การพึ่งพาตนเองในโครงการ ความร่วมมือแก้ไขปัญหาความยากจน ลาว-จีน บ้านซ้อ อำเภอสังข์ทอง นครหลวงเวียงจันทน์ สาธารณรัฐประชาธิปไตยประชาชนลาว
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยครั้งนี้ มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาการพึ่งพาตนเองในโครงการ ความร่วมมือแก้ไขปัญหาความยากจน ลาว-จีน และ 2) ปัจจัยที่สัมพันธ์กับการพึ่งพาตนเองในโครงการ ร่วมมือแก้ไขปัญหาความยากจน เป็นการวิจัยเชิงปริมาณ โดยใช้แบบสอบถามกับครัวเรือนจำนวน 203 ครัวเรือน วิเคราะห์โดยใช้สถิติพรรณนา ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน ค่าความถี่ ค่าร้อยละ และการถดถอยพหุคูณแบบขั้นตอนเพื่อคัดตัวแปร
ผลการวิจัยพบว่า
1. ครัวเรือนมีการพึ่งพาตนเองในโครงการ ความร่วมมือแก้ไขปัญหาความยากจน ลาว-จีนในด้านเศรษฐกิจ อยู่ในระดับมาก ( = 4.01, S.D. = 0.45) ด้านทรัพยากรธรรมชาติและสิ่งแวดล้อม อยู่ในระดับมาก (
= 3.86, S.D. = 0.46) ด้านสังคม อยู่ในระดับมาก (
= 3.63, S.D. = 0.47)
2. ปัจจัยสำคัญที่สัมพันธ์กับการพึ่งพาตนเองในโครงการ ความร่วมมือแก้ไขปัญหาความยากจน ลาว-จีน ได้แก่ ปัจจัยการพึ่งพาตนเองโดยรวม ได้แก่ พื้นที่การผลิต การออมของครัวเรือน การรับรู้แนวทางการแก้ไขปัญหา ปัจจัยการพึ่งพาตนเองด้านเศรษฐกิจ ได้แก่ การรับรู้แนวทางการแก้ไขปัญหา การเข้าร่วมกิจกรรมทางสังคมในชุมชน การออมของครัวเรือน ปัจจัยการพึ่งพาตนเองด้านสังคม ได้แก่ การออมของครัวเรือน พื้นที่การผลิต การได้รับความช่วยเหลือจากนโยบายการพัฒนา การมีส่วนร่วมในนโยบาย การเข้าร่วมกิจกรรมทางสังคม จำนวนแรงงานในวัยทำงาน ปัจจัยการพึ่งพาตนเองด้านทรัพยากรธรรมชาติและสิ่งแวดล้อม ได้แก่ จำนวนพื้นที่ทำการผลิต
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เพื่อให้เป็นไปตามกฎหมายลิขสิทธิ์ ผู้นิพนธ์ทุกท่านต้องลงลายมือชื่อในแบบฟอร์มใบมอบลิขสิทธิ์บทความ ให้แก่วารสารฯ พร้อมกับบทความต้นฉบับที่ได้แก้ไขครั้งสุดท้าย นอกจากนี้ ผู้นิพนธ์ทุกท่านต้องยืนยันว่าบทความ ต้นฉบับที่ส่งมาตีพิมพ์นั้น ได้ส่งมาตีพิมพ์เฉพาะในวารสาร วิชาการธรรม ทรรศน์ เพียงแห่งเดียวเท่านั้น หากมีการใช้ ภาพหรือตารางของผู้นิพนธ์อื่นที่ปรากฏในสิ่งตีพิมพ์อื่นมาแล้ว ผู้นิพนธ์ต้องขออนุญาตเจ้าของลิขสิทธิ์ก่อน พร้อมทั้ง แสดงหนังสือที่ได้รับการยินยอมต่อบรรณาธิการ ก่อนที่บทความจะได้รับการตีพิมพ์เอกสารอ้างอิง
กมลวรรณ ตรีชั้น. (2558). การดำเนินชีวิตโดยการพึ่งตนเองตามปรัชญาเศรษฐกิจพอเพียงในโครงการชั่งหัวมันตามพระราชดำริกรณีศึกษา: เกษตรกรบ้านหนองคอไก่ อำเภอท่ายาง จังหวัดเพชรบุรี. Veridian E-Journal, Silpakorn University, 8, 1114-1125.
วชิรวัชร งามละม่อม. (2559). ทฤษฎีการมีส่วนร่วม. เข้าถึงได้จาก http://learningofpublic.blogspot.com/2016/02/blog-post_79.html
สัญญา สัญญาวิวัฒน์. (2550). ทฤษฎีและกลยุทธ์การพัฒนาสังคม. (พิมพ์ครั้งที่ 7). กรุงเทพฯ: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
Ministry of Agriculture and Forestry. (2017, 26 November). Decree of Prime Minister of Laos No. 348/PM. The standards of freedom from suffering and standards of development.
Ministry of Agriculture and Forestry. (2021). Summary of the establishment of rural and cooperative development operations for the year 2021 and the direction of the plans for 2022. Laos: Vientiane Capital, Laos.
Natsupha, C. (2001). The concept of community economy presented theoretically in different social contexts. Bangkok: Amarin Printing & Publishing.
Puangngam, K. (2007). Thai local government. Bangkok: Winyuchon Publication House.
Yamane, T. (1967). Statistics: An Introductory Analysis. (3rd ed.). New York: Harper and Row Publications.
