ร้อยเรื่องเครื่องสำรับบาบ๋า-ย่าหยาภูเก็ต สายสัมพันธ์ไทยจีน- มลายู สู่เครื่องประดับร่วมสมัย
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
จากการเปิดให้จังหวัดภูเก็ตเป็นพื้นที่นำร่องของการเปิดประเทศเมื่อวันที่ 1 พฤศจิกายน พ.ศ. 2564 ที่ผ่านมา ตรงกับช่วงปลายปีของฤดูกาลท่องเที่ยว (High Season) ส่งผลให้นักท่องเที่ยวต่างชาติและนักท่องเที่ยวไทยเดินทางเข้ามาในจังหวัดภูเก็ตจำนวนมาก ถือเป็นจุดเริ่มต้นของการฟื้นฟูประเทศและฟื้นฟูเศรษฐกิจหลังการผ่อนคลายการเว้นระยะห่างทางสังคม จากสถานการณ์การแพร่ระบาดโควิด-19 อันก่อให้เกิดความเสียหายทางเศรษฐกิจและสังคมมาอย่างยาวนานตลอด 2 ปี แรงงานต้องย้ายกลับถิ่นฐานเดิมของตนเอง เนื่องจากถูกเลิกจ้างถาวร ระบบเศรษฐกิจและวิถีชีวิตจึงเปลี่ยนไป จึงเกิดการบริโภคสินค้าแบบวิถีใหม่ (New Normal) ผู้บริโภคเริ่มตระหนักถึงสภาพแวดล้อม ธรรมชาติ และหันมาสนใจวิถีชีวิตชุมชนในท้องถิ่นของตนเองมากขึ้นจากการต้องกลับมาอาศัยอยู่ในภูมิลำเนาเดิมของตนเอง
อาหารพื้นเมืองภูเก็ต หรือ “อาหารปุ๊นเต๋” ถือเป็นหนึ่งในอัตลักษณ์ของวัฒนธรรมภูเก็ต ที่นักท่องเที่ยวต่างชาติและนักท่องเที่ยวไทยต่างให้ความสนใจ เพราะเป็นอาหารที่แฝงไปด้วยมนตร์เสน่ห์ของรสชาติ กลิ่นและสีสันอันเป็นเอกลักษณ์เฉพาะของการผสมผสานระหว่างอาหารจีนฮกเกี้ยน ปรุงรสด้วยเครื่องเทศ และนำวัตถุดิบพื้นเมืองของภูเก็ตมาใช้ในการปรุงอาหาร ทำให้เกิดเป็นวัฒนธรรมการทำอาหาร เรียกว่า “อาหารเพอรานากัน” (Peranakan) ทำให้นักท่องเที่ยวต่างต้องมาลิ้มลองและสัมผัสประสบการณ์ที่แตกต่างจากพื้นที่อื่น นอกจากนี้ยังมีเอกลักษณ์การตกแต่งเครื่องแต่งกายของชาวบาบ๋าภูเก็ต ที่นิยมใช้กระบวนการปักลูกปัดด้วยมือลงบนกระเป๋า รองเท้าและข้าวของเครื่องใช้ อันมีต้นกำเนิดมาจากประเทศแถบแหลมมลายู บริเวณช่องแคบมะละกา ถือเป็นเอกลักษณ์เฉพาะของการแต่งกายที่ยังเห็นอยู่ในปัจจุบัน สามารถเยี่ยมชมได้ที่ย่านเมืองเก่า ถนนถลาง จังหวัดภูเก็ต เป็นหนึ่งในสถานที่ท่องเที่ยวสำคัญที่นักท่องเที่ยวจะต้องแวะเวียนมาเที่ยวชมได้ตลอดทั้งปี
ผู้วิจัยเป็นชาวจังหวัดภูเก็ต มีความผูกพันและสนใจในวัฒนธรรมบ้านเกิดของตนเองเป็นอย่างมาก จึงเล็งเห็นแนวทางในการกระตุ้นเศรษฐกิจผ่านทางทุนวัฒนธรรมอาหารของภูเก็ต โดยต้องการนำวัตถุดิบที่ใช้ในการปรุงแต่งอาหารมาสร้างสรรค์ให้เกิดเป็นวัสดุทดแทน ด้วยกระบวนการผลิตที่เป็นมิตรต่อสิ่งแวดล้อม ทดแทนการใช้วัสดุสิ้นเปลืองในอุตสาหกรรมเครื่องประดับ ตอบโจทย์การบริโภคสินค้าแบบวิถีใหม่ (Next New Normal) ผสมสานเข้ากับเทคนิคการปักลูกปัดแบบเพอรานากัน ซึ่งเป็นกระบวนการเฉพาะบาบ๋าภูเก็ต ต่อยอด พัฒนาให้เป็นเครื่องประดับร่วมสมัยและสามารถประยุกต์ให้เกิดขึ้นเป็นต้นแบบเชิงพาณิชย์ได้
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
##default.contextSettings.thaijo.licenseTerms##เอกสารอ้างอิง
Lillian, T. (2014). Straits Chinese Gold Jewellery. Pinang, Malaysia: Pinang Peranakan Mansion Sdn Bhd Press.
Naphaporn, S. (2022). Sam-rab Thai Food in 4 Regions. Retrieved from https://www.theworlds50best.com/asia/en/the-list/31-40/samrub-samrub-thai.html
Nattakarn, P. (2022). Wares of Holanda or Holland or Netherlands. Retrieved from https://www.gotoknow.org/posts/463254.
Phakdiwong, K. (1999). Phuket Local Food. Phuket. Phuket, Thailand: Phuket Rajabhat University Press.
Phuket Local Government Promotion Office together with Phuket City Municipality. (2018). Local Food in Phuket. Phuket, Thailand: K.Copy.Ordinary Partnership Press.
Ratsada Subdistrict Administrative Organization, Muang District, Phuket Province. (2007). Phuket local food. Phuket, Thailand: Udomlarp Printing House Surat Thani.
Rudee, P. (2002). Dressing for Women of Baba Phuket. Phuket, Thailand: Peranakan Association Press.
Rudee, P. (2010). Marriage of Baba Phuket. Phuket, Thailand: Peranakan Association Press.
Thalang National Museum Phuket Province. (2022). Chinese Porcelain Set. Retrieved from https://www.finearts.go.th/talangmuseum/view/11925-Tea Namthong-ware.
Thonglor, W. (1882). History of Southeast Asia. Phuket, Thailand: Thip Aksorn Karn Phim.
