THE ROLE OF LOCAL ADMINISTRATIVE ORGANIZATIONS IN DRIVING LIVABLE CITY POLICIES FOR THE ELDERLY IN THAILAND
Keywords:
Local governments , Age-friendly city policies , The elderlyAbstract
This academic article aimed to study the role of local administrative organizations (LAOs) in driving livable city policies for the elderly by synthesizing relevant concepts, theories, research, and data. The study found that LAOs played a significant role in providing various basic services, including the payment of living allowances, the provision of mobile health services, the improvement of housing for safety, and the arrangement of transportation services for the elderly. However, the implementation faced several limitations, such as an emphasis on welfare rather than holistic quality of life promotion, restricted budget allocation primarily focused on allowances, a lack of genuine elderly participation in policy formulation, and inefficient collaboration with network partners. The study’s recommendations indicated that to increase the effectiveness of policy implementation, it is necessary to shift the paradigm from a reactive approach to a more proactive one. It should also promote the process of elderly participation in policy design and development, as well as improve budget allocation to align with sustainable development for comprehensive, long-term quality of life. Strengthening integrated cooperation among LAOs and relevant network partners was also identified as a crucial factor for achieving more comprehensive policy success.
References
กรมส่งเสริมและพัฒนาคุณภาพชีวิตคนพิการ. (2562). มาตรฐานอาคารสำหรับผู้พิการและผู้สูงอายุ. กรุงเทพฯ:กระทรวงการพัฒนาสังคมและความมั่นคงของมนุษย์.
กระทรวงการพัฒนาสังคมและความมั่นคงของมนุษย์. (2563). มาตรการขับเคลื่อนสังคมสูงวัยคนไทยอายุยืน 4 มิติ. กรุงเทพฯ: กระทรวงการพัฒนาสังคมและความมั่นคงของมนุษย์.
กระทรวงการพัฒนาสังคมและความมั่นคงของมนุษย์. (2564). ยุทธศาสตร์เตรียมความพร้อมสังคมไทยสู่สังคมสูงวัย. กรุงเทพฯ: กระทรวงการพัฒนาสังคมและความมั่นคงของมนุษย์.
กิตติพงษ์ เกียรติวัชรชัย. การจัดสรรงบประมาณด้านผู้สูงอายุขององค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น. วารสารวิชาการมหาวิทยาลัยธนบุรี 14(2563): 73-85. คณะกรรมการผู้สูงอายุแห่งชาติ. (2553). แผนผู้สูงอายุแห่งชาติ ฉบับที่ 2 (พ.ศ. 2545-2564) ฉบับปรับปรุงครั้งที่ 1 พ.ศ. 2552. กรุงเทพฯ: กระทรวงการพัฒนาสังคมและความมั่นคงของมนุษย์.
คณะกรรมการผู้สูงอายุแห่งชาติ. (2565). แผนผู้สูงอายุแห่งชาติ ฉบับที่ 3 (พ.ศ. 2566-2580). กรุงเทพฯ: กระทรวงการพัฒนาสังคมและความมั่นคงของมนุษย์. คณะกรรมการยุทธศาสตร์ชาติ. (2561). ยุทธศาสตร์ชาติ พ.ศ. 2561-2580. กรุงเทพฯ: สำนักงานเลขานุการของคณะกรรมการยุทธศาสตร์ชาติ.
จิตนันท์ ไชยเทพ. บทบาทขององค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นในการดูแลผู้สูงอายุในชุมชนเขตภาคเหนือ. วารสารบัณฑิตศึกษา มหาวิทยาลัยราชภัฏเชียงราย 10(2560): 85-99.
จิราภรณ์ เรืองยิ่ง, ประภาพร จันทรัศมี, และสุวรรณา จ่ายเจริญ. การเข้าถึงบริการสุขภาพของผู้สูงอายุในชุมชนเขตเมือง. วารสารพยาบาลสาธารณสุข 33(2562): 33-49.
ดวงเดือน จันทร์เจริญ. การพัฒนาคุณภาพชีวิตผู้สูงอายุโดยใช้โรงเรียนผู้สูงอายุเป็นฐาน: กรณีศึกษาเทศบาลตำบลป่าตอง จังหวัดภูเก็ต. วารสารวิชาการสาธารณสุข 28(2562): 613-624.
เทศบาลนครขอนแก่น. (2563). รายงานโครงการขอนแก่นเมืองสำหรับทุกคน (Khon Kaen for All). ขอนแก่น:เทศบาลนครขอนแก่น. เทศบาลเมืองบุรีรัมย์. (2564). รายงานการดำเนินงานสภาผู้สูงอายุเทศบาลเมืองบุรีรัมย์ ประจำปี 2563. บุรีรัมย์: เทศบาลเมืองบุรีรัมย์. ปิยากร หวังมหาพร. การประยุกต์ใช้แนวคิดเมืองน่าอยู่สำหรับผู้สูงอายุในประเทศไทย. วารสารวิชาการสถาบันพัฒนาพลเมือง 1(2562): 81-97. พิมพ์ชนก จันทร์แจ่ม. บทบาทองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นในการดูแลผู้สูงอายุ: กรณีศึกษาองค์การบริหารส่วนตำบลบางรักใหญ่ จังหวัดนนทบุรี. วารสารนวัตกรรมการบริหารและการพัฒนา 11(2563): 92-105.
มหาวิทยาลัยเชียงใหม่. (2563). รายงานโครงการบ้านพักคนละวัย: กรณีศึกษาเทศบาลเมืองแม่เหียะ. เชียงใหม่:คณะสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยเชียงใหม่. มูลนิธิสถาบันวิจัยและพัฒนาผู้สูงอายุไทย. (2564). สถานการณ์ผู้สูงอายุไทย พ.ศ. 2563. กรุงเทพฯ: มูลนิธิสถาบันวิจัยและพัฒนาผู้สูงอายุไทย. วรรณลักษณ์ เมียนเกิด. การพัฒนาแนวทางความร่วมมือในการส่งเสริมคุณภาพชีวิตผู้สูงอายุขององค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น. วารสารมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหาสารคาม 38(2562): 249-261.
วรเวศม์ สุวรรณระดา, ชลธิชา สุพรรณพงศ์, และวรวรรณ ชาญด้วยวิทย์. (2563). ภาระทางการคลังเพื่อการสงเคราะห์ผู้สูงอายุของไทย. กรุงเทพฯ: สถาบันวิจัยเพื่อการพัฒนาประเทศไทย.
ศุภชัย ศรีสุชาติ. ปัจจัยที่มีผลต่อประสิทธิภาพการพัฒนานโยบายผู้สูงอายุขององค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น. วารสารรัฐประศาสนศาสตร์ 18(2563): 102-123. สถาบันพระปกเกล้า. (2564). การพัฒนาเครื่องมือกำกับติดตามและประเมินผลนโยบายผู้สูงอายุขององค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น. กรุงเทพฯ: สถาบันพระปกเกล้า. สำนักงานกองทุนสนับสนุนการสร้างเสริมสุขภาพ. (2563). ถอดบทเรียนโครงการคลังปัญญาผู้สูงอายุ: กรณีศึกษาเทศบาลตำบลปริก จังหวัดสงขลา. กรุงเทพฯ: สำนักงานกองทุนสนับสนุนการสร้างเสริม สุขภาพ.
สำนักงานกองทุนสนับสนุนการสร้างเสริมสุขภาพ. (2564). รายงานการใช้เทคโนโลยีดิจิทัลในการดูแลผู้สูงอายุ ขององค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น. กรุงเทพฯ: สำนักงานกองทุนสนับสนุนการสร้างเสริมสุขภาพ.สำนักงานคณะกรรมการข้าราชการพลเรือน. (2562). รายงานการสำรวจอัตรากำลังขององค์กรปกครองส่วน ท้องถิ่น. กรุงเทพฯ: สำนักงานคณะกรรมการข้าราชการพลเรือน.
สำนักงานคณะกรรมการสุขภาพแห่งชาติ. (2564). รูปแบบความร่วมมือในการดูแลผู้สูงอายุระดับท้องถิ่น. กรุงเทพฯ: สำนักงานคณะกรรมการสุขภาพแห่งชาติ. สำนักงานนโยบายและแผนการขนส่งและจราจร. (2562). รายงานการศึกษาการพัฒนาโครงสร้างพื้นฐานด้านการขนส่งที่เหมาะสมสำหรับผู้สูงอายุ. กรุงเทพฯ: กระทรวงคมนาคม.
สำนักงานนวัตกรรมแห่งชาติ. (2563). รายงานโครงการ Smart Aging City: กรณีศึกษาเทศบาลนครสงขลา. กรุงเทพฯ: สำนักงานนวัตกรรมแห่งชาติ. สำนักงานสภาพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ. (2564). แนวทางการพัฒนาคุณภาพชีวิตผู้สูงอายุในเขตเมือง. กรุงเทพฯ: สำนักงานสภาพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ.
สุดารัตน์ มุสิกชาติ. การจัดบริการดูแลผู้สูงอายุขององค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น. วารสารสังคมศาสตร์, 9(2563): 127-150. สุทธิพงศ์ บุญผดุง. (2554). การพัฒนาคุณภาพชีวิตผู้สูงอายุในท้องถิ่นโดยใช้โรงเรียนเป็นฐานตามหลักเศรษฐกิจพอเพียง (ระยะที่ 1). กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยราชภัฏสวนสุนันทา.
Asian Development Bank. (2019). Age-friendly city planning: Case study of Chiang Mai municipality. Thailand: Asian Development Bank. Beard, J. R., & Petitot, C. (2010). Ageing and urbanization: Can cities be designed to foster active ageing?. Public Health Reviews 32(2010): 427-450.
Buffel, T., Phillipson, C., & Scharf, T. (2012). Ageing in urban environments: Developing 'age- friendly' cities. Critical Social Policy 32(2012): 597-617.
Davern, M., Winterton, R., Brasher, K., & Woolcock, G. How can the lived environment support healthy ageing? A spatial indicators framework for age-friendly communities. International Journal of Environmental Research and Public Health 17(2020): Article 7685. Fitzgerald, K. G., & Caro, F. G. An overview of age-friendly cities and communities around the world. Journal of Aging & Social Policy 26(2014): 1-18.
Garon, S., Paris, M., Beaulieu, M., Veil, A., & Laliberté, A. Collaborative partnership in age- friendly cities: Two case studies from Quebec, Canada. Journal of Aging & Social Policy 26(2014): 73-87.
Golant, S. M. Age-friendly communities: Are we expecting too much?. The Gerontologist 54(2014): 50-62. Greenfield, E. A., Oberlink, M., Scharlach, A. E., Neal, M. B., & Stafford, P. B. Age-friendly community initiatives: Conceptual issues and key questions. The Gerontologist 55(2015): 191-198.
Kano, M., Rosenberg, P. E., & Dalton, S. D. A global pilot study of age-friendly city indicators. Social Indicators Research 138(2018): 1205-1227.
Keyes, L., & Benavides, A. Local government adoption of age-friendly policies: An integrated model of responsiveness, multi-level governance and public entrepreneurship theories. Public Administration Quarterly 41(2017): 93-130.
Lehning, A. J. Local and regional governments and age-friendly communities: A case study of the San Francisco Bay Area. Journal of Aging & Social Policy 26(2014): 102-116.
Menec, V. H., Means, R., Keating, N., Parkhurst, G., & Eales, J. Conceptualizing age-friendly communities. Canadian Journal on Aging 30(2011): 479-493.
Plouffe, L. A., & Kalache, A. Towards global age-friendly cities: Determining urban features that promote active aging. Journal of Urban Health 87(2010): 733-739.
Plouffe, L. A., & Kalache, A. Making communities age friendly: State and municipal initiatives in Canada and other countries. Gaceta Sanitaria 25(2011): 131-137.
Pope, N. D., Russell, E., Hemler, J., & Levy-Strump, J. The role of social workers in creating age-friendly communities: A community development approach. Journal of Gerontological Social Work 61(2018): 659-673.
Steels, S. Key characteristics of age-friendly cities and communities: A review. Cities 47(2015): 45-52. Wang, Y., Hongsranagon, P., & Havanond, P. Assessing age-friendly features and needs of elderly toward age-friendly city in Muang district, Ratchaburi province, Thailand. Journal of Health Research 29(2015), 101-108.
Wongsitha, M., & Tepthong, S. Social participation patterns of the elderly in Thailand's rural communities. The Journal of Behavioral Science 14(2019): 49-63.
World Health Organization. (2007). Global age-friendly cities: A guide. World Health Organization.
Downloads
Published
Issue
Section
License
Copyright (c) 2025 Journal of Local Management and Development Pibulsongkram Rajabhat University
This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
ประกาศเกี่ยวกับลิขสิทธิ์
- เนื้อหาและข้อมูลในบทความที่ลงพิมพ์กับวิทยาลัยการจัดการและพัฒนาท้องถิ่นถือเป็นข้อคิดเห็น และความรับผิดชอบของผู้เขียนบทความโดยตรงซึ่งกองบรรณาธิการวารสารไม่จำเป็นต้องเห็นด้วย หรือร่วมรับผิดชอบใด ๆ
- บทความ ข้อมูล เนื้อหา รูปภาพ ฯลฯ ที่ได้รับการตีพิมพ์ในวิทยาลัยการจัดการและพัฒนาท้องถิ่นถือเป็นลิขสิทธิ์ของวารสารวารสารวิทยาลัยการจัดการและพัฒนาท้องถิ่น หากบุคคลหรือหน่วยงานใดต้องการนำทั้งหมดหรือส่วนหนึ่ง ส่วนใดไปเผยแพร่ต่อหรือเพื่อการกระทำการใด ๆ จะต้องได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรจากวิทยาลัยการจัดการและพัฒนาท้องถิ่นก่อนเท่านั้น
