ศาลาแก้วกู่ : เรื่องเล่ากับกลวิธีการสร้างพหุวัฒนธรรมในชุมชนแม่น้ำโขง
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
งานวิจัยเรื่องนี้มีจุดมุ่งหมายเพื่อศึกษาเรื่องเล่าในศาลาแก้วกู่ พหุวัฒนธรรมในชุมชนสองฝั่งโขง และกลวิธีทางภาษาในการสร้างพหุวัฒนธรรมในชุมชนสองฝั่งโขง โดยใช้แนวคิดพหุวัฒนธรรมและกลวิธีทางภาษา ศึกษาเรื่องเล่าจากจารึกที่ปรากฏบนฐานเทวาลัยปางต่าง ๆ ในศาลาแก้วกู่ ผลการศึกษาพบเรื่องเล่าพระพุทธเจ้ามากที่สุด รองลงมาคือเรื่องเล่าเทพเจ้า เรื่องเล่าจากวรรณคดีและนิทานพื้นบ้านตามลำดับ แสดงให้เห็นความเป็นพหุวัฒนธรรมในชุมชนสองฝั่งโขง ได้แก่ ความหลากหลายทางความเชื่อ ความหลากหลายทางชีวภาพและชาติพันธุ์ ความหลากหลายทางภาษา ความหลากหลายทางประเพณีพิธีกรรม ความหลากหลายของนักบวช โดยใช้กลวิธีทางภาษาในการสร้างพหุวัฒนธรรมคือ กลวิธีทางศัพท์ กลวิธีการขยายความ กลวิธีการใช้อุปลักษณ์ และกลวิธีทางวาทศิลป์ ซึ่งเป็นการเปิดพื้นที่ความหลากหลายทางวัฒนธรรม ได้ปรากฏให้คนทั่วไปที่มาพบเห็นเกิดความเข้าใจในวิถีชีวิตความเป็นพหุวัฒนธรรมในชุมชนสองฝั่งโขงได้ชัดเจนยิ่งขึ้น
Article Details
เนื้อหาและข้อมูลที่ตีพิมพ์ลงในวารสารมนุษย์กับสังคม ถือเป็นข้อคิดเห็นและความรับผิดชอบโดยตรงของผู้เขียนซึ่งกองบรรณาธิการวารสารไม่จำเป็นต้องเห็นด้วยหรือร่วมรับผิดชอบใดๆ
บทความ ข้อมูล เนื้อหา รูปภาพ ฯลฯ ที่ได้รับการตีพิมพ์ในวารสารมนุษย์กับสังคม ถือเป็นลิขสิทธิ์ของวารสาร หากบุคคลหรือหน่วยงานใดต้องการนำทั้งหมดหรือส่วนหนึ่งส่วนใดไปเผยแพร่ต่อหรือเพื่่อกระทำการใดๆ จะต้องได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรจากวารสารมนุษย์กับสังคมก่อน
เอกสารอ้างอิง
กฤติธี ศรีเกตุ. (2561). การวิเคราะห์การเมืองตามแนวคิดพหุวัฒนธรรม. นนทบุรี: มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช.
เกษม เพ็ญภินันท์. (2552). ความหลากหลายทางสังคมวัฒนธรรมในมนุษยศาสตร์. กรุงเทพฯ: วิภาษา.
จรรยา รับศิริเจริญ. (2552). การประยุกต์ใช้เทคนิคการสังสรรค์อย่างอิสระในการทำวิจัยเรื่องเล่า : ศึกษาเฉพาะกรณีกระทำผู้ถูกกระทำความรุนแรงในครอบครัว. วิทยานิพนธ์ปริญญาสังคมสงเคราะห์มหาบัณฑิต สาขาวิชาสังคมสงเคราะห์ บัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
จันทิมา อังคพณิชกิจ. (2557). การวิเคราะห์ข้อความ (Discourse Analysis). กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
ชูศักดิ์ ภัทรกุลวณิชย์. (2552). “ความหลากหลายทางวัฒนธรรมจากหลอมรวมเป็นหนึ่ง สู่ผสมผสานพันทาง”ความหลากหลายทางสังคมวัฒนธรรมในมนุษยศาสตร์. กรุงเทพฯ: วิภาษา.
พรสวรรค์ ศิริกัญจนาภรณ์. (2562). “เรื่องเล่าไทย-ลาว กับความสัมพันธ์ของชุมชนสองฝั่งโขง” วารสารพื้นถิ่นโขงชีมูล, 5(2), 1-20.
สังวาล ราศี. (แปล). “ปฐมกัป” ใน หอสมุดแห่งชาติ. (2533) โลกุปัตติ อรุณวดีสูตร ปฐมมูล ปฐมกัป และมูลตันไตรย. กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์การศาสนา.
สำนักพุทธมามกะสมาคม. (ม.ป.ป.). หนังสือชีวประวัติ ปฏิปทา หลวงปู่บุญเหลือ สุรีรัตน์. พิมพ์ครั้งที่ 5. หนองคาย: โรงพิมพ์มิตรไทย.
สำนักพุทธมามกะสมาคม. (ม.ป.ป.). ศาลาแก้วกู่. พิมพ์ครั้งที่ 3. หนองคาย: โรงพิมพ์มิตรไทย.
อรอนงค์ ฤทธิ์ฤาชัย. (2560). “ความหมายในรูปปั้นศาลาแก้วกู่” วารสารศึกษาศาสตร์, มหาวิทยาลัยขอนแก่น.ปีที่ 39(1), 46-59.
อภิญญา เฟื่องฟูสกุล. (2548). “วัฒนธรรม” แนวความคิดพื้นฐานทางสังคมและวัฒนธรรม. เชียงใหม่: มหาวิทยาลัยเชียงใหม่.
