จริยธรรมการสื่อสารในการนำเสนอสื่อเพื่อการแสดงในยุคดิจิทัล
คำสำคัญ:
จริยธรรมการสื่อสาร, การแสดง, ยุคดิจิทัลบทคัดย่อ
บทความวิชาการนี้มุ่งศึกษาแนวคิดประเด็นจริยธรรมจริยธรรมทางการสื่อสาร ซึ่งถือเป็นสิ่งที่สำคัญอย่างยิ่งที่สังคมยุคปัจจุบันซึ่งเป็นยุคดิจิทัลควรตระหนัก เนื่องด้วยวิถีชีวิตและค่านิยมของผู้คนในสังคมเปลี่ยนแปลงไปจากพัฒนาการของการสื่อสารและเทคโนโลยีที่ก้าวหน้า ส่งผลทำให้ทิศทางการนำเสนอสื่อเพื่อการแสดงในยุคดิจิทัลก็มีแนวโน้มเผชิญกับปัญหา ในแง่ของการนำเสนอเชิงเนื้อหาการแสดงที่แฝงไว้ด้วยภัยต่อสังคม อันมีจุดมุ่งหมายที่เน้นการตอบสนองต่อผู้บริโภคในฐานะผู้รับสารเป็นหลัก ซึ่งผู้นำเสนอสารผ่านช่องทางทางการสื่อสารก็มักไม่คำนึงถึงผลกระทบที่จะติดตามมาต่อสังคม หากแต่มีความคิดที่จะสร้างกระแสทางสังคมอันเชื่อมโยงเกี่ยวข้องกับผลประโยชน์ที่จะได้รับ ทั้งนี้ในการศึกษานี้ได้วิเคราะห์ปัญหาเชิงจริยธรรมการสื่อสาร พบว่า วิกฤติเกิดจากการขาดซึ่งความรู้และไม่ได้เห็นถึงประโยชน์ในการรักษากรอบทางจริยธรรมที่ควรเป็นของผู้ผลิตสื่อและผู้รับสาร อีกทั้งแนวทางการพัฒนาจริยธรรมการสื่อสารในการนำเสนอสื่อเพื่อการแสดงสามารถดำเนินการได้หากเกิดความร่วมมือในการสร้างความตระหนักรู้ของทุกภาคส่วนในสมาชิกทางสังคม
เอกสารอ้างอิง
โกสินทร์ ชํานาญพล.(2562). การพัฒนารูปแบบเทคโนโลยีดิจิทัลเพื่อส่งเสริมศักยภาพผู้ประกอบการ. วารสาร ราชพฤกษ์, 17(2): 130-138.
ฉันทนา ปาปัดถา.(2561). การสังเคราะห์คุณลักษณะของนักสื่อสารมวลชนดิจิทัลตามกรอบสมรรถนะบุคคล. วารสารวิชาการมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์. 26 (52): 143.
นรินทร์นำเจริญ.(2549). ความรู้ทั่วไปเกี่ยวกับการรายงานข่าว. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์แห่ง จุฬาลงกรณ์ มหาวิทยาลัย.
พรนรี สายโอภาศ.(2560). จริยธรรมและการนำเสนอข่าวโดยการใช้เฟซบุ๊กไลฟ์ของสำนักข่าว.วิทยานิพนธ์ วารสารศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาการบริหารการสื่อสารมวลชน.คณะวารสารศาสตร์และ สื่อสารมวลชน: มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
พัชรี จันทร์ทอง.(2562). อนุภาคแบบเรื่องและการดัดแปลงละครอิงประวัติศาสตร์ข้ามภพ เรื่อง ทวิภพและ บุพเพสันนิวาส.วิทยานิพนธ์นิเทศศาสตรมหาบัณฑิตสาขานิเทศศาสตร์. บัณฑิตวิทยาลัย:จุฬาลงกรณ์ มหาวิทยาลัย.
สุทิติ ขัตติยะ.(2556). กฎหมายและจริยธรรมสื่อสารมวลชน.กรุงเทพฯ: หจก.เปเปอร์เฮาส์ จำกัด.
สมควร กวียะ. (2547). การสื่อสารมวลชน : บทบาทหน้าที่สิทธิเสรีภาพ ความรับผิดชอบ. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์โกสินทร์.
อรรคณัฐ วรรธนะสมบัติ. (2558). Re-defining Thailand’s New Media: Challenges in the Changing Political Regime. [ออนไลน์] สืบค้นเมื่อวันที่ 11 มิถุนายน 2567, เข้าถึงได้จาก http://www.tcijthai.com/news/2015/03/watch/5421
Diawkee, T. (2016). Morality and ethics of media for presenting news in digital era. Journal of Communication and Management NIDA, 2(2): 125-143.Fitzgerald, M. (1995). The debate continues. Editor & Publisher, 11–12.
ดาวน์โหลด
เผยแพร่แล้ว
ฉบับ
ประเภทบทความ
สัญญาอนุญาต
ลิขสิทธิ์ (c) 2024 วารสารการจัดการและพัฒนาท้องถิ่น มหาวิทยาลัยราชภัฏพิบูลสงคราม

อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
ประกาศเกี่ยวกับลิขสิทธิ์
- เนื้อหาและข้อมูลในบทความที่ลงพิมพ์กับวิทยาลัยการจัดการและพัฒนาท้องถิ่นถือเป็นข้อคิดเห็น และความรับผิดชอบของผู้เขียนบทความโดยตรงซึ่งกองบรรณาธิการวารสารไม่จำเป็นต้องเห็นด้วย หรือร่วมรับผิดชอบใด ๆ
- บทความ ข้อมูล เนื้อหา รูปภาพ ฯลฯ ที่ได้รับการตีพิมพ์ในวิทยาลัยการจัดการและพัฒนาท้องถิ่นถือเป็นลิขสิทธิ์ของวารสารวารสารวิทยาลัยการจัดการและพัฒนาท้องถิ่น หากบุคคลหรือหน่วยงานใดต้องการนำทั้งหมดหรือส่วนหนึ่ง ส่วนใดไปเผยแพร่ต่อหรือเพื่อการกระทำการใด ๆ จะต้องได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรจากวิทยาลัยการจัดการและพัฒนาท้องถิ่นก่อนเท่านั้น