การรับรู้สิทธิคนพิการตามมาตรา 20 แห่งพระราชบัญญัติส่งเสริมและพัฒนาคุณภาพชีวิตคนพิการ พ.ศ. 2550 : กรณีศึกษาในเขตจังหวัดพิจิตร

บทคัดย่อ

          การค้นคว้าในครั้งนี้มีวัตถุประสงค์ 1) ระดับการรับรู้สิทธิคนพิการ 2) เปรียบเทียบปัจจัยส่วนบุคคลกับการรับรู้สิทธิคนพิการ และ3) ปัญหา อุปสรรคและข้อเสนอแนะต่อการรับรู้สิทธิคนพิการ ตามมาตรา 20 แห่งพระราชบัญญัติส่งเสริมและพัฒนาคุณภาพชีวิตคนพิการ พ.ศ. 2550 : กรณีศึกษาในเขตจังหวัดพิจิตร เป็นการวิจัยเชิงปริมาณ กลุ่มตัวอย่าง คือ คนพิการ จำนวน 393 คน เครื่องมือที่ใช้ในการศึกษา คือ แบบสอบถาม ที่มีค่าความสอดคล้องของข้อคำถามระหว่าง 0.5-1.0 และมีค่าความเชื่อมั่นของแบบสอบถามเท่ากับ 0.865  สถิติที่ใช้ในการวิเคราะห์ข้อมูล คือ การแจกแจงความถี่ ค่าร้อยละ ค่าเฉลี่ย ค่าส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และการทดสอบค่า t-test และการทดสอบค่า F-test วิเคราะห์ความแปรปรวนทางเดียว One Way ANOVA  ส่วนคำถามปลายเปิด โดยใช้เทคนิคการวิเคราะห์เนื้อหา (Content Analysis Technique) ประกอบบริบท นำเสนอเป็นความเรียงประกอบตาราง ผลการวิจัยพบว่า 1) การรับรู้สิทธิคนพิการตามมาตรา 20 แห่งพระราชบัญญัติส่งเสริมและพัฒนาคุณภาพชีวิตคนพิการพ.ศ. 2550 โดยภาพรวมอยู่ในระดับปานกลาง 2) ผลเปรียบเทียบ พบว่า ผู้พิการที่มีรายได้ที่แตกต่างกันมีความคิดเห็นต่อการรับรู้สิทธิคนพิการตามมาตรา 20 แห่งพระราชบัญญัติส่งเสริมและพัฒนาคุณภาพชีวิตคนพิการ พ.ศ. 2550 : กรณีศึกษาในเขตจังหวัดพิจิตร แตกต่างกัน อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ 0.05 ส่วนปัจจัยด้านอื่นไม่แตกต่างกัน 3) ผลการปัญหา อุปสรรคและข้อเสนอแนะ พบว่า ผู้พิการยังรับรู้สิทธิได้ไม่ทั่วถึง และไม่ทราบสิทธิตนเอง และยังถูกเอารัดเอาเปรียบ อีกทั้งไม่มีศูนย์สนับสนุนการฝึกสุนัขเพื่อนำทางให้ผู้พิการทางสายตา ข้อเสนอแนะ พบว่า ภาครัฐและหน่วยงานที่เกี่ยวข้องควรสนับสนุนให้องค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นประชาสัมพันธ์เชิงรุกเข้าพบผู้พิการถึงบ้าน ต้องให้ความสำคัญ สนับสนุนส่งเสริมกับผู้พิการให้ได้รับการปฏิบัติอย่างเท่าเทียมกัน และควรจัดตั้งศูนย์การฝึกสุนัขเพื่อให้ผู้พิการทางสายตามีสุขนักในการนำทาง