ความยั่งยืนทางอาชีพของพนักงานสายวิชาการในมหาวิทยาลัยในกำกับของรัฐ

บทคัดย่อ

การวิจัยครั้งนี้ มีวัตถุประสงค์เพื่อวิเคราะห์ระดับความยั่งยืนทางอาชีพของพนักงานสายวิชาการในมหาวิทยาลัยในกำกับของรัฐ เป็นการวิจัยเชิงปริมาณ โดยขนาดกลุ่มตัวอย่างในการวิจัย จำนวน 373 คน จากผู้ที่ทำงานในมหาวิทยาลัยในกำกับของรัฐในประเทศไทย เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัยเป็นแบบสอบถามเแบบปลายปิดที่มีตัวเลือกให้เลือกตอบ (checklist format) และแบบประเมิน 5 ระดับ ตามกรอบแนวคิดการวิจัย 3 มิติ ได้แก่ มิติด้านสุขภาวะในการทำงาน มิติด้านความสุขในการทำงาน และมิติด้านประสิทธิผลในการทำงาน สถิติที่ใช้ในการวิเคราะห์ข้อมูล ได้แก่ ค่าความถี่ ค่าร้อยละ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และใช้การวิเคราะห์ข้อมูลเชิงพรรณนา
ผลการวิจัยพบว่า ระดับความยั่งยืนทางอาชีพของพนักงานสายวิชาการในมหาวิทยาลัยในกำกับของรัฐ โดยภาพรวมทั้ง 3 มิติ อยู่ในระดับมาก ซึ่งด้านมิติประสิทธิผลในการทำงานและด้านมิติความสุขในการทำงาน มีผลการให้ข้อมูลจากผู้ตอบแบบสอบถามอยู่ในระดับมาก อย่างไรก็ตามมิติด้านสุขภาวะในการทำงานมีผลการให้ข้อมูลจากผู้ตอบแบบสอบถามอยู่ในระดับปานกลาง ซึ่งสะท้อนให้เห็นถึงความไม่สมดุลในสามมิติ โดยเฉพาะอย่างยิ่งมิติสุขภาวะในการทำงาน ซึ่งผู้ตอบแบบสอบถามระบุว่ามีความยั่งยืนอยู่ในระดับปานกลาง นอกจากนั้นในรายด้านพบว่า ด้านค่าตอบแทนที่เพียงพอและยุติธรรม ของมิติด้านสุขภาวะในการทำงานนั้น มีระดับความยั่งยืนน้อยที่สุด และมิติด้านความสุขในการทำงานนั้น ประเด็นด้านอารมณ์ทางลบ มีระดับความยั่งยืนน้อยสุด ด้านทำนุบำรุงศิลปวัฒนธรรม ของมิติด้านประสิทธิผลในการทำงาน มีระดับความยั่งยืนน้อยที่สุด ซึ่งข้อค้นพบดังกล่าวชี้ให้เห็นถึงความจำเป็นเร่งด่วนในการให้ความสนใจกับมิติสุขภาวะในการทำงานนี้มากยิ่งขึ้น รวมทั้งรายด้านที่มีระดับความยั่งยืนน้อยที่สุด เพื่อส่งเสริมและสนับสนุนความยั่งยืนทางอาชีพของพนักงานสายวิชาการในมหาวิทยาลัยในกำกับของรัฐ