ภาพแทนผู้หญิงในนวนิยายรางวัลชมนาด พ.ศ. 2563 – 2566
Main Article Content
บทคัดย่อ
บทความนี้ มีวัตถุประสงค์เพื่อวิเคราะห์ภาพแทนผู้หญิงในนวนิยายรางวัลชมนาด พ.ศ. 2563 - 2566 จำนวน 16 เรื่อง โดยประยุกต์ใช้แนวคิดภาพแทนเป็นหลัก การวิเคราะห์ตัวบทนวนิยายและนำเสนอผลการวิจัยเชิงพรรณนาวิเคราะห์
ผลการวิจัยพบว่า ในนวนิยายรางวัลชมนาดมีการนำเสนอภาพแทนผู้หญิงตามขนบของสังคมและภาพแทนผู้หญิงสมัยใหม่ แต่นักเขียนสตรีมีการเน้นภาพแทนผู้หญิงสมัยใหม่เพื่อสนับสนุนผู้หญิงมีพื้นที่ในสังคม ซึ่งเห็นได้จากนักเขียนสตรีรางวัลชมนาดได้สร้างตัวละครหญิงผู้หญิงมีความเป็นสมัยใหม่มากขึ้นสามารถขึ้นมาเป็นผู้นำ มีความตระหนักในด้านสิทธิ และนักเขียนต่างให้ความสำคัญกับประเด็นเรื่องการศึกษาซึ่งเป็นเงื่อนไขสำคัญที่จะนำไปสู่การเปลี่ยนแปลงบทบาทของผู้หญิงในอนาคต ภาพแทนผู้หญิงในนวนิยายรางวัลชมนาด พ.ศ. 2563 - 2566 ในฐานะต่าง ๆ ได้แก่ 1) ในฐานะแม่นำเสนอให้แม่แสดงบทบาทการเป็นแม่ที่ดีคือ ผู้อบรมเลี้ยงดู สั่งสอนลูก และปกป้องลูก และผู้มีบทบาทการเป็นผู้นำ 2) ในฐานะภรรยานำเสนอให้ภรรยาเป็นผู้แบ่งเบาภาระทางเศรษฐกิจ และเป็นผู้หญิงเก่งแทนที่แม่ศรีเรือน 3) ในฐานะลูกสาวนำเสนอให้ลูกสาวเป็นผู้ต้องกตัญญู ผู้มีบทบาทการเป็นผู้นำ และผู้ได้รับการศึกษา มีความรู้ความสามารถ และ 4) ในฐานะลูกสะใภ้นำเสนอให้ลูกสะใภ้ไม่ยอมรับและปฏิเสธต่อการใช้อำนาจของแม่สามี ภาพแทนผู้หญิงในนวนิยายรางวัลชมนาดทั้งหมดนี้ทำให้ผู้อ่านตระหนักในคุณค่าของผู้หญิงที่มีความสำคัญต่อครอบครัว และสังคมเป็นอย่างมาก
Article Details
เอกสารอ้างอิง
กานติมา. (2565). ดอกไม้ในแจกันเหล็ก. กรุงเทพมหานคร: ประพันธ์สาส์น.
ชมนาด รางวัลแห่งความสำเร็จ ของสตรีที่มีใจรักในงานประพันธ์. (2564). ประชาชาติธุรกิจ. ออนไลน์. สืบค้นเมื่อ 17 มกราคม 2567. แหล่งที่มา: http://m.pantip.com>topic.
ณัฐยา อิทธิจันทร์ และ อรทัย เพียยุระ. (2565). การนำเสนอภาพผู้หญิงสมัยใหม่ในสังคมทศวรรษ 2530 ในนวนิยายเรื่อง จินตปาตี. Dhammathas Academic Journal. 22 (1), 235-248.
นพพร ประชากุล. (2552). แนวคิดสกุล “สตรีนิยม” (Feminism). ใน ยอกอักษรย้อนความคิด เล่ม 2 ว่าด้วยสังคมศาสตร์และมนุษยศาสตร์. กรุงเทพมหานคร: อ่าน.
นิพนธ์ ทิพย์ศรีนิมิต. (2546). ผู้หญิงไทยกับบทบาทผู้นำในสังคมยุคใหม่. Parichart Journal. 16 (1), 78–83.
บุณย์เสนอ ตรีวิเศษ. (2550). การวิเคราะห์วรรณกรรมการเมืองระหว่าง ปี พ.ศ. 2545 – 2548: งานวิจัย. คณะมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ บุรีรัมย์: มหาวิทยาลัยราชภัฏบุรีรัมย์.
ปรียาณัฐ ขำแก้ว. (2561). ภาพแทนผู้หญิงในเรื่องสั้นของกนกพงศ์ สงสมพันธุ์. วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต. บัณฑิตวิทยาลัย: มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์.
รื่นฤทัย สัจจพันธุ์. (2556). อ่าน ได้ อ่าน เป็น. กรุงเทพมหานคร: สถาพรบุ๊คส์.
วนิดา บำรุงไทย. (2544). ศาสตร์และศิลป์แห่งนวนิยาย. กรุงเทพมหานคร: สุวีริยาสาส์น.
วิญวิญญ์. (2563). ไผ่ลายหยก. กรุงเทพมหานคร: ประพันธ์สาส์น.
สมเกียรติ รักษ์มณี. (2558). การแต่งนวนิยาย. นนทบุรี: สัมปชัญญะ.
เสนาะ เจริญพร. (2546). ภาพเสนอผู้หญิงในวรรณกรรมไทยช่วงทศวรรษ 2530: วิเคราะห์ความโยงใยกับประเด็นทางสังคม. วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต. บัณฑิตวิทยาลัย: มหาวิทยาลัยเชียงใหม่.
อรจิรา อัจฉริยไพบูลย์. (2560). อรจิราวิชาการ: ศิลปะการอ่านวิจารณ์วรรณกรรม. พิษณุโลก: มหาวิทยาลัยนเรศวร.