องค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นและชุมชนจัดการตนเอง: บทบาทในการพัฒนาคุณภาพชีวิตของประชาชนอย่างยั่งยืน

ผู้แต่ง

  • จักรพันธ์ ลิ่มมังกูร อาจารย์ประจำสาขาวิชารัฐประศาสนศาสตร์ คณะสังคมศาสตร์และศิลปศาสตร์ มหาวิทยาลัยนอร์ท-เชียงใหม่

คำสำคัญ:

องค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น, ชุมชนจัดการตนเอง, การพัฒนาคุณภาพชีวิต

บทคัดย่อ

บทความวิชาการนี้มีวัตถุประสงค์ เพื่อศึกษาบทบาทขององค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นและชุมชนจัดการตนเองในการพัฒนาคุณภาพชีวิตของประชาชน ตลอดจนวิเคราะห์กระบวนการมีส่วนร่วมที่เชื่อมโยงการทำงานของทั้งสองภาคส่วน การศึกษาครั้งนี้เป็นการศึกษาเชิงเอกสารและการวิเคราะห์เชิงคุณภาพ โดยศึกษาข้อมูลจากกฎหมาย เอกสารวิชาการ และแนวคิดที่เกี่ยวข้องกับการบริหารท้องถิ่นและการพัฒนาชุมชน                                                                                               ผลการศึกษาพบว่า องค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นมีบทบาทสำคัญทั้งในด้านการดำเนินภารกิจตามกฎหมายและการตอบสนองต่อปัญหาและความต้องการของประชาชนในพื้นที่ ขณะที่ชุมชนจัดการตนเองมีบทบาทในการขับเคลื่อนการพัฒนาจากฐานราก ผ่านการสร้างความตระหนักรู้ การรวมกลุ่ม และการสร้างเครือข่ายความร่วมมือภายในชุมชน ทั้งสองภาคส่วนจึงมีความสัมพันธ์เชิงเกื้อกูลกัน โดยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นทำหน้าที่สนับสนุนเชิงนโยบายและทรัพยากร ส่วนชุมชนทำหน้าที่เป็นกลไกการมีส่วนร่วมและการจัดการปัญหาด้วยตนเอง อันนำไปสู่การพัฒนาคุณภาพชีวิตอย่างยั่งยืน องค์ความรู้สำคัญที่ค้นพบ คือ        การบูรณาการกระบวนการมีส่วนร่วมระหว่างภาครัฐและภาคประชาชนในระดับพื้นที่สามารถสร้าง“ความร่วมมือ” ที่เอื้อต่อการจัดการปัญหาและการตัดสินใจร่วมกันได้อย่างมีประสิทธิภาพ                                        ข้อเสนอแนะจากการศึกษา ได้แก่ 1) ระดับนโยบาย การแก้กฎหมายและระเบียบ มุ่งเน้นการลดข้อจำกัดทางกฎหมาย 2) ระดับปฏิบัติการ การสร้างกลไกและพื้นที่การทำงานร่วมกัน มุ่งเน้นการสร้าง "จุดเชื่อมโยง" และเครื่องมือที่ช่วยให้ทุกภาคส่วนเข้ามาทำงานร่วมกัน 3) ระดับชุมชน โดยการเสริมสร้างศักยภาพ มุ่งเน้นการเตรียมความพร้อมให้คนในพื้นที่

เอกสารอ้างอิง

กรมการพัฒนาชุมชน. (2559). แนวทางการดำเนินงาน-มาตรฐานการพัฒนาชุมชน. [คู่มือ] กรุงเทพฯ: บริษัทบีทีเอสเพรส จำกัด.

โกวิทย์ พวงงาม. (2562). การจัดการตนเองของชุมชนและท้องถิ่น. (พิมพ์ครั้งที่ 2). นนทบุรี: ธรรมสาร.

จักรพันธ์ ลิ่มมังกูร. (2561). แนวทางการพัฒนากระบวนการวางแผนแบบมีส่วนร่วมของเทศบาลตำบลเจดีย์แม่ครัว อำเภอสันทราย จังหวัดเชียงใหม่. (วิทยานิพนธ์ปริญญารัฐประศาสนศาสตรมหาบัณฑิต). เชียงใหม่. มหาวิทยาลัยแม่โจ้

ทิพย์วัลย์ เรืองขจร. (2554). วิทยาศาสตร์เพื่อคุณภาพชีวิต. (พิมพครั้งที่ 1) สงขลา: มหาวิทยาลัยราชภัฎสงขลา.

ธนกร วรพิทักษานนท. (2564). ผลกระทบของความเหลื่อมล้ำต่อการเข้าศึกษาต่อระดับอุดมศึกษาของนักเรียนไทย. (วิทยานิพนธ์ปริญญาศิลปศาสตรมหาบัณฑิต). กรุงเทพฯ. จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย

นฤมล บุญเนื่อง. (2562). การมีส่วนร่วมในการพัฒนาคุณภาพชีวิตในพื้นที่ของภาครัฐ ภาคเอกชนและภาคประชาชน : กรณีศึกษา อำเภอเมืองสมุทรสาคร จังหวดสมุทรสาคร. (การศึกษาค้นคว้าอิสระปริญญารัฐประศาสนศาสตรมหาบัณฑิต). นนทบุรี. มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช

ปัญญาดา นาดี และ สุวารี นามวงค์. โมเดลการพัฒนาคุณภาพชีวิตของคนในชุมชท่องเที่ยว. วารสารรัชต์ภาคย์ 18(2567): 53-69.

ผู้จัดการออนไลน์. (2567). ความท้าทายระบบสุขภาพ ในมือของชุมชนและท้องถิ่น. สืบค้นวันที่ 19 มีนาคม 2568 จาก https://shorturl.asia/l8aps

พระราชบัญญัติกำหนดแผนและขั้นตอนการกระจายอำนาจให้แก่องค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น พ.ศ.2542. (2542, 17 พฤศจิกายน). ราชกิจจานุเบกษา (เล่มที่ 116 ตอนที่ 114 ก.)

รัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย พ.ศ. 2560. (2560, 6 เมษายน). ราชกิจจานุเบกษา (เล่ม 134 ตอนที่ 40 ก.)

วัยชัย วัฒนศัพท์, ถวิลวดี บุรีกุล และเมธิศา พงษ์ศักดิ์ศรี. (2551). การมีส่วนร่วมของประชาชน : การตัดสินใจที่ดีกว่าโดยให้ชุมชนมีส่วนร่วม. [คู่มือ] ขอนแก่น: ศิริภัณฑ์ ออฟเซ็ท.

ศรายุทธ คชพงศ์ และคณะ. การจัดการตนเองของชุมชนและทองถิ่นในภาวการณ์เปลี่ยนแปลงในปัจจุบัน. วารสาร มจร พุทธปัญญาปริทรรศน 5(2563): 191-202.

สหประชาชาติประเทศไทย. (2568). การสนับสนุนของสหประชาชาติต่อเป้าหมายการพัฒนาที่ยั่งยืนในประเทศไทย. สืบค้นวันที่ 19 มีนาคม 2568 จาก https://thailand.un.org/th

สุขศรี สงวนสัตย์. (2552). คุณภาพชีวิตของนักศึกษามหาวิทยาลัย เทคโนโลยีราชมงคลธัญบุรี(รายงานผลการวิจัย). ปทุมธานี: ฝ่ายแนะแนวนักศึกษาและอาชีพ กองพัฒนานักศึกษา มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลธัญบุรี.

สุพนิดา จิระสินวรรธน. (2565). ความยากจนในผู้สูงอายุไทย: การเปลี่ยนแปลงและปัจจัยเสี่ยง. (วิทยานิพนธ์ปริญญาศิลปศาสตรดุษฎีบัณฑิต) กรุงเทพฯ. จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.

สำนักงานคณะกรรมการพัฒนาระบบราชการ. (2560). การบริหารราชการแบบมีส่วนร่วม: เทคนิควิธีและการนำไปสู่การปฏิบัติ. กรุงเทพมหานคร: ศูนย์สื่อและสิ่งพิมพ์แก้วเจ้าจอมมหาวิทยาลัยราชภัฏสวนสุนันทา.

สำนักงานสภาพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติสำนักนายกรัฐมนตรี. (2524). แผนพัฒนาเศรษฐกิจและสังคมฉบับที่ 5 (2525-2529). สืบค้นจาก https://www.nesdc.go.th/wp-content/uploads/2025/06/article_20170815094427.pdf

สำนักงานสภาพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติสำนักนายกรัฐมนตรี. (2565). แผนพัฒนาเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติฉบับที่ 13 (พ.ศ.2566-2570). สืบค้นจาก https://www.nesdc.go.th/wordpress/wp-content/uploads/2025/02/article_file_20230307173518.pdf

Cohen, J.M., & Uphoff, N.T. (1981). Rural Development Participation: Concept and Measure For Project Design Implementation and Evaluation: Rural Development Committee Center for international Studies. New York: Cornell University Press.

UN. (2010). Quality of Life Definitions [Online), Available HTTP: http://data.un.org/Glossary. aspx?q=quality+of+life. สืบค้นเมื่อวันที่ 3 มีนาคม พ.ศ. 2568

William, E. (1976). Electoral Participation in a Low Stimulus Election. Rural Development. 4(1): 111–124.

World Health Organization. (1998). Health Promotion Glossary. Geneva: World Health Organization.

ดาวน์โหลด

เผยแพร่แล้ว

2026-06-30