Guidelines for sustainable tourism development of Ban Koh Mon Koh Phai Community, Sam Roi Yot District Prachuap Khiri Khan Province

Authors

  • chaiwut chairerk 4Faculty of Liberal Arts, Rajamangala University of Technology Phra Nakhon
  • Baifern Wongbuangam Faculty of Liberal Arts, Rajamangala University of Technology Phra Nakhon
  • Chalakorn Udomraksasakul Faculty of Liberal Arts, Rajamangala University of Technology Phra Nakhon
  • Wareerat Thipwaree Faculty of Liberal Arts, Rajamangala University of Technology Phra Nakhon

Keywords:

Guidelines, Development, Sustainable Tourism, Ban Koh Mon Koh Phai Community

Abstract

This research aims to 1) study the sustainable tourism potential of the community of Ban Koh Morn, Koh Phai, Sam Roi Yot District, Prachuap Khiri Khan Province, and 2) establish guidelines for the sustainable development of tourism in Ban Koh Morn, Koh Phai, Sam Roi Yot District, Prachuap Khiri Khan Province. This study uses a mixed-methods approach, with tools such as questionnaires, interviews, and data recording. The sample consists of 400 tourists who visited the study area, selected through convenience sampling, and 20 stakeholders involved in tourism in the area, chosen through purposive sampling. For quantitative research, data analysis was conducted using statistical software, and for qualitative research, content analysis was used.

              The findings of the study revealed that: (1) The sustainable tourism potential of the Ban Koh Mon–Koh Phai community was rated at a high level, with an overall mean score of 4.15. Among the three key dimensions, sustainable tourism potential demonstrated the highest mean score (M = 4.27), indicating a very high level. This was followed by tourism attraction potential (M = 4.21, very high) and stakeholder participation potential within the community (M = 4.20, very high). These results suggest that the community possesses strong natural, cultural, and social foundations that support sustainable tourism development. (2) The study identified seven appropriate strategies for enhancing sustainable tourism development in the area:

                  (1) natural resource conservation strategies;

                  (2) strategies for strengthening awareness of environmental conservation;

                  (3) strategies for visitor management and capacity planning;

                  (4) strategies for revenue management and equitable benefit distribution;

                  (5) strategies for defining core target tourist groups;

                  (6) strategies for tourism promotion through social media to support independent travel; and

                  (7) strategies for collaborative development among all stakeholders.

Keywords: Guidelines, Development, Sustainable Tourism,

                Ban Koh Mon Koh Phai  Community

References

กฤตตฤณ ใจสุดา. (2563). กลยุทธ์การสื่อสารการตลาดด้านการส่งเสริมการขายบนช่องทางเฟซบุ๊กที่มีผลต่อการตัดสินใจซื้อสินค้าเบเกอรี่ของผู้บริโภคในประเทศไทย (สารนิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต). นครปฐม: มหาวิทยาลัยมหิดล.

วีรญา พรมประสิทธิ์. (2565). ปัจจัยความสำเร็จของการพัฒนาการท่องเที่ยวโดยชุมชน: กรณีศึกษาบ้านนาต้นจั่น ตำบลบ้านตึก อำเภอศรีสัชนาลัย จังหวัดสุโขทัย (วิทยานิพนธ์ศิลปศาสตรมหาบัณฑิต). พิษณุโลก: มหาวิทยาลัยนเรศวร

อรัญญา ดูเบย์. (2563). แนวทางการสื่อความหมายในแหล่งท่องเที่ยวชุมชนตำบลบ้านแหลม อำเภอบางปลาม้า จังหวัดสุพรรณบุรี (ปริญญานิพนธ์ศิลปศาสตรมหาบัณฑิต). กรุงเทพมหานคร: มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ.

สำนักงานนโยบายและแผนทรัพยากรธรรมชาติและสิ่งแวดล้อม. (2566). รายงานสถานภาพพื้นที่ชุ่มน้ำที่มีความสำคัญของประเทศไทย. สืบค้นเมื่อ11 พฤศจิกายน 2568, จาก https://chm-thai.onep.go.th/?p=7950 Ballantyne,

R., Packer, J., & Hughes, K. (2009). Tourists’ support for conservation messages and sustainable management practices in wildlife tourism experiences Tourism Management, 30(5), 658–664.

Castellani, V., & Sala, S. (2012).Carrying capacity of tourism system: Assessment of environmental and management constraints towards sustainability. In Visions for global tourism industry: Creating and sustaining competitive strategies (pp. 295– 316).

Cochran, W. G. (1953). Sampling techniques. New York: John Wiley & Sons.

Cronbach, L. J. (1953). Correlations between persons as a research tool. In O. H. Mowrer, Psychotherapy: theory and research (pp. 476–388). Ronald Press Co.; Ronald Press Company. https://doi.org/10.1037/10572-014

Gretzel, U. (2011). Intelligent systems in tourism: A social science perspective. Annals of Tourism Research, 38(3), 757–779.

Ham, S. H. (2013). Interpretation: Making a difference on purpose. Golden, CO: Fulcrum Publishing.

Kotler, P., Bowen, J. T., Makens, J. C., & Baloglu, S. (2016). Marketing for hospitality and tourism (7th ed.). Boston, MA: Pearson.

Likert, R. (1967). The method of constructing an attitude scale In Fishbein, Attitude theory and measurement. New York: John Wiley and Sons (pp. 90–95).

Nazir, M. U., et al. (2021). Do female travelers perceive more risks and restrictions than males. Journal of Applied Studies in Economic Sciences, 6(2), 267–282.

Ostrom, E. (1990). Governing the commons: The evolution of institutions for collective action. Cambridge, UK: Cambridge University Press.

Scheyvens, R. (1999). Ecotourism and the empowerment of local communities. Tourism Management, 20(2), 245–249.

SDG Move. (2565). SDG Vocab | 41 – Sustainable Tourism – การท่องเที่ยวอย่างยั่งยืน. สืบค้นเมื่อ 11 พฤศจิกายน 2568 จาก https://chm-thai.onep.go.th/?p=7950

Sugiama, A. G., Suhartanto, D., Lu, C. Y., Rediyasa, I. W., Sulaeman, R. P., & Renalda, F. M. (2024). Tourist satisfaction and revisit intention: The role of attraction, accessibility, and facilities of water park tourism. GeoJournal of Tourism and Geosites, 52(1), 257–266.

UNWTO (2018). Tourism and the sustainable development goals: Journey to 2030. World Tourism Organization (UNWTO).

Wantara, P. (2024). Relationship between destination image, accessibility, and revisit intention. BIO Web of Conferences: BTMIC 2024, 65, 01027.

Downloads

Published

2025-12-31

Issue

Vol. 5 No. 2 (2025): Vol.5,No.2 July-December 2025

Section

Research Article

License

Copyright (c) 2025 Journal of Local Management and Development Pibulsongkram Rajabhat University

Creative Commons License

This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.

ประกาศเกี่ยวกับลิขสิทธิ์

  1. เนื้อหาและข้อมูลในบทความที่ลงพิมพ์กับวิทยาลัยการจัดการและพัฒนาท้องถิ่นถือเป็นข้อคิดเห็น และความรับผิดชอบของผู้เขียนบทความโดยตรงซึ่งกองบรรณาธิการวารสารไม่จำเป็นต้องเห็นด้วย หรือร่วมรับผิดชอบใด ๆ
  2. บทความ ข้อมูล เนื้อหา รูปภาพ ฯลฯ ที่ได้รับการตีพิมพ์ในวิทยาลัยการจัดการและพัฒนาท้องถิ่นถือเป็นลิขสิทธิ์ของวารสารวารสารวิทยาลัยการจัดการและพัฒนาท้องถิ่น หากบุคคลหรือหน่วยงานใดต้องการนำทั้งหมดหรือส่วนหนึ่ง ส่วนใดไปเผยแพร่ต่อหรือเพื่อการกระทำการใด ๆ จะต้องได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรจากวิทยาลัยการจัดการและพัฒนาท้องถิ่นก่อนเท่านั้น