งานจิตรกรรมรักสี: การเผยแพร่และศึกษาองค์ความรู้ เพื่อการฟื้นฟูและการอนุรักษ์
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
งานจิตรกรรมไทยรักสีเป็นงานที่มีเอกลักษณ์และความสวยงาม แต่มีผู้สืบทอดสร้างสรรค์งานลักษณะนี้ลดน้อยลง ส่งผลให้ขาดช่างผู้ชำนาญและผู้รู้ในทางวิชาการ การวิจัยนี้จึงมีวัตถุประสงค์เพื่อรวบรวมองค์ความรู้และเผยแพร่นำไปสู่การฟื้นฟูและอนุรักษ์เกี่ยวกับงานจิตร กรรมรักสี เป็นการวิจัยเชิงสำรวจ เก็บรวบรวมข้อมูลจากเอกสารและงานวิจัยที่เกี่ยวข้อง แหล่งเรียนรู้ในประเทศ ได้แก่ จังหวัดพระนครศรีอยุธยา จังหวัดกรุงเทพมหานคร และต่างประเทศ ได้แก่ ประเทศเวียดนาม เกี่ยวกับการศึกษาจิตรกรรมไทยรักสีในแง่มุมทางประวัติศาสตร์ วัสดุ
และกลวิธีในการสร้างสรรค์ เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย ได้แก่ แบบวิเคราะห์เนื้อหาจากการศึกษาเอกสารและงานวิจัยที่เกี่ยวข้อง แบบบันทึกข้อมูลจากการทดลองเทคนิควิธีการสร้างสรรค์งาน และการวิเคราะห์ข้อมูลเชิงคุณภาพด้วยการวิเคราะห์เชิงเนื้อหา ผลการศึกษา แบ่งเป็นวิวัฒนาการจิตรกรรมรักสีในประเทศไทย วัสดุอุปกรณ์ในการสร้างสรรค์จิตรกรรมรักสี ขั้นตอนการเตรียมพื้นกระดานรักแบบเวียดนาม และขั้นตอนการสร้าง สรรค์จิตรกรรมไทยรักสีร่วมสมัย ควรนำองค์ความรู้ไปเผยแพร่ในรูปแบบคู่มือองค์ความรู้ สื่อการเรียนรู้ และการจัดอบรมเชิงปฏิบัติการ
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เนื้อหาและข้อมูลที่ตีพิมพ์ลงในวารสารมนุษย์กับสังคม ถือเป็นข้อคิดเห็นและความรับผิดชอบโดยตรงของผู้เขียนซึ่งกองบรรณาธิการวารสารไม่จำเป็นต้องเห็นด้วยหรือร่วมรับผิดชอบใดๆ
บทความ ข้อมูล เนื้อหา รูปภาพ ฯลฯ ที่ได้รับการตีพิมพ์ในวารสารมนุษย์กับสังคม ถือเป็นลิขสิทธิ์ของวารสาร หากบุคคลหรือหน่วยงานใดต้องการนำทั้งหมดหรือส่วนหนึ่งส่วนใดไปเผยแพร่ต่อหรือเพื่่อกระทำการใดๆ จะต้องได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรจากวารสารมนุษย์กับสังคมก่อน
เอกสารอ้างอิง
กรมศิลปากร. (2551). สัมมนาวิชาการศึกษายางรักเพื่ออนุรักษ์ภูมิปัญญาไทยอันเนื่องมาจาก พระราชดำริสมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ. อมรินทร์พริ้นติ้งแอนด์พับลิชชิ่ง.
กรมศิลปากร. (2553). ศิลปวิทยาการจากสาสน์สมเด็จ. รุ่งศิลป์การพิมพ์ (1977) จํากัด.
ธนิสร์ ปทุมานนท์ และ ชยันต์ พิเชียรสุนทร. (2553). พฤกษศาสตร์พื้นบ้านของรักใหญ่และภูมิปัญญาไทยในการแก้พิษจากยางรัก. วารสารการแพทย์แผนไทยและการแพทย์ทางเลือก, 8(2-3), 121-129.
บัณฑิต อินทร์คง. (2557). ศิลปะลายรดน้ำและลายกำมะลอ: องค์ความรู้ที่ไม่เคยสูญ. วารสารศิลปกรรมศาสตร์วิชาการ วิจัย และงานสร้างสรรค์, 1(2), 168-185.
วรรณวิสา พัฒนศิลป์. (2565). จิตรกรรมลายรดน้ำร่วมสมัย แรงบันดาลใจจากวิถีชีวิตชาวใต้. วารสารพัฒนศิลป์วิชาการ สถาบันบัณฑิตพัฒนศิลป์ กระทรวงวัฒนธรรม, 6(2), 124-144.
สนั่น รัตนะ. (2545). ศิลปะลายรดน้ำ. สำนักพิมพ์สิปปะภา.
สนั่น รัตนะ. (2549). ศิลปะลายกำมะลอ. สำนักพิมพ์สิปประภา.
สนั่น รัตนะ. (2559). แลรักอาเซียน. ศูนย์ส่งเสริมศิลปาชีพระหว่างประเทศ (องค์การ มหาชน).
สมชาติ มณีโชติ. (2529). จิตรกรรมไทย. โอเดียนสโตร์.
สุจิตรา พาหุการณ์. (2564). จิตรกรรมกำมะลอร่วมสมัย. วารสารศิลปกรรมศาสตร์ วิชาการวิจัยและงานสร้างสรรค์, 8(2), 134-171.
องค์การค้าคุรุสภา. (2505). สาส์นสมเด็จเล่ม 1 ลายพระหัตถ์สมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอเจ้าฟ้ากรมพระยานริศรานุวัตติวงศ์และสมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอกรมพระยาดำรงราชานุภาพ. คุรุสภา.
Hung, C.H., Chen, T.L., & Lee, Y.C. (2021). From Cultural Heritage Preservation to Art Craft Education: A Study on Taiwan Traditional Lacquerware Art Preservation and Training. Education Sciences, 11(801), 1-14.
Kopplin, M. (2002). Lacquerware in Asia, today and yesterday. United Nations Educational, Scientific and Cultural Organization.
Xu, T. (2018). Analysis of the Current Development of Lacquer Painting Art. Advances in Social Science, Education and Humanities Research. The 8th International Conference on Education, Management, Information and Management Society (EMIM 2018) (pp. 755-760). Atlantis Press.
