วรรณกรรมเพลงพื้นถิ่นอีสาน: รูปแบบและลักษณะการใช้ภาษา
Article Sidebar
เผยแพร่แล้ว:
ธ.ค. 29, 2020
คำสำคัญ:
วรรณกรรมเพลงพื้นถิ่นอีสาน ,รูปแบบ , ลักษณะการใช้ภาษา
Main Article Content
บทคัดย่อ
การศึกษาครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อวิเคราะหรูปแบบและลักษณะการใชภาษา จากวรรณกรรมเพลงพื้นถิ่นอีสานใน 20 จังหวัด ผลการศึกษาสรุปได้ว่า 1) ด้านรูปแบบพบรูปแบบคำประพันธ์ที่ผู้แต่งใช้มี 2 รูปแบบ คือ 1.การใช้ฉันทลักษณ์รูปแบบดั้งเดิม พบ 3 ประเภท ได้แก่ กลอนสุภาพ กาพย์ยานี 11 และกลอนตลาด 2. การใช้ฉันทลักษณ์รูปแบบใหม่ พบ 5 ประเภท คือ รูปแบบคล้ายกลอนสุภาพ รูปแบบคล้ายกาพย์ยานี 11 รูปแบบคล้ายกาพย์ฉบัง 16 รูปแบบคล้ายเพลงโคราช และรูปแบบคล้ายเพลงกันตรึม 2) ลักษณะการใช้ภาษา พบ 3 ลักษณะ ได้แก่ การใช้คำภาษาถิ่นเช่น คำนาม คำสรรพนาม คำกริยา คำวิเศษณ์ การใช้ถ้อยคำ เช่น การใช้คำง่าย การใช้คำไพเราะ การใช้คำซ้ำ การใช้คำซ้อน การเล่นคำ คำสแลง คำทับศัพท์ การใช้โวหารภาพพจน์ เช่น อุปมา อุปลักษณ์ อธิพจน์ บุคลาธิษฐาน สัทพจน์ และสัญลักษณ์
Article Details
รูปแบบการอ้างอิง
ใครบุตร อ. (2020). วรรณกรรมเพลงพื้นถิ่นอีสาน: รูปแบบและลักษณะการใช้ภาษา. วารสารรัตนปัญญา, 5(2), 138–154. สืบค้น จาก https://so06.tci-thaijo.org/index.php/BLJOU/article/view/243326
ประเภทบทความ
บทความวิจัย
เอกสารอ้างอิง
กำชัย ทองหล่อ. (2554). หลักภาษาไทย. (พิมพ์ครั้งที่ 4). กรุงเทพฯ : รวมสาส์น,
จารุวรรณ ธรรมวัตร. (2539). ภาษาถิ่นอีสาน. วารสารมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์.
มหาวิทยาลัยมหาสารคาม.
ทวีศักดิ์ ญาณประทีป. (2539). ศิลปะและกลวิธีการเขียน. กรุงเทพฯ : สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัย
รามคำแหง
ธวัช ปุณโณทก. (2537). วรรณกรรมภาคอีสาน. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัย
รามคำแหง.
นภาลัย สุวรรณธาดา. (2541). เอกสารการสอนชุดวิชาภาษาไทย 2 การประพันธ์ไทย.
สาขาวิชาศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช หน่วยที่ 1-7 (พิมพ์
ครั้งที่ 3). กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช.
นักแต่งเพลง, สมาคม. (2536). งานเชิดชูเกียรติศิลปินเพลงผู้ได้รับการเสนอชื่อให้เป็นศิลปินแห่งชาติ สาขาดุริยางคศิลป์ และศิลปินผู้สร้างสรรค์บทเพลง. 23 มีนาคม 2528, กรุงเทพฯ: ศักดิ์โสภาการพิมพ์ .
บุญยงค์ เกศเทศ. (2536). แลลอดวรรณกรรมไทย. กรุงเทพฯ: โอ.เอส.พริ้นติ้งเฮ้าส์.
ราชบัณฑิตยสถาน.(2556). พจนานุกรม ฉบับราชบัณฑิตยสถาน พ.ศ. 2554. พิมพ์ครั้งที่ 2. กรุงเทพฯ : ราชบัณฑิตยสถาน.
วรุณ ฮอลลิงก้า. (2536). การวิเคราะห์เพลงเพื่อชีวิตระหว่าง พ.ศ. 2516–พ.ศ. 2534.
ปริญญานิพนธ์ปริญญาโท มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ ประสานมิตร.
วิภา กงกะนันทน์. (2556). วรรณคดีศึกษา. กรุงเทพฯ : ไทยวัฒนาพานิช.
จารุวรรณ ธรรมวัตร. (2539). ภาษาถิ่นอีสาน. วารสารมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์.
มหาวิทยาลัยมหาสารคาม.
ทวีศักดิ์ ญาณประทีป. (2539). ศิลปะและกลวิธีการเขียน. กรุงเทพฯ : สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัย
รามคำแหง
ธวัช ปุณโณทก. (2537). วรรณกรรมภาคอีสาน. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัย
รามคำแหง.
นภาลัย สุวรรณธาดา. (2541). เอกสารการสอนชุดวิชาภาษาไทย 2 การประพันธ์ไทย.
สาขาวิชาศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช หน่วยที่ 1-7 (พิมพ์
ครั้งที่ 3). กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช.
นักแต่งเพลง, สมาคม. (2536). งานเชิดชูเกียรติศิลปินเพลงผู้ได้รับการเสนอชื่อให้เป็นศิลปินแห่งชาติ สาขาดุริยางคศิลป์ และศิลปินผู้สร้างสรรค์บทเพลง. 23 มีนาคม 2528, กรุงเทพฯ: ศักดิ์โสภาการพิมพ์ .
บุญยงค์ เกศเทศ. (2536). แลลอดวรรณกรรมไทย. กรุงเทพฯ: โอ.เอส.พริ้นติ้งเฮ้าส์.
ราชบัณฑิตยสถาน.(2556). พจนานุกรม ฉบับราชบัณฑิตยสถาน พ.ศ. 2554. พิมพ์ครั้งที่ 2. กรุงเทพฯ : ราชบัณฑิตยสถาน.
วรุณ ฮอลลิงก้า. (2536). การวิเคราะห์เพลงเพื่อชีวิตระหว่าง พ.ศ. 2516–พ.ศ. 2534.
ปริญญานิพนธ์ปริญญาโท มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ ประสานมิตร.
วิภา กงกะนันทน์. (2556). วรรณคดีศึกษา. กรุงเทพฯ : ไทยวัฒนาพานิช.
