ปัจจัยที่มีอิทธิพลต่อคุณลักษณะทางจริยธรรมของนักศึกษาสื่อสารมวลชน ตามกรอบมาตรฐานคุณวุฒิแห่งประเทศไทย
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาปัจจัยที่มีอิทธิพลต่อคุณลักษณะทางจริยธรรมนักศึกษาสื่อสารมวลชนตามกรอบมาตรฐานคุณวุฒิระดับอุดมศึกษาแห่งประเทศไทย เป็นการวิจัยเชิงปริมาณ โดยใช้แบบสอบถามเป็นเครื่องมือในการเก็บรวบรวมข้อมูลจากกลุ่มตัวอย่างที่เป็นผู้ทำงานด้านสื่อสารมวลชน จำนวน 800 คน สถิติที่ใช้ในการวิเคราะห์ข้อมูลด้วยการวิเคราะห์การถดถอยพหุคูณแบบขั้นตอน ผลการวิจัยพบว่า ปัจจัยด้านประสบการณ์ทางสังคม ด้านจิตรู้จริยธรรม ด้านทัศนคติ คุณธรรม และค่านิยม ด้านพฤติกรรมสุขภาพ ด้านจิตสร้างสรรค์ ด้านมุ่งอนาคตและควบคุมตนเอง ด้านจิตเชี่ยวชาญ ด้านจิตรู้สังเคราะห์ ด้านความเชื่ออำนาจในตน ด้านสติปัญญา ด้านแรงจูงใจใฝ่สัมฤทธิ์ ด้านพฤติกรรมการทำงาน ด้านพฤติกรรมการขยันเรียนรู้ ด้านจิตรู้เคารพ ด้านพฤติกรรมพัฒนาสังคม และด้านการอบรมเลี้ยงดูของครอบครัว มีอิทธิพลต่อคุณลักษณะทางจริยธรรมนักศึกษาสื่อสารมวลชนตามกรอบมาตรฐานคุณวุฒิระดับอุดมศึกษาแห่งประเทศไทย อย่างนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .01
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เอกสารอ้างอิง
สุคนธ์ธา เส็งเจริญ. (2556). การวิเคราะห์โครงสร้างความสัมพันธ์เชิงสาเหตุของปัจจัยที่มีอิทธิพลต่อจิตสำนึกสาธารณะในนิสิตระดับปริญญาตรี มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ. วิทยานิพนธ์ปริญญาการศึกษามหาบัณฑิต, สาขาวิชาการวิจัยและสถิติทางการศึกษา, ภาควิชาการวัดและการวิจัยทางการศึกษา, คณะศึกษาศาสตร์, มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ.
Partnership for 21st Century Skills. (2011). Framework for 21st Century Learning. Retrieved from http://www.p21.org
ประเสริฐ ผลิตการพิมพ์. (2554). ทักษะแห่งอนาคตใหม่ การศึกษาในศตวรรษที่ 21. กรุงเทพฯ: โอเพ่นเวิลด์ส.
สุทัศน์พงษ์กุลบุตร. (2550). การปลูกฝังคุณธรรมจริยธรรมให้แก่นักศึกษา. กรุงเทพฯ: ศูนย์ศิลปวัฒนธรรม มหาวิทยาลัยศรีปทุม.
Littlejohn, S. W. (1999). Theory of communication. 6th ed. Belmont CA: wadsworth/Thompson Learning.
ณัชชา พัฒนะนุกิจ. (2561). สื่อมวลชนกบจรรยาบรรณในยุคโซเชียลมีเดีย (Social Media). เข้าถึงได้จาก http://www.presscouncil.or.th/archives/4280
Salcito, K., et al. (2013). Assessing Human Rights Impacts in Corporate Development Projects. Environmental Impact Assessment Review, 42, 39-50.
อิสรานิวส์. (2558). จริยธรรมสื่อ: สอนคน สอนใคร สอนอย่างไร. เข้าถึงได้จาก https://www.isranews.org /thaireform-doc-mass-comm/38733-ethics-for-mass-media.html.
ตรัยรัตน์ ปลิ้มปิติชัยกุล และคณะ. (2564). หลักกฎหมายและจริยธรรมสื่อสารมวลชนในการนำเสนอข่าวบันเทิงในยุคดิจิทัล. วารสารสหวิทยาการวิจัยและวิชาการ. 1(6) พฤศจิกายน-ธันวาคม, 31-46.
สภาการสื่อสารมวลชนแห่งชาติ. (2564). ข้อบังคับว่าด้วยจริยธรรมแห่งวิชาชีพสื่อมวลชน สภาการสื่อมวลชนแห่งชาติ พ.ศ. 2564. สืบค้นจาก https://www.presscouncil.or.th/rule/6126
ดวงเดือน พันธุมนาวิน. (2543). ทฤษฎีต้นไม้จริยธรรม : การวิจัยและการพัฒนาบุคลากร. เอกสารวิชาการคณะพัฒนาสังคม, สถาบันบัณฑิตพัฒนบริหารศาสตร์.
Gardner, H. (2007). Five minds for the future. Boston: Harvard Business School Press.
คณะกรรมการการอุดมศึกษา. (2552). กรอบมาตรฐานคุณวุฒิระดับอุดมศึกษาแห่งชาติ พ.ศ. 2552 และแนวทางปฏิบัติ. กรุงเทพฯ: สำนักงานคณะกรรมการการอุดมศึกษา.
Lasswell, H. (1948). The Structure and function of communication in society. In L. Bryson (Ed.), The communication of ideas (pp.37-40). New York: Harper.
กิติมา สุรสนธิ. (2548). ความรู้ทางการสื่อสาร (Introduction to Communication). กรุงเทพฯ: จามจุรีโปรดักท์.
Cochran, W.G. (1977) Sampling Techniques. 3rd Edition, John Wiley & Sons, New York.
พระครูศาลจริยากร เลขธมฺโม (สังข์ขาว) และสุชน ประวัติดี. (2562). จริยธรรม: ปัญหาพฤติกรรมและการจัดการในปัจจุบันของสังคมไทย. วารสาร มจร มนุษยศาสตร์ปริทรรศน์. 5(2) กรกฎาคม-ธันวาคม, 131-145.
ตฏิลา จำปาวัลย์. (2562). พฤติกรรมเชิงจริยธรรมตามแนวพุทธจิตวิทยา. วารสารพุทธจิตวิทยา. 4(2) กรกฎาคม-ธันวาคม, 60-72.
เจษฎา หนูรุ่น. (2551). ปัจจัยจิตลักษณะที่ส่งผลต่อจิตสาธารณะของนักเรียนช่วงชั้นที่ 3 โรงเรียนสาธิตในสังกัดมหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ. ปริญญานิพนธ์การศึกษามหาบัณฑิต, สาขาวิชาการวิจัยและสถิติทางการศึกษา, บัณฑิตวิทยาลัย, มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ.
พัชรี ถุงแก้ว และฉันทนา กล่อมจิตร. (2554). ปัจจัยเชิงเหตุด้านจิตลักษณะที่ส่งผลต่อพฤติกรรมเชิงจริยธรรมของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาตอนต้น. วารสารศึกษาศาสตร์ ฉบับวิจัยบัณฑิตศึกษา มหาวิทยาลัยขอนแก่น. 5(1), 80-88.
ฉันทนา ปาปัดถา และอรรถการ สัตยนพาณิชย์. (2559). จิต 5 ลักษระของนักสื่อสารมวลชนในยุคดิจิทัล. วารสารวิชาการมหาวิทยาลัยหอการค้าไทย มนุษยศาสตร์และสังคมศษสตร์. 36(3), 168-184.
สภาการสื่อสารมวลชนแห่งชาติ. (2565). รายงานสถานการณ์จริยธรรมสื่อ ’65: ปีแห่งการทดสอบความเป็นวิชาชีพ. สืบค้นจาก https://www.presscouncil.or.th/8482
