A Study of the Concept of Omniscience in Theravāda Buddhist Philosophy
Article Sidebar
Main Article Content
Abstract
This research aimed to: 1) study the concept of omniscience in Indian philosophy; 2) examine the concept of omniscience in Theravāda Buddhist philosophy; and 3) analyze the concept of omniscience in Theravāda Buddhist philosophy. This study employed a qualitative research approach. Data were collected from significant documentary sources, including the Tipiṭaka, Buddhist scriptures, academic books, and related research studies. In addition, in-depth interviews were conducted with 20 key informants who are experts in Buddhism and Buddhist philosophy. The collected data were analyzed using content analysis and descriptive synthesis.
The findings revealed that:
1. The concept of omniscience in Indian philosophy developed from the belief in the omniscience of divine beings as described in the Vedic scriptures, which regard divine beings as possessing the highest authority to reveal religious truth. Later, Jainism and Buddhism proposed different perspectives by asserting that ultimate knowledge is not an exclusive attribute of divine beings but can also be attained by human beings who achieve perfect wisdom.
2. In Theravāda Buddhist philosophy, the concept of omniscience explains that human beings can attain omniscience through the cultivation of wisdom leading to liberation. Omniscience in Buddhist philosophy does not merely refer to knowing everything empirically, but rather to a state of wisdom that realizes the true nature of all phenomena, which arises from the elimination of ignorance and the complete attainment of enlightenment.
3. The analysis of the concept of omniscience in Theravāda Buddhist philosophy shows that the Buddha is recognized as the Omniscient One who realized the ultimate truth and played a crucial role in proclaiming the Dhamma for the benefit of all beings. Therefore, the concept of omniscience is significant in explaining the status of the Buddha as the Enlightened Teacher and serves as an important principle in understanding the process of realizing ultimate truth within the framework of Theravāda Buddhist philosophy.
Article Details
This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เพื่อให้เป็นไปตามกฎหมายลิขสิทธิ์ ผู้นิพนธ์ทุกท่านต้องลงลายมือชื่อในแบบฟอร์มใบมอบลิขสิทธิ์บทความ ให้แก่วารสารฯ พร้อมกับบทความต้นฉบับที่ได้แก้ไขครั้งสุดท้าย นอกจากนี้ ผู้นิพนธ์ทุกท่านต้องยืนยันว่าบทความ ต้นฉบับที่ส่งมาตีพิมพ์นั้น ได้ส่งมาตีพิมพ์เฉพาะในวารสาร วิชาการธรรม ทรรศน์ เพียงแห่งเดียวเท่านั้น หากมีการใช้ ภาพหรือตารางของผู้นิพนธ์อื่นที่ปรากฏในสิ่งตีพิมพ์อื่นมาแล้ว ผู้นิพนธ์ต้องขออนุญาตเจ้าของลิขสิทธิ์ก่อน พร้อมทั้ง แสดงหนังสือที่ได้รับการยินยอมต่อบรรณาธิการ ก่อนที่บทความจะได้รับการตีพิมพ์References
บรรจบ บรรณรุจิ. (2532). การศึกษาเชิงวิเคราะห์เรื่องพระอสีติมหาสาวกกับการบรรลุธรรม. (วิทยานิพนธ์อักษรศาสตรมหาบัณฑิต). กรุงเทพฯ: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
พระครูสังฆรักษ์อนันต์กิตติ์ สจฺจญาโณ (พฤฒิรัตน์). (2565). การศึกษาเปรียบเทียบปัญญาบารมีในพระพุทธศาสนาเถรวาทกับมหายาน. (วิทยานิพนธ์พุทธศาสตรมหาบัณฑิต). พระนครศรีอยุธยา: มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
พระปรียงค์ เมธิโน (อาภรณ์สุวรรณ). (2556). พัฒนาการสุญญตา (ความว่าง) ในพุทธศาสนา. (วิทยานิพนธ์พุทธศาสตรดุษฎีบัณฑิต). พระนครศรีอยุธยา: มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
พันธ์ทิพย์ ทิพย์ประพันธ์. (2550). วิเคราะหดุษณียภาพของพระพุทธเจ้าเกี่ยวกับอัพยากตปัญหา. (วิทยานิพนธ์พุทธศาสตรมหาบัณฑิต). พระนครศรีอยุธยา: มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
Kataoka, K. (2002). Validity of cognition and authority of scripture. Journal of Indian and Buddhist Studies, 50(2), 1022-1026.
McClintock, S. L. (2010). Omniscience and the rhetoric of reason. Boston: Wisdom Publications.
Pathak, K. B. (1931). Kumarila’s verses attacking the Jain and Buddhist notions of an omniscient being. Annals of the Bhandarkar Oriental Research Institute, 12(2), 123-131.
Stcherbatsky, T. (1962). The Buddhist logic. New York: Dover Publications.
