รูปแบบการเมืองภาคประชาสังคมกับการมีส่วนร่วมพัฒนาชุมชนระดับท้องถิ่นตามแบบบูรณาการหลักอปริหานิยธรรม จังหวัดร้อยเอ็ด
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยครั้งนี้ มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษารูปแบบการเมืองภาคประชาสังคมและการมีส่วนร่วมในการพัฒนาชุมชนระดับท้องถิ่นตามแบบบูรณาการหลักอปริหานิยธรรมในจังหวัดร้อยเอ็ด 2) พัฒนารูปแบบดังกล่าวให้เหมาะสมกับบริบทพื้นที่ และ 3) เสนอรูปแบบการเมืองภาคประชาสังคมที่สามารถนำไปใช้ส่งเสริมการมีส่วนร่วมของประชาชนในการพัฒนาชุมชน กลุ่มตัวอย่าง ได้แก่ ตัวแทนผู้บริหารหน่วยงานภาครัฐ ภาคเอกชน และภาคประชาชน จำนวน 169 คน ผู้ทรงคุณวุฒิ จำนวน 9 รูป/คน ใช้ในการสนทนากลุ่ม เครื่องมือวิจัยเป็นแบบสนทนากลุ่มและแบบสอบถาม มีค่า IOC ระหว่าง 0.67-1.00 ค่าอำนาจจำแนกระหว่าง 0.445–0.852 และค่าความเชื่อมั่นทั้งฉบับ เท่ากับ 0.982 สถิติที่ใช้ในการวิเคราะห์ข้อมูล ได้แก่ร้อยละ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน สหสัมพันธ์แบบเพียร์สัน การวิเคราะห์การถดถอยพหุคูณ และการวิเคราะห์เชิงพรรณนา
ผลการวิจัยพบว่า
1. การเมืองภาคประชาสังคมและการมีส่วนร่วมในการพัฒนาชุมชนระดับท้องถิ่นตามแบบบูรณาการหลักอปริหานิยธรรมอยู่ในระดับมาก ความสัมพันธ์ระหว่างการเมืองภาคประชาสังคมกับการมีส่วนร่วมพัฒนาชุมชนระดับท้องถิ่น มีความสัมพันธ์กันทางบวก (r = .648, p-value = .000)
2. รูปแบบการเมืองภาคประชาสังคมที่พัฒนาขึ้นประกอบด้วย 3 ส่วนสำคัญ ได้แก่ 1) ปัจจัยนำเข้า การมีส่วนร่วมพัฒนาชุมชนตามหลักอปริหานิยธรรม ซึ่งเน้นธรรมะเป็นเหตุแห่งความเจริญ 2) กระบวนการ ขั้นตอนการพัฒนาคนและสังคมให้มีคุณภาพ และ 3) ผลผลิต ที่ทำให้ชีวิตประชาชนดี ความมั่นคง และคุณภาพชีวิตที่ดี
3. การนำเสนอรูปแบบการเมืองภาคประชาสังคมที่พัฒนาขึ้นนำไปสู่กระบวนการพัฒนาที่เป็นระบบ ได้แก่ การวางแผนร่วมกัน การแลกเปลี่ยนเรียนรู้ การมีส่วนร่วมของทุกภาคส่วน และการสร้างเครือข่ายความร่วมมือ
Article Details

อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เพื่อให้เป็นไปตามกฎหมายลิขสิทธิ์ ผู้นิพนธ์ทุกท่านต้องลงลายมือชื่อในแบบฟอร์มใบมอบลิขสิทธิ์บทความ ให้แก่วารสารฯ พร้อมกับบทความต้นฉบับที่ได้แก้ไขครั้งสุดท้าย นอกจากนี้ ผู้นิพนธ์ทุกท่านต้องยืนยันว่าบทความ ต้นฉบับที่ส่งมาตีพิมพ์นั้น ได้ส่งมาตีพิมพ์เฉพาะในวารสาร วิชาการธรรม ทรรศน์ เพียงแห่งเดียวเท่านั้น หากมีการใช้ ภาพหรือตารางของผู้นิพนธ์อื่นที่ปรากฏในสิ่งตีพิมพ์อื่นมาแล้ว ผู้นิพนธ์ต้องขออนุญาตเจ้าของลิขสิทธิ์ก่อน พร้อมทั้ง แสดงหนังสือที่ได้รับการยินยอมต่อบรรณาธิการ ก่อนที่บทความจะได้รับการตีพิมพ์เอกสารอ้างอิง
กิติพัธ คำสุข, ธัชชนันท์ อิศรเดช และสุมาลี บุญเรือง. (2567). การประยุกต์หลักพุทธธรรมเพื่อส่งเสริมการมีส่วนร่วมทางการเมือง ของประชาชนในตำบลบุโพธิ์ อำเภอลำปลายมาศ จังหวัดบุรีรัมย์. วารสารพุทธนวัตกรรมและการจัดการ, 7(3), 14-28.
โกวิทย์ พวงงาม. (2553). การปกครองท้องถิ่นไทย: หลักการและมิติใหม่ในอนาคต. กรุงเทพฯ: วิญญูชน.
บุญชม ศรีสะอาด. (2554). การวิจัยเบื้องต้น. (พิมพ์ครังที่ 8). กรุงเทพฯ: สุวีริยาสาส์น.
ประเวศ วะสี. (2542). ประชาสังคมกับการพัฒนาประเทศ. กรุงเทพฯ: หมอชาวบ้าน.
พรชัย ตระกูลวรานนท์. (2552). ทุนทางสังคมและประชาสังคม: จากทฤษฎีสู่วิธีวิทยา. กรุงเทพฯ: สถาบันสัญญา ธรรมศักดิ์ เพื่อประชาธิปไตย.
พระมหาสุรสิทธิ์ ไชยสังกา, ธนกฤต โพธิ์เงิน และวิทยา สุจริตธนารักษ์. (2567). การประยุกต์ใช้หลักอปริหานิยธรรม 7 ที่ส่งผลต่อการมีส่วนร่วมทางการเมืองของประชาชนในจังหวัดมหาสารคาม. วารสารมณีเชษฐาราม วัดจอมมณี, 7(3), 53-82.
ลฏาภา นวลอินทร์ และวิจิตรา ศรีสอน. (2566). รูปแบบการเมืองภาคพลเมืองของประชาชนบนพื้นฐานประชาธิปไตย. วารสารการบริหารนิติบุคคลและนวัตกรรมท้องถิ่น, 9(8), 1676-1684.
สำนักงานประชาสัมพันธ์จังหวัดร้อยเอ็ด. (2565). ศูนย์รวมข่าวประชาสัมพันธ์. เข้าถึงได้จาก https://roiet.prd.go.th/th/page/item/index/id/12
สำนักงานเลขาธิการสภาผู้แทนราษฎร. (2560). รัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย พุทธศักราช 2560. กรุงเทพฯ: สำนักการพิมพ์.
อุทิศ ทาหอม. (2564). การพัฒนาชุมชนท้องถิ่นบนฐานวัฒนธรรมเพื่อลดความเหลื่อมล้ำทางสังคม. วารสารวิจัยและพัฒนา มหาวิทยาลัยราชภัฏบุรีรัมย์, 16(2), 55-73.