การสร้างการเมืองใหม่ในสถานการปัจจุบัน

Main Article Content

ทนงศักดิ์ นาโพธิ์

บทคัดย่อ

        การพัฒนาการเมืองเป็นกระบวนการ ของการเปลี่ยนแปลงทั้งในรูปแบบและเนื้อหาของระบบการเมือง โดยมีจุดมุงหมายเพื่อไปสู่การปกครองระบอบประชาธิปไตย อันเป็นระบบการเมืองที่พึงปรารถนาของกระบวนการพัฒนาทางการเมือง ในท้ายที่สุดเส้นทางประวัติศาสตร์ของการเมืองการปกครองในทุกประ เทศ ก็จะไปสิ้นสุดที่ระบอบการปกครองแบบประชาธิปไตย กล่าวอีกนัยหนึงว่าประชาธิปไตยคือจุดมุ่งหมายปลายทางของระบอบการปกครองของทุกประเทศ การเมืองไทยในปัจจุบัน เรียกว่าเป็นเรื่องที่สำคัญและถูกจับตาจากคนในประเทศไทยอยู่เสมอเลยทีเดียวสำหรับเรื่องการเมือง เนื่องจากเป็นสิ่งสำคัญอย่างยิ่งสำหรับความเป็นอยู่ของประชาชน ซึ่งจากหลายๆปีที่ผ่านมาก็ต้องยอมรับว่าประเทศไทยได้มีวิกฤติทางการเมืองเกิดขึ้นหลายครั้ง แต่ละครั้งก็จะมีความรุนแรงและการโต้ตอบที่แตกต่างกันไป ซึ่งส่งผลให้เรื่องการเมืองไทยประเทศไทยเต็มไปด้วยความตึงเครียดระยะยาว ทั้งจากรัฐบาลและในหลายๆฝ่ายรวมไปถึงประชาชนทุกคน เพราะฉะนั้นเพื่อสามารถรับมือกับสถานการณ์ต่างๆอยู่เสมอ เราควรติดตามข่าวสารและเรื่องราวการเมืองอยู่ตลอดเวลา ดังนั้นจึงมีแนวทางในการพัฒนา คือ การปฏิรูปทางการเมือง การเสริมสร้างวัฒนธรรมทางการเมืองแบบประชาธิปไตย   การพัฒนาระบบการศึกษา   การพัฒนาระบบเศรษฐกิจ   การพัฒนาระบบราชการให้มีประสิทธิภาพ  การพัฒนาด้านสังคม  โดยพยายามยกระดับคนในสังคม

Article Details

รูปแบบการอ้างอิง
นาโพธิ์ ท. . (2016). การสร้างการเมืองใหม่ในสถานการปัจจุบัน. Journal of Modern Learning Development, 1(2), 9–17. สืบค้น จาก https://so06.tci-thaijo.org/index.php/jomld/article/view/240233
ประเภทบทความ
บทความวิชาการ

เอกสารอ้างอิง

กระทรวงการพัฒนาสังคมและความมั่นคงของมนุษย์. (2557). ประชากรสูงอายุไทย : ปัจจุบันและอนาคต. เอกสารประมวลสถิติด้านสังคม 1/2558 (พฤศจิกายน). กรุงเทพพมหานคร: กระทรวงการพัฒนาสังคมและความมั่นคงของมนุษย์.

กระทรวงศึกษาธิการ. (2542). แผนพัฒนาการศึกษาแห่งชาติฉบับที่ พ.ศ 2545 -2549. กรุงเทพมหานคร: อรรถพลการพิมพ์.

เกรียงไกร เจริญธนาวัฒน์. (2547). หลักกฎหมายว่าด้วยสิทธิเสรีภาพ. กรุงเทพมหานคร: วินญูชน.

โกวิท วงศ์สรวัฒน์. (2524). สหรัฐอเมริกา ประวัติศาสตร์และการเมือง. กรุงเทพมหานคร:สํานักพิมพ์บรรณกิจ.

ชัยเสฏฐ์ พรหมศรี. (2550). “ผู้บริหารแห่งอนาคต” Executive of the Future. กรุงเทพมหานคร: ฐานบุ๊คส์.

เชาวนะ ไตรมาศ. (2541). ข้อมูลพื้นฐาน 66 ประชาธิปไตยไทย. กรุงเทพมหานคร: บริษัทสุขุมและบุตรจํากัด.

โชคชัย สุทธาเวศ. (2539). การสร้างแรงงานสัมพันธ์ไทย พัฒนาทฤษฎีและการปฏิรูป.กรุงเทพมหานคร: สำนักงานกองทุนสนับสนุนการวิจัย.

ประจวบ อัมพะเศวต. (2546). ขบวนการสังคมนิยมในไทย. กรุงเทพมหานคร: หจก เอมี่ทรรดดิ้ง.

ประณต นันทิยะกุล. (2527).การเมืองเอเชีย อินเดีย มาเลเซีย สิงคโปร์. กรุงเทพมหานคร: เจ้าพระยาการพิมพ์.

พงศ์เพ็ญ ศกุนตาภัย. (2529). หลักรัฐธรรมนูญและสถาบันการเมือง. กรุงเทพมหานคร: ประชาชน.

พิพัฒน์ ยอดพฤติการ. (2550). เศรษฐกิจพอเพียงหมายถึงอะไร. กรุงเทพมหานคร: สถาบันไทยพิพัฒน์.

วรพจน์ วิศรุตพิชญ์. (2532). หลักความชอบด้วยกฎหมายของการกระทาทางปกครอง.กรุงเทพมหานคร: ปริ้นพิมพ์พิชัย.

วิทยากร เชียงกูล. (2543) . สังคมประชาธิปไตยใหม่- ทางออกประชาชน. กรุงเทพมหานคร: สํานักพิมพ์มิ่งมิตร.

อเนก เหล่าธรรมทัศน์. (2538). สองนัคราประชาธิปไตย : แนวทางปฏิรูปการเมือง เศรษฐกิจ เพื่อประชาธิปไตย. กรุงเทพมหานคร: มติชน.

อุทัย หิรัญโต. (2523). การปกครองท้องถิ่น. กรุงเทพมหานคร: โอเดียนสโตร์.