กลยุทธ์ในการบริหารจัดการชุมชนพึ่งตนเองในอนาคต

Main Article Content

ครรคิตร สิริพูนทรัพย์

บทคัดย่อ

        กลยุทธ์ในการบริหารจัดการพึ่งตนเองนั้นเป็นสิ่งที่ควรดำเนินการในชีวิตประจำวันของบุคคล กระบวนการจัดการและการใช้ทรัพยากรต่างๆ ที่มีอยู่อย่างจำกัดให้เกิดประโยชน์สูงสุด กระบวนการที่มีการวางแผน การจัดองค์การ การสั่งการและการควบคุม เป็นกระบวนการที่ผู้บริหารใช้อำนาจ ตลอดจนใช้ทรัพยากรต่างๆ เช่น คน เงิน วัสดุอุปกรณ์ ที่มีอยู่หรือคาดว่า จะมีการดำเนินงานของสถาบันหรือองค์กรหน่วยงานนั้นๆ ให้ดำเนินไปสู่จุดหมายตามที่ต้องการ


        การพึ่งพาตนเองของชุมชนถือว่าเป็นจุดมุ่งหมายสูงสุดของการพัฒนาชุมชน คือการพึ่งพาตนเองของประชาชนตามศักยภาพหรือพลังความสามารถที่มีอยู่ในชุมชน โดยมีหลักการ 5 ด้าน คือ 1) การพึ่งตนเองได้ทางเทคโนโลยี  2) การพึ่งตนเองได้ทางเศรษฐกิจ  3) การพึ่งตนเองได้ทางทรัพยากรธรรมชาติ 4) การพึ่งตนเองได้ทางจิตใจ 5) การพึ่งตนเองได้ทางสังคม

Article Details

รูปแบบการอ้างอิง
สิริพูนทรัพย์ ค. . . (2018). กลยุทธ์ในการบริหารจัดการชุมชนพึ่งตนเองในอนาคต. Journal of Modern Learning Development, 3(2), 29–39. สืบค้น จาก https://so06.tci-thaijo.org/index.php/jomld/article/view/240294
ประเภทบทความ
บทความวิชาการ

เอกสารอ้างอิง

จิระภา สุขเกษม. (2557). การดำเนินธุรกิจขนาดย่อม. กรุงเทพมหานคร: ศูนย์รวมหนังสือกรุงเทพ.

จุมพล สวัสดิยากร. (2542). หลักการบริหารและมนุษยสัมพันธ์. กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์สุวรรณภูมิ.

ธงชัย วงศ์ชัยสุวรรณ. (2540). วิทยาการบริหารสำหรับนักบริหารมืออาชีพ. กรุงเทพมหานคร: มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.

ธีรวุฒิ บุญยโสภณ และวีระพงษ์ เฉลิมจิระรัตน์. (2554). พื้นฐานการบริหารงานอุตสาหกรรม.กรุงเทพมหานคร: สถาบันเทคโนโลยีพระจอมเกล้า.

นภาภรณ์ หะวานนท์ และคณะ (2550). ทฤษฎีฐานรากในเรื่องความเข้มแข็งของชุมชน.กรุงเทพมหานคร: สำนักงานกองทุนสนับสนุนการวิจัย.

ปราชญา กล้าผจญ และ สมศักดิ์ คงเที่ยง. (2545). หลักและทฤษฎีการบริหารการศึกษา.กรุงเทพมหานคร: บพิธการพิมพ์.

พนัส หันนาคินทร์. (2542). ประสบการณ์ในงานบริหารบุคลากร. กรุงเทพมหานคร: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.

พระอุดรคณาธิการ (ชวินทร์ สระคำ) และ จำลอง สารพัดนึก. (2555). พจนานุกรม บาลี-ไทย. (พิมพ์ครั้งที่ 7). กรุงเทพมหานคร: บริษัท ธรรมสาร จำกัด.

ราชบัณฑิตยสถาน (2554). พจนานุกรม ฉบับราชบัณฑิตยสถาน พ.ศ. 2554. กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์ นานมีบุ๊คพับลิเคชั่นส์.

วิโรจน์ สารรัตนะ. (2545). การบริหารหลักการทฤษฎีและประเด็นการศึกษา.กรุงเทพมหานคร: ทิพยวิสุทธิ์.

วิรัช วิรัชนิภาวรรณ. (2548). การบริหารจัดการและการบริหารการพัฒนาขององค์กรตามรัฐธรรมนูญและหน่วยงานของรัฐ. กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์นิติธรรม.

ศรีศักร วัลลิโภดม. (2551). คู่มือฉุกคิด ความหมายของภูมิวัฒนธรรม การศึกษาจากภายในและสำนึกของท้องถิ่น. กรุงเทพมหานคร: เชียงทองพิมพ์.

สนธยา พลศรี (2545). ทฤษฎีและหลักการพัฒนาชุมชน.กรุงเทพมหานคร: โอเดียนสโตร์.

สมคิด บางโม. (2553). การเป็นผู้ประกอบการ Entrepreneurship. (พิมพ์ครั้งที่ 4). กรุงเทพมหานคร: เอส เค บุ๊คส์.

สัญญา สัญญาวิวัฒน์ (2541). การพัฒนาชุมชน. กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.

สุรพล สุยะพรหม และคณะ. (2555). พื้นฐานทางการจัดการ. กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.

D. Ghari. (1980). The Basic Needs Approach to Development : Some Issues Regarding Concepts and Methodology. Geneva: ILO Publication.

D.H. Holt (1993). Management principles and practices. New Jersey: Prentice-Hall.

Harold Koontz and Heinz Weihrich. (1998). Management. Singapore: McGraw-Hill Book Company.

J. Galtung. (1980). Self-Reliance a Strategy for Development. London : Boyle I, Overture Publication Ltd.

J.A. Wagner & J.R. Hollenbeck. (1995). Management of organization behavior. New Jersey: Prentice-Hall.

R. Preiswerk. (1980). Sources of Resisting to Local Self-Reliance. In a Strategy for Development, Gatling J. et al, eds. London: Bogle-L, overture Publications.

R.S Burt. (1992). Social Capital: Theory and Research. New York : De Grayer.