จริยธรรมการสื่อสารในการนำเสนอสื่อเพื่อการแสดงในยุคดิจิทัล

ผู้แต่ง

  • ชวณี ชื่นเกิดลาภ อาจารย์ประจำคณะนิเทศศาสตร์ มหาวิทยาลัยศรีปทุม
  • กมลา ตรีสาร อาจารย์ประจำคณะนิเทศศาสตร์ มหาวิทยาลัยศรีปทุม
  • ปฏิภาณ ผลมาตย์ อาจารย์ประจำสาขาวิชาการออกแบบสื่อสารออนไลน์ คณะนิเทศศาสตร์ มหาวิทยาลัยศรีปทุม วิทยาเขตขอนแก่น https://orcid.org/0000-0001-5732-9358

คำสำคัญ:

จริยธรรมการสื่อสาร, การแสดง, ยุคดิจิทัล

บทคัดย่อ

                  บทความวิชาการนี้มุ่งศึกษาแนวคิดประเด็นจริยธรรมจริยธรรมทางการสื่อสาร ซึ่งถือเป็นสิ่งที่สำคัญอย่างยิ่งที่สังคมยุคปัจจุบันซึ่งเป็นยุคดิจิทัลควรตระหนัก เนื่องด้วยวิถีชีวิตและค่านิยมของผู้คนในสังคมเปลี่ยนแปลงไปจากพัฒนาการของการสื่อสารและเทคโนโลยีที่ก้าวหน้า ส่งผลทำให้ทิศทางการนำเสนอสื่อเพื่อการแสดงในยุคดิจิทัลก็มีแนวโน้มเผชิญกับปัญหา ในแง่ของการนำเสนอเชิงเนื้อหาการแสดงที่แฝงไว้ด้วยภัยต่อสังคม อันมีจุดมุ่งหมายที่เน้นการตอบสนองต่อผู้บริโภคในฐานะผู้รับสารเป็นหลัก ซึ่งผู้นำเสนอสารผ่านช่องทางทางการสื่อสารก็มักไม่คำนึงถึงผลกระทบที่จะติดตามมาต่อสังคม หากแต่มีความคิดที่จะสร้างกระแสทางสังคมอันเชื่อมโยงเกี่ยวข้องกับผลประโยชน์ที่จะได้รับ ทั้งนี้ในการศึกษานี้ได้วิเคราะห์ปัญหาเชิงจริยธรรมการสื่อสาร พบว่า วิกฤติเกิดจากการขาดซึ่งความรู้และไม่ได้เห็นถึงประโยชน์ในการรักษากรอบทางจริยธรรมที่ควรเป็นของผู้ผลิตสื่อและผู้รับสาร อีกทั้งแนวทางการพัฒนาจริยธรรมการสื่อสารในการนำเสนอสื่อเพื่อการแสดงสามารถดำเนินการได้หากเกิดความร่วมมือในการสร้างความตระหนักรู้ของทุกภาคส่วนในสมาชิกทางสังคม

เอกสารอ้างอิง

โกสินทร์ ชํานาญพล.(2562). การพัฒนารูปแบบเทคโนโลยีดิจิทัลเพื่อส่งเสริมศักยภาพผู้ประกอบการ. วารสาร ราชพฤกษ์, 17(2): 130-138.

ฉันทนา ปาปัดถา.(2561). การสังเคราะห์คุณลักษณะของนักสื่อสารมวลชนดิจิทัลตามกรอบสมรรถนะบุคคล. วารสารวิชาการมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์. 26 (52): 143.

นรินทร์นำเจริญ.(2549). ความรู้ทั่วไปเกี่ยวกับการรายงานข่าว. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์แห่ง จุฬาลงกรณ์ มหาวิทยาลัย.

พรนรี สายโอภาศ.(2560). จริยธรรมและการนำเสนอข่าวโดยการใช้เฟซบุ๊กไลฟ์ของสำนักข่าว.วิทยานิพนธ์ วารสารศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาการบริหารการสื่อสารมวลชน.คณะวารสารศาสตร์และ สื่อสารมวลชน: มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.

พัชรี จันทร์ทอง.(2562). อนุภาคแบบเรื่องและการดัดแปลงละครอิงประวัติศาสตร์ข้ามภพ เรื่อง ทวิภพและ บุพเพสันนิวาส.วิทยานิพนธ์นิเทศศาสตรมหาบัณฑิตสาขานิเทศศาสตร์. บัณฑิตวิทยาลัย:จุฬาลงกรณ์ มหาวิทยาลัย.

สุทิติ ขัตติยะ.(2556). กฎหมายและจริยธรรมสื่อสารมวลชน.กรุงเทพฯ: หจก.เปเปอร์เฮาส์ จำกัด.

สมควร กวียะ. (2547). การสื่อสารมวลชน : บทบาทหน้าที่สิทธิเสรีภาพ ความรับผิดชอบ. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์โกสินทร์.

อรรคณัฐ วรรธนะสมบัติ. (2558). Re-defining Thailand’s New Media: Challenges in the Changing Political Regime. [ออนไลน์] สืบค้นเมื่อวันที่ 11 มิถุนายน 2567, เข้าถึงได้จาก http://www.tcijthai.com/news/2015/03/watch/5421

Diawkee, T. (2016). Morality and ethics of media for presenting news in digital era. Journal of Communication and Management NIDA, 2(2): 125-143.Fitzgerald, M. (1995). The debate continues. Editor & Publisher, 11–12.

ดาวน์โหลด

เผยแพร่แล้ว

2024-12-30