การจำแนกชนิดของคำในแบบเรียนภาษาไทย: ไวยากรณ์ศัพทการก

บทคัดย่อ

การจำแนกชนิดของคำในแบบเรียนภาษาไทยนั้น มีนักวิชาการจำแนกออกหลายประการ ซึ่งไม่มีกฎเกณฑ์ที่ตายตัว เนื่องจากแบบเรียนวิชาภาษาไทยที่ปรากฏมีมาตั้งแต่สมัยอยุธยานั้น มีวัตถุประสงค์เพื่อที่จะใช้เป็นแบบเรียนภาษาไทยในการสื่อสาร จดบันทึกวัฒนธรรมลายลักษณ์อักษร มีผู้แต่งอยู่หลายคน ซึ่งทำให้การจำแนกชนิดของคำแตกต่างกันไปตามความประสงค์ของผู้แต่งเป็นหลัก และกาลเวลาเป็นปัจจัยสำคัญในการเปลี่ยนแปลงชนิดของคำ เพราะปัจจุบันประเทศไทยรับอิทธิพลจากต่างประเทศ จึงทำให้มีชนิดของคำเพิ่มมากขึ้น บทความนี้มีวัตถุประสงค์ที่จะนำไวยากรณ์ศัพทการก (Lexicase Grammar)โดยเฉพาะอย่างยิ่งกรอบแนวคิดของสแตนลี่ สตารอสต้า (Stanley Starota) ซึ่งเป็นกรอบที่ศึกษาคำศัพท์และความสัมพันธ์ทางวากยสัมพันธ์ของคำศัพท์นั้นกับคำศัพท์อื่นๆ ซึ่งการนำกรอบดังกล่าวมาใช้จะทำให้รู้แบบแผนของการจำแนกชนิดของคำในแบบเรียนไทยได้อย่างถูกต้องผลการศึกษาพบว่า แบบเรียนไทยนั้นมีชนิดของคำแตกต่างกันไปตามยุคตามสมัยแบบเรียนที่จำแนกชนิดของคำตามหน้าที่ ตำแหน่งที่ปรากฏ ความสัมพันธ์กับคำอื่นและเกณฑ์ความหมายคล้ายกับกรอบแนวคิดไวยากรณ์ศัพทการก (Lexicase Grammar) ซึ่งจำแนกชนิดคำ 8 ชนิด คือ แบบเรียนสยามไวยากรณ์ของพระอุปกิตศิลปะสาร ได้จำแนกชนิดของคำ 8 ชนิด และแก้ไขเพิ่มเติมเหลือ 7 คำ กำชัย ทองหล่อ ได้จำแนกคำในภาษาไทยได้ 7 ชนิด และหนังสือเรียนวิชาภาษาไทย หลักสูตรแกนกลางพุทธศักราช 2551 จำแนกชนิดของคำ 7 ชนิด ส่วนวิจินตน์ ภาณุพงศ์ จำแนกชนิดคำออกเป็น 26 ชนิด นววรรณพันธุเมธา จำแนกชนิดของคำออกเป็น 6 ชนิด นอกจากนี้ในหนังสือบรรทัดฐานภาษาไทยเล่ม 3 ซึ่งได้จำแนกคำออกเป็น 12 ชนิด ซึ่งมีการจำแนกชนิดคำที่แตกต่างจากกรอบแนวคิดไวยากรณ์ศัพทการก (Lexicase Grammar) อย่างเห็นได้ชัด