Causal relationship model of psychological characteristics and educational environments on entrepreneurial oriented behavior with the mediating role of entrepreneurship intention of entrepreneurial students
Keywords:
the causal relationship model, entrepreneurial oriented behavior, the intention of being an entrepreneurAbstract
The objectives of this research were 1) to examine the consistency of the causal relationship model of entrepreneurial-oriented behavior with the intention of being an entrepreneur as a mediation variable of students in the entrepreneurship field and 2) to analyze the direct and indirect effect of mental attributions and educational environments to entrepreneurial-oriented behavior of students in the entrepreneurship field. The population in this research was 389 undergraduate students in the entrepreneurship field or the relevance. The samples were 240 students sampled and selected by multi-stage sampling. The questionnaires were applied for data collection. The data was statistically analyzed using the mean, standard deviation, and structural equation modeling. The results of the research showed that 1) the causal relationship model was adjusted in harmony with the fitted empirical data. 2= 118.97, df= 50, p-value = .00,
2 / df =2.45, RMSEA = .08, CFI = .98, GFI = .93, and AGFI = .87 2) educational environments and good attitude towards entrepreneurship had direct effect on the intention to be entrepreneurs at a significance level of .05. 3) The intention of being an entrepreneur had a direct effect on entrepreneurial-oriented behavior at a significance level of .05 and 4) Educational environments and good entrepreneurial attitude had an indirect effect on entrepreneurial-oriented behavior through the intention of being an entrepreneur at a significance level of .05.
References
คมกริช นันทะโรจพงศ์, ภูธิป มีถาวร และประสบชัย พสุนนท์. (2561). พฤติกรรมการเป็นผู้ประกอบการของวัยรุ่นไทย: อิทธิพลของการรับรู้ความสามารถตนเองและการรับรู้การสนับสนุนทางสังคมต่อความตั้งใจในการเป็นผู้ประกอบการในบริบทวัฒนธรรมแบบรวมกลุ่ม. วารสารบริหารธุรกิจศรีนครินทรวิโรฒ, 9(2), 44-59.
เจนวิทย์ วารีบ่อ, ศรัณย์ ภิบาลชนม์ และเสกสรรค์ ทองคำบรรจง. (2562). ปรากฏการณ์การลาออกกลางคันและการคงอยู่ของนิสิตระดับปริญญาตรี มหาวิทยาลัยบูรพา: การสร้างโมเดลการวัดเหตุผลในการตัดสินใจเลือกสาขาวิชาเรียน. วารสารการวัดผลการศึกษา, 36(100), 220-234.
บุษกร วิเศษสมบัติ. (2564). การพัฒนารูปแบบการจัดการศึกษาเพื่อการมีงานทำที่มีผลต่อผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนทักษะอาชีพและเจตคติต่ออาชีพของนักเรียนโรงเรียนสุรศักดิ์มนตรี. วารสารการวัดผลการศึกษา, 38(101), 215-226.
สำนักงานปลัดกระทรวงการอุดมศึกษา วิทยาศาสตร์ วิจัยและนวัตกรรม. (2564). ประกาศสำนักงานปลัดกระทรวงการอุดมศึกษา วิทยาศาสตร์ วิจัยและนวัตกรรม เรื่องข้อเสนอโครงการพัฒนาศักยภาพผู้ประกอบการ SMEs มุ่งสู่ผู้ประกอบการที่ขับเคลื่อนด้วยนวัตกรรม ประจำปี 2565. สืบค้นเมื่อ 17 พฤศจิกายน 2564 จาก https://ops.go.th/main/images/30072564P1.pdf.
สำนักงานส่งเสริมวิสาหกิจขนาดกลางและขนาดย่อม. (2564). แผนการส่งเสริม SME พ.ศ. 2564-2565. สืบค้นเมื่อ 17 พฤศจิกายน 2564 จาก https://www.sme.go.th/upload/mod_download/download-20210820091040.pdf
อินทรียา อัญพัชร์ และดวงเดือน ศาสตรภัทร. (2563). ปัจจัยทางจิตวิทยาที่ส่งผลต่อการยอมรับพฤติกรรมการมีเพศสัมพันธ์ของเด็กวัยรุ่นในพื้นที่เขตคลองเตย. วารสารการวัดผลการศึกษา, 37(101), 33-43.
Ajzen, I. (2002). Perceived Behavioral Control, Self‐Efficacy, Locus of Control, and the Theory of Planned Behavior1. Journal of Applied Social Psychology, 32(4), 665-683.
Appiah-Nimo, C., Ofori, D. & Arthur, K. N. A. (2018). Assessment of entrepreneurship education on entrepreneurial intentions: evidence from university of cape coast. Global Journal of management and business research: a administration and management, 18(9), 1-11.
Bandura, A. (1997). Self-efficacy: The exercise of control. New York: W H Freeman/Times Books/ Henry Holt & Co.
Fishbein, M., & Ajzen, I. (2010). Predicting and changing behavior: The reasoned action approach. New York: Psychology Press.
Fragoso, R., Rocha-Junior, W. & Xavier, A. (2019). Determinant factors of entrepreneurial intention among university students in Brazil and Portugal. Journal of small business & entrepreneurship, 32(1), 33-57.
Hair, J. F., Babin, B. J., Anderson, R. E., & Black, W. C. (2018). Multivariate Data Analysis. Red. UK: Cengage Learning EMEA.
Kelloway, E. K. (1998). Using LISREL for structural equation modeling: A researcher's Guide. Thousand Oaks: Sage Publications.
Kline, R. B. (2016). Principles and practice of structural equation modeling (4th ed.). New York: Guilford Press.
Liu, X., Lin, C., Zhao, G., and Zhao, D. (2019) Research on the Effects of Entrepreneurial Education and Entrepreneurial Self-Efficacy on Conllege Students’ Entrepreneurial Intention. Frontiers in Psychology, 10, 869.
Mahendra, A. M., Djatmika, E. T. & Hermawan, A. (2017). The effect of entrepreneurship education on entrepreneurial intention mediated by motivation and attitude among management students, state university of Malang, Indonesia. International Education Studies, 10(9), 61-68.
Mamun, A. A., Nawi, N. B. C., Mohiuddin, M., Shamsudin, F. F. B., & Fazal, S. A. (2017). Entrepreneurial intention and startup preparation: A study among business students in Malaysia. Journal of Education for Business, 92(6), 296-314.
Ma, X., Rui, Z. and Zhong, G. (2022), How large entrepreneurial-oriented companies breed innovation: the roles of interdepartmental collaboration and organizational culture, Chinese Management Studies. https://doi.org/10.1108/CMS-06-2021-0247.
Shah, N. & Soomro, B. A. (2017). Investigating entrepreneurial intention among public sector university students of Pakistan. Education + training, 59(7/8), 841-855.
