การวิจัยเชิงเอกสารเพื่อสังเคราะห์องค์ประกอบของแนวคิดการจัดการความเสี่ยงจากภัยคุกคามไซเบอร์ในยุค Digital Disruption

ผู้แต่ง

  • ธัญวรัตน์ คงนุ่น อาจารย์หลักสูตรรัฐประศาสนศาสตร์ คณะสังคมศาสตร์และการพัฒนาท้องถิ่น มหาวิทยาลัยราชภัฏพิบูลสงคราม
  • ธนัสถา โรจนตระกูล อาจารย์หลักสูตรรัฐประศาสนศาสตร์ คณะสังคมศาสตร์และการพัฒนาท้องถิ่น มหาวิทยาลัยราชภัฏพิบูลสงคราม

คำสำคัญ:

การจัดการความเสี่ยง , ภัยคุกคามไซเบอร์ , ดิจิทัล ดิสรัปชัน

บทคัดย่อ

ยุค Digital Disruption ได้เปลี่ยนภูมิทัศน์ด้านความมั่นคงไซเบอร์ของภาครัฐอย่างมีนัยสำคัญ โดยเทคโนโลยีเกิดใหม่ เช่น Cloud Computing, Artificial Intelligence (AI), Artificial Intelligence (AI), Big Data และ Blockchain แม้ช่วยเพิ่มประสิทธิภาพการให้บริการสาธารณะ แต่กลับขยายพื้นที่เสี่ยงและเพิ่มความซับซ้อนของภัยคุกคามไซเบอร์ งานวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ (1) สังเคราะห์องค์ประกอบแนวคิดการจัดการความเสี่ยงไซเบอร์ในภาครัฐ และ (2) วิเคราะห์ความเชื่อมโยงระหว่าง Digital Disruption กับ Cyber Resilience ในบริบทภาครัฐไทยและต่างประเทศ โดยใช้ระเบียบวิธีวิจัยเชิงเอกสาร (Documentary Research) จากงานวิชาการ มาตรฐานสากล รายงานนโยบาย และฐานข้อมูลนานาชาติที่เกี่ยวข้อง

ผลการวิเคราะห์พบว่า การจัดการความเสี่ยงไซเบอร์ของภาครัฐประกอบด้วยองค์ประกอบหลัก 7 ประการ ได้แก่ การกำกับดูแลและนโยบาย การประเมินความเสี่ยง มาตรการป้องกัน ระบบเฝ้าระวังและตรวจจับ การตอบสนองและฟื้นฟู มนุษย์และวัฒนธรรมองค์กร และความยืดหยุ่นทางดิจิทัล ทั้งนี้ Digital Disruption ได้ทำให้ความเสี่ยงไซเบอร์กลายเป็นความเสี่ยงเชิงยุทธศาสตร์ของรัฐ ไม่ใช่เพียงประเด็นด้านเทคโนโลยี โดยมีลักษณะเป็น Shared Risk เชื่อมโยงเป็น Ecosystem และต้องใช้แนวทางบริหารแบบ Proactive และ Predictive มากขึ้น

อย่างไรก็ตาม ยังพบช่องว่างทางวิชาการ ได้แก่ การมุ่งเน้นด้านเทคนิคมากกว่าปัจจัยเชิงสังคมความสัมพันธ์เชิงสาเหตุระหว่าง Digital Disruption และ Cyber Resilience ที่ยังมีจำกัดและการขาดกรอบวิเคราะห์ผลกระทบเชิงเศรษฐกิจและความมั่นคงมนุษย์ ซึ่งเป็นโอกาสสำหรับการศึกษาวิจัยในอนาคต ทั้งในระดับนโยบาย องค์กร และสังคม

เอกสารอ้างอิง

คงนุ่น, ธัญวรัตน์. (2568). ปัจจัยที่ส่งผลต่อความสำเร็จของการพัฒนาวัฒนธรรมความเสี่ยงของ

องค์กรภาครัฐ: กรณีศึกษาที่ว่าการอำเภอเมือง จังหวัดอุตรดิตถ์. วารสารการจัดการและการ

พัฒนาท้องถิ่น มหาวิทยาลัยราชภัฏพิบูลสงคราม, 5(1), 17–27.

นงลักษณ์ วิรัชชัย. (2541). การวิจัยทางพฤติกรรมศาสตร์. กรุงเทพมหานคร: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.

Al-Nimer, M., Abbadi, S. S., Al-Omush, A., & Ahmad, H. (2021). Risk management practices and firm performance with a mediating role of business model innovation: Observations from Jordan. Journal of Risk and Financial Management, 14(3), 113.

Aromataris, E., & Munn, Z. (Eds.). (2024). JBI manual for evidence synthesis. Joanna

Briggs Institute. https://jbi-global.atlassian.net/wiki/spaces/MANUAL

Committee of Sponsoring Organizations of the Treadway Commission. (2017).

Enterprise risk management: Integrating with strategy and performance.

COSO.

IBM Security. (2023). Cost of a data breach report 2023. IBM Corporation.

International Organization for Standardization. (2022). ISO/IEC 27001: Information security management systems. ISO.

ISACA. (2019). COBIT 2019 framework: Governance and management objectives. ISACA.

Scott, J. (1990). A matter of record: Documentary sources in social research. Polity Press.

WEF – World Economic Forum. (2024). Global risks report 2024. World Economic Forum

ดาวน์โหลด

เผยแพร่แล้ว

2026-06-30