การฟื้นฟูตลาดโต้รุ่งรองรับนักท่องเที่ยว กระตุ้นเศรษฐกิจตัวเมือง ผ่านเส้นทางตัวเมืองสุโขทัยสู่เมืองมรดกโลก

-

ผู้แต่ง

  • ชนิดาภา ชลอวงษ์ วจท. มรพส.

คำสำคัญ:

ตลาดโต้รุ่ง, การกระตุ้นเศรษฐกิจ, การฟื้นฟู

บทคัดย่อ

วิจัยเรื่อง “การฟื้นฟูตลาดโต้รุ่งรองรับนักท่องเที่ยว กระตุ้นเศรษฐกิจตัวเมือง ผ่านเส้นทางตัวเมืองสุโขทัยสู่เมืองมรดกโลก” มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษา 1) เพื่อศึกษาปัญหาการฟื้นฟูตลาดโต้รุ่งรองรับนักท่องเที่ยว กระตุ้นเศรษฐกิจตัวเมือง ผ่านเส้นทางตัวเมืองสุโขทัยสู่เมืองมรดกโลก และ 2) แนวทางการแก้ไขปัญหาเพื่อการฟื้นฟูตลาดโต้รุ่งรองรับนักท่องเที่ยว กระตุ้นเศรษฐกิจตัวเมือง ผ่านเส้นทางตัวเมืองสุโขทัยสู่เมืองมรดกโลก การศึกษาครั้งนี้เป็นการศึกษาเชิงคุณภาพ (Qualitative Research) ร่วมกับการวิเคราะห์เชิงพรรณนา

            ผลการศึกษาพบว่า 1) ปัญหาของการจัดการพื้นที่ตลาดโต้รุ่งสุโขทัย อำเภอเมืองสุโขทัย เกิดจากการเปลี่ยนแปลงของบริบทต่างๆ อย่างรวดเร็ว ที่สามารถเห็นได้อย่างชัดเจน คือ การที่ผู้บริโภคมีจำนวนน้อยลงเพราะสภาพทางเศรษฐกิจตกต่ำ วิสถานการณ์ covid-19 และการแข่งขันของตลาดใหม่ๆ เช่น ตลาดนัด ห้างสรรพสินค้า ที่ให้ความสะดวกสบายกับลูกค้าได้เลือกซื้อและยังใกล้บ้าน จากการศึกษาพบว่าปัญหาทางด้านจำนวนลูกค้าที่ลดลง ส่งผลกระทบต่อผู้ขายสินค้า เมื่อลูกค้าลดน้อยลงผู้ขายไม่สามารถขายสินค้าได้ทำให้ร้านค้าต่างๆ ต้องปิดตัวลง เมื่อผู้ขายลดลงลูกค้าจึงเลือกซื้อสินค้าจากตลาดอื่นๆ 2) แนวทางการแก้ไขปัญหาเพื่อการฟื้นฟูตลาดโต้รุ่ง คือ ผู้ที่เกี่ยวข้องควรสร้างกลยุทธ์ทางการค้าและสร้างมูลค่าให้กับตลาดโต้รุ่งสุโขทัย อำเภอเมืองสุโขทัย โดยยึดแนวทางคำนึงถึงความต้องการหลักของลูกค้า เพิ่มทักษะขององค์การที่เป็นเจ้าของ หาผู้ร่วมสนับสนุนทางธุรกิจคือเอกชนที่สามารถเข้ามาบริหารจัดการตลาด และปรับปรุงบริบทแวดล้อมให้อยู่ในสภาพที่ดึงดูดความสนใจ

เอกสารอ้างอิง

BLT Bangkok. (2562). เที่ยวเมืองรอง ลดหย่อนภาษีปี 61. 25 สิงหาคม 2562, www.bangkokbiznews.com/blog/detail/513635https://www.bltbangkok.com/CoverStory
Shirley, E. (1992). My travels around the world. Newton Aycliffe, UK: Heinemann.
กระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬา. (2562). แผนพัฒนาการท่องเที่ยวแห่งชาติฉบับที่2(พ.ศ. 2560 – 2564). 25 สิงหาคม 2562, https://www.thai-german-cooperation.info/admin/uploads/publication/1be798cb24ee07703c498fcd47cbba4den.pdf
กฤติยา จักรสาร. (2545). การส่งเสริมความรู้พื้นฐานด้านพฤกษศาสตร์ให้แก่มัคคุเทศก์และนักท่องเที่ยวเพื่อเพิ่มคุณค่าทางการท่องเที่ยว. วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยเชียงใหม่.
การท่องเที่ยวแห่งประเทศไทย. (2539). การพัฒนาการท่องเที่ยวในทิศทางที่ยั่งยืน (พิมพ์ครั้งที่2).กรุงเทพฯ: ผู้แต่ง.
โกวิทย์ พวงงาม. (2545). การเสริมสร้างความเข้มแข็งของชุมชน. ม.ป.ท.
โฆษิต ไชยประสิทธิ์. (2553). การท่องเที่ยวอย่างยั่งยืนในมิติการพัฒนาจากภายใน กรณีศึกษาชุมชนในสถานีเกษตรหลวงอ่างขาง อำเภอฝาง จังหวัดเชียงใหม่ (รายงานวิจัย). มหาลัยราชภัฏเชียงใหม่, เชียงใหม่.
จริยาภรณ์ เจริญชีพ. (2560). การมีส่วนร่วมของชุมชนในการจัดการท่องเที่ยวอย่างยั่งยืน: กรณีศึกษา ตำบลถ้ำรงค์ อำเภอบ้านลาด จังหวัดเพชรบุรี (รายงานวิจัย). คณะมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์, มหาวิทยาลัยราชภัฏบ้านสมเด็จเจ้าพระยา, กรุงเทพมหานคร.
ชิต นิลพานิช และกุลธน ธนาพงศธร. (2532). การมีส่วนร่วมของประชาชนในการพัฒนา ชนบท. ใน เอกสารการสอนชุดวิชาความรู้ทั่วไปสำหรับการพัฒนาระดับตำบล หมู่บ้าน (พิมพ์ครั้งที่ 3, หน่วยที่ 8) .นนทบุรี: โรงพิมพ์มหาวิทยาลัยสุโขทยธรรมาธิราช.
ณัฐพร ดอกบุญนาค และฐาปกรณ์ ทองคานุช. (2556). การมีส่วนร่วมของชุมชนในการจัดการการท่องเที่ยว กรณีศึกษาชุมชนในตลาดร้อยปีสามชุกอาเภอสามชุก จังหวัดสุพรรณบุรี (รายงานวิจัย). มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลสุวรรณภูมิ, สุพรรณบุรี.
ไทยตำบลดอทคอม. (2562). ข้อมูลตำบลเมืองเก่า อำเภอเมือง สุโขทัย. 25 สิงหาคม 2562, http://www.thaitambon.com/tambon/640103
นรินทร์ชัย พัฒนพงศา. (2546). การมีส่วนร่วม หลักการพื้นฐาน เทคนิคและกรณี ตัวอย่าง. กรุงเทพมหานคร: 598 Print.
นิรันดร์ จงวุฒิเวศย์. (2527). การมีส่วนร่วมของประชาชนในการพัฒนา. กรุงเทพมหานคร: สำมักพิมพ์มหาวิทยาลัยมหิดล.
บุญเลิศ จิตตั้งวัฒนา. (2548 ก). การพัฒนาการท่องเที่ยวแบบยั่งยืน. กรุงเทพฯ: เพรสแอนด์ดีไซน์.
บุญเลิศ จิตตั้งวัฒนา. (2548 ข.). อุตสาหกรรมการท่องเที่ยว (Tourism Industry). กรุงเทพฯ: เพรสแอนด์ดีไซน์.
บุญเลิศ จิตตั้งวัฒนา. (2548 ค). อุตสาหกรรมการท่องเที่ยวธุรกิจที่ไมมีวันตายของประเทศไทย.กรุงเทพฯ: ซี.พี.บุ๊คสแตนดาร์ด.
พจนา สวนศรี. (2546). คู่มือการจัดการท่องเที่ยวในชุมชน. กรุงเทพฯ: โครงการทองเที่ยวเพื่อชีวิตและธรรมชาติ
ยุพาพร รูปงาม. (2545). การมีส่วนร่วมของข้าราชการสำนักงบประมาณในการปฏิรูป ระบบราชการ. ภาคนิพนธ์ศิลปศาสตรมหาบัณฑิต, สถาบันบัณฑิตพัฒนบริหารศาสตร์.
วันรักษ์ มิ่งมณีนาคิน. (2531). การพัฒนาชนบทไทย. กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
ศูนย์ข้อมูลประเทศไทย. (2562). ตำบลเมืองเก่า. 25 สิงหาคม 2562, http://sukhothai.kapook.com/%E0%B9%80%E0%B8%A1%E0%B8%B7%E0%B8%AD%E0%B8%87%E0%B8%AA%E0%B8%B8%E0%B9%82%E0%B8%82%E0%B8%97%E0%B8%B1%E0%B8%A2/%E0%B9%80%E0%B8%A1%E0%B8%B7%E0%B8%AD%E0%B8%87%E0%B9%80%E0%B8%81%E0%B9%88%E0%B8%B2
สานิตย์ บุญชุ. (2527). การพัฒนาชุมชน: การส่วนร่วมของประชาชน. กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
สำนักมาตรฐานการศึกษา, สำนักงานสภาสถาบันราชภัฏ, กระทรวงศึกษาธิการ, สำนักมาตรฐานอุดมศึกษา และทบวงมหาวิทยาลัย. (2545). ชุดการเรียนรู้ด้วยตนเอง ชุดวิชาการวิจัยชุมชน. กรุงเทพมหานคร: เอส. อาร์. พริ้นติ้ง.
สุดถนอม ตันเจริญ. (2560). การจัดการการท่องเที่ยวโดยชุมชนเพื่อการพัฒนาการท่องเที่ยวอย่างยั่งยืน. ใน การประชุมวิชาการระดับชาติด้านการจัดการ คณะวิทยาการจัดการ ครั้งที่ 1. กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยราชภัฏบ้านสมเด็จเจ้าพระยา.
อคิน รพีพัฒน์. (2527). การมีส่วนร่วมของชุมชนในการพัฒนาชนบทในสภาพสังคม และวัฒนธรรมไทย. กรุงเทพมหานคร: ศักดิ์โสภาการพิมพ์.
อาทิตย์โชติวิริยวาณิชย์ ปัญญา หมั่นเก็บ และทิพวรรณ ลิมังกูร. (2558). การจัดการท่องเที่ยวโดยชุมชนแบบมีส่วนร่วมของชุมชนหลวงพรต-ท่านเลี่ยมเขตลาดกระบัง กรุงเทพมหานคร. วารสารเกษตรพระจอมเกล้า, 31:2, หน้า 47-57.
Journal of Local Management and Development Pibulsongkram Rajabhat University Vol 1 No 1 2021

ดาวน์โหลด

เผยแพร่แล้ว

2021-06-10