ศึกษารวบรวมการแสดงสิละกาหยง เพื่อหาแนวทางการส่งเสริมการท่องเที่ยวอย่างยั่งยืน (กรณีศึกษาจังหวัดภูเก็ต จังหวัดกระบี่)

บทคัดย่อ

การวิจัยเรื่องศึกษารวบรวมการศึกษาการแสดงสิละกาหยง เพื่อหาแนวทางการส่งเสริม การท่องเที่ยว อย่างยั่งยืน (กรณีศึกษาจังหวัดภูเก็ต จังหวัดกระบี่)  เป็นวิจัยที่ใช้ระเบียบ วิธีวิจัยทางมานุษยดุริยางควิทยา มีวัตถุประสงค์เพื่อรวบรวมการแสดงสิละกาหยงที่มีในจังหวัดภูเก็ต และจังหวัดกระบี่ ศึกษารูปแบบการแสดง ของทั้งสองพื้นที่  มีความเหมือนหรือแตกต่างกันอย่างไร  เพื่อหาแนวทางที่จะส่งเสริมการท่องเที่ยวต่อไป ผลการวิจัยพบว่าการแสดงสิละกาหยงจังหวัดภูเก็ตพบบริเวณหาดราไวย์ซึ่งเป็นที่อาศัยของกลุ่มชาวเลย์ที่มีการอพยพมาตั้งรกรากและนำวัฒนธรรมการแสดงติดมาด้วย ส่วนในจังหวัดกระบี่  อยู่บริเวณหมู่บ้านร่าหมาด  ตำบลเกาะกลาง  อำเภอเกาะลันตา จังหวัดกระบี่ ซึ่งได้รับการถ่ายทอดมาจากจังหวัดสตูลโดยผู้รู้ไปเรียนมา และนำมาเผยแพร่ต่อภายในหมู่บ้าน จนเป็นการแสดงพื้นบ้านของหมู่บ้านรูปแบบการแสดงหลักๆ มีรูปแบบคล้ายกัน อาจมีความแตกต่างกันเนื่องจากมีการปรับให้เหมาะสมกับบริบทในส่วนของ การแต่งกาย จังหวัด กระบี่ จะมีกระบวนการแต่งกายให้ เกิดความสวยงามมากกว่าจังหวัดภูเก็ต  เครื่องดนตรีมีความคล้ายคลึงกัน  แต่จังหวัดภูเก็ตมีการเพิ่มกรับเพื่อช่วยกำกับจังหวะให้มีความชัดเจนเพิ่มมากขึ้นแนวทาง การส่งเสริมการ ท่องเที่ยวจะเน้นไปที่ตัวชุมชนเพื่อให้ชุมชนมีส่วนร่วมและมีการร่วมมือกันทางภาครัฐเพื่อส่งเสริมอย่างเป็นรูปแบบและมีการส่งเสริมในระยะยาว เพื่อให้เกิดเป็นการท่องเที่ยวอย่างยั่งยืน