Development of Community Capital Potential for Creative Tourism in Mae La Noi District, Mae Hong Son Province
Main Article Content
Abstract
The findings revealed that:
1. The overall potential of community capital was at a high level (x̄ = 4.09, S.D. = 0.70). Cultural and natural capital demonstrated the strongest potential, whereas physical and financial capital remained key constraints in the area.
2.The development of community capital depended on the integration of six dimensions of capital. Human and social capital functioned as the principal driving mechanisms, while cultural and natural capital served as the foundation for value creation and community identity. Community participation, government support, and collaboration among relevant agencies also served as important enabling factors. The knowledge generated from this study indicates that sustainable creative tourism should be developed through the systematic integration of community capital in order to create added value, strengthen the grassroots economy, and enhance the community’s capacity for sustainable self-management.
Article Details

This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เพื่อให้เป็นไปตามกฎหมายลิขสิทธิ์ ผู้นิพนธ์ทุกท่านต้องลงลายมือชื่อในแบบฟอร์มใบมอบลิขสิทธิ์บทความ ให้แก่วารสารฯ พร้อมกับบทความต้นฉบับที่ได้แก้ไขครั้งสุดท้าย นอกจากนี้ ผู้นิพนธ์ทุกท่านต้องยืนยันว่าบทความ ต้นฉบับที่ส่งมาตีพิมพ์นั้น ได้ส่งมาตีพิมพ์เฉพาะในวารสาร วิชาการธรรม ทรรศน์ เพียงแห่งเดียวเท่านั้น หากมีการใช้ ภาพหรือตารางของผู้นิพนธ์อื่นที่ปรากฏในสิ่งตีพิมพ์อื่นมาแล้ว ผู้นิพนธ์ต้องขออนุญาตเจ้าของลิขสิทธิ์ก่อน พร้อมทั้ง แสดงหนังสือที่ได้รับการยินยอมต่อบรรณาธิการ ก่อนที่บทความจะได้รับการตีพิมพ์References
กนกกุล เพชรอุทัย และกานดา จันทร์แย้ม. (2567). ต้นแบบภาวะผู้นำเชิงนวัตกรรมเพื่อการพัฒนาทุนมนุษย์อย่างยั่งยืน. วารสารสหวิทยาการนวัตกรรมปริทรรศน์, 7(5), 377-392.
ชุติมันต์ สะสอง, นิพนธ์ คำพา และสัญญา สะสอง. (2562). การบูรณาการทุนทางสังคมเชื่อมโยงเส้นทางการค้าชายแดนเพื่อยกระดับคุณภาพชีวิตของกลุ่มชาติพันธุ์กะยาบ้านดอยแสง จังหวัดแม่ฮ่องสอน. Maejo Business Review, 1(2), 47-59. https://doi.org/10.14456/mjba.2019.11
ธัญยธรณ์ ตันโน, ทักษ์ อุดมรัตน์, อัจฉรา ศรีพันธ์ และชนัดดา ภูหงษ์ทอง. (2566). แนวทางการพัฒนาการเรียนรู้ของผู้นำชุมชนในการจัดการท่องเที่ยวเชิงสร้างสรรค์บนฐานเอกลักษณ์ชุมชนในเมืองรองของภาคเหนือตอนล่าง 2. วารสารวิจยวิชาการ, 6(6), 237-254.
นฤเบศ สิงห์คะนัน. (2566). การขับเคลื่อนการท่องเที่ยวเชิงสร้างสรรค์โดยใช้ทุนทางวัฒนธรรมเพื่อการพัฒนาชุมชนที่ยั่งยืน กรณีศึกษา ชุมชนบ้านเมืองรวง จังหวัดเชียงราย. (วิทยานิพนธ์ศิลปศาสตรมหาบัณฑิต). กรุงเทพฯ: วิทยาลัยพัฒนศาสตร์ ป๋วย อึ๊งภากรณ์มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
พระมหาวีรศักดิ์ สุรเมธี, พระพิทักษ์ ฐานิสสโร และ รัตติกร ชาญชำนิ. (2567). นวัตกรรมการพัฒนาเชิงพื้นที่ย่านสร้างสรรค์บนฐานทุนทางพระพุทธศาสนาและวัฒนธรรมท้องถิ่นเพื่อยกระดับมูลค่าเศรษฐกิจฐานรากของชุมชนกลุ่มชาติพันธุ์ จังหวัดแม่ฮ่องสอน. วารสารวิชาการวิทยาลัยบริหารศาสตร์, 7(1), 86-103.
วรภพ วงค์รอด, นราธิป เพ่งพิศ และหทัยชนก คะตะสมบูรณ์. (2568). การพัฒนาศักยภาพชุมชนเพื่อการท่องเที่ยวเชิงสร้างสรรค์ทางวัฒนธรรมพื้นที่คุ้มครองวัฒนธรรมชุมชนชาติพันธุ์กะเหรี่ยง จังหวัดอุทัยธานี. วารสารสังคมศาสตร์และวัฒนธรรม, 9(10), 1-15.
วันชัย ธรรมสัจการ, อัศวลักษ์ ราชพลสิทธิ์, ปรีดี โชติช่วง, อังคณา ธรรมสัจการ และสมฤดี สงวนแก้ว. (2565). ทุนชุมชนและศักยภาพในการจัดการตนเองเพื่อการพัฒนาที่ยั่งยืนของชุมชนท้องถิ่น. วารสารนาคบุตรปริทรรศน์, 14(1), 22-32.
สัญญา สะสอง และอารีย์ บินประทาน. (2561). การพัฒนาศักยภาพชุมชนด้านอัตลักษณ์ความเชื่อเพื่อการจัดการท่องเที่ยวอย่างยั่งยืนของชุมชนแพมบก อำเภอปาย จังหวัดแม่ฮ่องสอน. บุรีรัมย์: มหาวิทยาลัยราชภัฏบุรีรัมย์.
สัญญา สะสอง. (2564). การประเมินชุมชนพหุวัฒนธรรมให้เข้มแข็งด้วยมิติเทคโนโลยีเชิงสร้างสรรค์ และการท่องเที่ยวอย่างยั่งยืนในจังหวัดแม่ฮ่องสอน. (รายงานการวิจัย). กรุงเทพฯ: สำนักงานคณะกรรมการส่งเสริมวิทยาศาสตร์ วิจัยและนวัตกรรม (สกสว.)
สุกัญญา อิ่มโค่น. (2567). การศึกษาทุนชุมชนเพื่อส่งเสริมการท่องเที่ยวโดยชุมชน: กรณีศึกษาชุมชนท่าฉลอม ตำบลท่าฉลอม อำเภอเมือง จังหวัดสมุทรสาคร. (การค้นคว้าอิสระพัฒนาชุมชนมหาบัณฑิต). กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
สุกิจชัย มุสิก. (2568). บทบาทของชุมชนในการสร้างทุนทางสังคมเพื่อการพัฒนาที่ยั่งยืน. วารสารนวัตกรรมสังคมศาสตร์, 2(3), 23-33.
สุพจน์ คํามะนิด, รภัสสรณ์ คงธนจารุอนันต์ และเสฏฐพร เสทธะยะ. (2568). การพัฒนาศักยภาพการแข่งขันของวิสาหกิจชุมชนเพื่อขจัดความยากจนและลดความเหลื่อมล้ำทางเศรษฐกิจ กรณีศึกษาในจังหวัดแม่ฮ่องสอน. Journal of Lanna Societies, 3(3), 20-38.
สุรพงษ์ แสงเรณู, ขวัญชนก อำภา, ลลิตา พิมทา และสิทธิศักดิ์ พรมสิทธิ์. (2568). การจัดการทรัพยากรทางวัฒนธรรมเชิงสร้างสรรค์บนฐานอัตลักษณ์วัฒนธรรมอีสาน เพื่อการพัฒนาเศรษฐกิจและการท่องเที่ยวชุมชน. วารสารการจัดการองค์กร และพัฒนาสังคม, 5(2), 1-12.
สุวภัทร พิรณฤทธิ์ และอรินทร์ศักดิ์ รัตนวงษ์. (2569). การจัดการทุนชุมชนเพื่อสร้างความเข้มแข็งให้ชุมชนท้องถิ่นเทศบาลตำบลแพรกศรีราชา อำเภอสรรคบุรี จังหวัดชัยนาท. วารสารบัณฑิตแสงโคมคำ, 11(1), 63-79.
Suriyankietkaew, S., Krittayaruangroj, K., Thinthan, S., & Lumlongrut, S. (2025). Community capitals framework for sustainable development: A qualitative study of creative tourism in Ban Chiang World Heritage Site. Sustainability, 17(8), 3311. https://doi.org/10.3390/su17083311