลปกรรมศาสตร์วิจัยและงานสร้างสรรค์.11(2):49-64.
เอกวิทย์ ณ ถลาง.(2544). ภาพรวมภูมิปัญญาไทย.กรุงเทพฯ:อมรินทร์พริ้นติ้งแอนด์พับลิชซิ่ง.
Bourdieu, P. (1986) The forms of capital. Cultural theory: An anthology, 81-93.
Coleman, J. (1988). Social capital in the creation of human capital. American Journal of Sociology, 94: 95-120.
Nistor, L., Tirhas, C., & Ilut, P. (2011). Linkages Between Informal and Formal Social Capital and Their Relations with Forums of Trust. A focus on Romania.Transylvanian Review of Administrative Sciences, 7(34): 155-174.
Pichler, F., & Wallace, C. (2007). Patterns of formal and informal social capital in Europe. European Sociological Review, 23(4): 423-435.
Putnam, R. D. (1993). The prosperous community. The American Prospect,4(13): 35-42.
Son, J., & Lin, N. (2008). Social capital and civic action: A network-based approach. Social Science Research, 37(1): 330-349.
Treevanchai, S. (2003). Social Capital and the Performances of Savings Groups: A Case Study i n Songkhla. Master Degree Thesis, Faculty of Economics (English Program), Thammasat University.
Bunwong, N.(1996). Lakkarn ok Baep (Principle of Design). Bangkok, Thailand: Chulalongkon University Press.
Downloads
Published
Issue
Section
License
Copyright (c) 2026 Journal of Local Management and Development Pibulsongkram Rajabhat University

This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
ประกาศเกี่ยวกับลิขสิทธิ์
- เนื้อหาและข้อมูลในบทความที่ลงพิมพ์กับวิทยาลัยการจัดการและพัฒนาท้องถิ่นถือเป็นข้อคิดเห็น และความรับผิดชอบของผู้เขียนบทความโดยตรงซึ่งกองบรรณาธิการวารสารไม่จำเป็นต้องเห็นด้วย หรือร่วมรับผิดชอบใด ๆ
- บทความ ข้อมูล เนื้อหา รูปภาพ ฯลฯ ที่ได้รับการตีพิมพ์ในวิทยาลัยการจัดการและพัฒนาท้องถิ่นถือเป็นลิขสิทธิ์ของวารสารวารสารวิทยาลัยการจัดการและพัฒนาท้องถิ่น หากบุคคลหรือหน่วยงานใดต้องการนำทั้งหมดหรือส่วนหนึ่ง ส่วนใดไปเผยแพร่ต่อหรือเพื่อการกระทำการใด ๆ จะต้องได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรจากวิทยาลัยการจัดการและพัฒนาท้องถิ่นก่อนเท่านั้น