Phu Tai Dance of Ban Nong Hang, Kuchinarai District, Kalasin Province

Main Article Content

Thanya Saimee

Abstract

ดนตรีของชาวภูไท บ้านหนองห้าง อำเภอกุฉินารายณ์ จังหวัดกาฬสินธุ์ นั้นเป็นการฟ้อนรำเพื่อใช้ในโอกาสพิเศษ เช่นต้อนรับแขกบ้านแขกเมือง และบางครั้งมักนิยมฟ้อนในงานประเพณีบุญข้าวจี่ การฟ้อนละคอนภูไทบ้านหนองห้างมีลักษณะเป็นการฟ้อนด้วยมือเปล่าโดยมีท่วงท่า และลีลาที่เป็นแบบแผนเฉพาะกลุ่มด้วยการผสมผสานนาฏศิลป์ท้องถิ่นอีสาน การฟ้อนละคอนภูไทบ้านหนองห้างนี้เป็นการฟ้อนที่แสดงออกถึงความสามัคคีและความพร้อมเพรียงของชาวภูไทในชุมชน ปัจจุบันนิยมใส่ลูกเล่นที่แสดงถึงความเป็นอิสระธรรมชาติการเกี้ยวพาราสีกัน เช่น
การเล่นหูเล่นตา การหยอกล้อ หรือลักษณะลูกเล่นและการแสดงท่าทางของแต่ละคน


            กระบวนท่าฟ้อนของฟ้อนละคอนภูไทบ้านหนองห้างประกอบด้วยท่าฟ้อนต่าง ๆ 6 ท่า ได้แก่ ท่าไหว้ครู ท่าช่อม่วง ท่าบัวตูมบัวบาน ท่ากินรีหลิ้น(เล่น)น้ำ ท่าช้างเทียมแม่ และท่าอำลา ส่วนการก้าวเท้าหรือลักษณะการขยับขาเวลาฟ้อนเรียกว่า “ท่าเช็ดขี้ไก่” เพราะมีลักษณะการก้าวขาลากส้นเท้าไปกับพื้นเหมือนเป็นการเช็ดขี้ไก่ออกจากเท้านั่นเอง ประเด็นด้านเครื่องดนตรีของฟ้อนละคอนภูไทบ้านหนองห้างนั้น ประกอบด้วยเครื่องดนตรีหลัก 3 ชิ้นได้แก่ กลองตุ้ม กลองทว้า(ผางฮาด) และฉาบใหญ่  มีการบรรเลงคล้ายกับการบรรเลงเพลงกลองตุ้มแต่มีจังหวะที่เร็วกว่า

Downloads

Download data is not yet available.

Article Details

How to Cite
สายหมีธ. (2020). Phu Tai Dance of Ban Nong Hang, Kuchinarai District, Kalasin Province. JOURNAL OF RATTANA PAÑÑĀ, 5(1), 209-220. Retrieved from https://so06.tci-thaijo.org/index.php/BLJOU/article/view/240010
Section
Academic Article

References

เฉลิมศักดิ์ พิกุลศรี. (2560). การเปลี่ยนแปลงทางดนตรี. โครงการตำราดนตรีบัณฑิตศึกษาสาขา
ดุริยางคศิลป์ คณะศิลปกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยขอนแก่น.
ชลธิรา สัตยาวัฒนา. (2544). สืบสานประวัติศาสตร์สังคมและวัฒนธรรม ไป่เยว่ การศึกษาเชิงมานุษยวิทยา. กรุงเทพมหานคร: บริษัทสำนักพิมพ์สร้างสรรค์ จำกัด.
บุษกร บิณฑสันต์, ขำคม พรประสิทธิ์. มโหรีอีสานใต้. พิมพ์ครั้งที่ 1. กรุงเทพฯ :
สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย; 2558.
ปิยะพร กัญชนะ. อารยธรรมสัมพันธ์ วัฒนธรรมสัญจร. พิมพ์ครั้งที่ 1. กรุงเทพฯ :
สำนักพิมพ์ปาเจรา จำกัด; 2549
พลาดิศัย สิทธิธัญกิจ. เล่าขานตำนานอินโดจีน. พิมพ์ครั้งที่ 1. กรุงเทพฯ : โรงพิมพ์สยามบันทึก ภายใต้การ
ดูแลของ บริษัท สยามอินเตอร์มัลติมีเดีย จำกัด(มหาชน); 2553
สุจิตต์ วงเทศ. ร้องรำทำเพลง ดนตรีและนาฏศิลป์ชาวสยาม. พิมพ์ครั้งที่ 3. กรุงเทพฯ :
โรงพิมพ์เรือนแก้วการพิมพ์; 2551.
สุภัทรดิศ ดิศกุล. ประวัติศาสตร์เอเชียอาคเนย์ถึง พ.ศ. 2000. พิมพ์ครั้งที่ 4. กรุงเทพฯ : ห้างหุ้นส่วนจำกัด สามลดาพิมพ์; 2549.

สุจิตต์ วงษ์เทศ. งาน 50 ปี คณะศิลปศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ (ออนไลน์) (อ้างอิงเมื่อ 23 สิงหาคม
2012). จากhttps://prachatai.com/journal
สุจิตต์ วงษ์เทศ. “วัฒนธรรมร่วม” ในอุษาคเนย์ รากเหง้าเก่าแก่ของประชาคมอาเชียน (ออนไลน์) (อ้างอิงเมื่อ
19 ธันวาคม 2559) จากhttps://www.silpa-mag.com
Lex. แนวคิดทฤษฎี (ออนไลน์) (อ้างอิงเมื่อ 15 กันยายน 2551) จาก http:// wwworavun .blogspot.com /2008 /09/blog-post_4419.html

สัมฤทธิ์ ชมศิริ. (2561). ประวัติที่มาของชาวภูไท บ้านหนองห้าง. ข้าราชการบำนาญ โรงเรียนหนองห้างฉวีวิทย์
ตำบลหนองห้าง อำเภอกุฉินารายณ์ จังหวัดกาฬสินธุ์ (1 เมษายน 2561).
สีทัด คุธโธ. (2561) (1 เมษายน 2561). วิธีการบรรเลงดนตรีของชาวภูไท. นักดนตรี,ปราชญ์ชาวบ้านหนองห้าง
ตำบลหนองห้าง อำเภอกุฉินารายณ์ จังหวัดกาฬสินธุ์ (1 เมษายน 2561).