THE FOURFOLD PATH TO OMNISCIENCE: AN IDDHIPĀDA ANALYSIS OF SUMEDHA'S PĀRAMĪ CULTIVATION
Article Sidebar
Main Article Content
Abstract
This abstract was aimed at analyzing the role of the four Iddhipāda principles in the cultivation of Pāramīs (Spiritual Perfections or Transcendent Virtues) by Sumedha Tāpasa for the attainment of Sammā-sambodhiñaṇa. The study was conducted through the analysis and synthesis of data retrieved from the Tipitaka, Atthakathā, and related academic documents. From the results of the study, it was found that Iddhipāda 4 – comprising Chanda (satisfaction), Viriya (perseverance), Citta (resolute intention), and Vimaṅsā (investigation) – was utilized as a crucial mechanism to drive the decision-making and actions of Sumedha Tāpasa at every stage. Chanda was manifested through the arising of a strong aspiration for Buddhahood upon encountering Dīpaṅkara Buddha. The ten Pāramīs were cultivated through Viriya over the duration of four asaṅkheyya and one hundred thousand mahākappa. An unwavering mental determination against all obstacles was maintained through Citta. Finally, the Buddhakārakadhammas were carefully considered through the application of Vimaṅsā. These four Dhamma principles were integrated harmoniously as a system. They were identified as the essential factors that enabled the Pāramīs to be successfully fulfilled and Buddhahood to be ultimately attained by Sumedha Tāpasa.
Article Details
This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
บทความที่ได้รับการพิจารณาจากคณะกรรมการผู้ทรงคุณวุฒิและเผยแผ่ในวารสารฉบับนี้ เป็นทัศนคติและข้อคิดเห็นส่วนบุคคลของผู้เขียนแต่ละท่าน ไม่ถือว่าเป็นทัศนะคติและความรับผิดชอบ
ของบรรณาธิการ
บทความ ข้อมูล เนื้อหา รูปภาพ ฯลฯ ที่ได้รับการตีพิมพ์ในวารสารศรีล้านช้างปริทรรศน์ ถือเป็นลิขสิทธิ์ของวารสารศรีล้านช้างปริทรรศน์ หากบุคคลหรือหน่วยงานใดต้องการนำทั้งหมดหรือส่วนหนึ่งส่วนใดไปเผยแพร่ต่อหรือเพื่อกระทำการใด ๆ จะต้องได้รับอนุญาตเป็นลายลักอักษรจากวารสารศรีล้านช้างปริทรรศน์ ก่อนเท่านั้น
References
ชัยยะ แสงจันทร์นวล. (2563). ศึกษาวิเคราะห์หลักอิทธิบาท 4 กับการปฏิบัติหน้าที่ของข้าราชการตำรวจ กองบังคับ การสืบสวนสอบสวนตำรวจภูธรภาค 4. วิทยานิพนธ์ศาสนศาสตรมหาบัณฑิต (พุทธศาสนาและปรัชญา). บัณฑิตวิทยาลัย. นครปฐม: มหาวิทยาลัยมหามกุฏราชวิทยาลัย.
ธฤษิดา แก้วภราดัย. (2561). ศึกษาความสัมพันธ์ระหว่างพละ 5 กับอิทธิบาท 4. วิทยานิพนธ์พุทธศาสตรมหาบัณฑิต (พระพุทธศาสนา). บัณฑิตวิทยาลัย. อยุธยา: มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
พุทธทาสภิกขุ. (2542). โพธิปักขิยธรรม. กรุงเทพมหานคร: ธรรมสภา.
มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. (2539). พระไตรปิฎกภาษาไทย ฉบับมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย (45 เล่ม). กรุงเทพมหานคร: มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
พระนบพร กิตฺติสทฺโท. (ทองคำ). (2561). ศึกษาอิทธิบาท 4 ที่เป็นปัจจัยต่อการบรรลุธรรม. สารนิพนธ์พุทธศาสตรมหาบัณฑิต (วิปัสสนาภาวนา). บัณฑิตวิทยาลัย. อยุธยา: มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
พระพรหมคุณาภรณ์ (ป. อ. ปยุตฺโต). (2549). พุทธธรรม. พิมพ์ครั้งที่ 11. กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์สหธรรมิก.
พระพรหมคุณาภรณ์ (ป. อ. ปยุตฺโต). (2550). พจนานุกรมพุทธศาสตร์ ฉบับประมวลธรรม. พิมพ์ครั้งที่ 15. กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์จันทร์เพ็ญ.
พระพรหมคุณาภรณ์ (ป. อ. ปยุตฺโต). (2554). อิทธิบาท 4: ทางแห่งความสำเร็จ. พิมพ์ครั้งที่ 15. กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์ธรรมสภา.
พระมหาบรรจง ติสรโณ (ศรีสุข). (2560). ศึกษาการประยุกต์ใช้หลักอิทธิบาทธรรม 4 ในการจัดการเรียนการสอนของโรงเรียนปริยัติคุณรสวิทยา อำเภอเมืองสุรินทร์ จังหวัดสุรินทร์. วิทยานิพนธ์พุทธศาสตรมหาบัณฑิต (พระพุทธศาสนา). บัณฑิตวิทยาลัย. อยุธยา: มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
พระธรรมปิฎก (ป. อ. ปยุตฺโต). (2540). ธรรมะกับการทำงาน. พิมพ์ครั้งที่ 1. กรุงเทพมหานคร: บริษัท สหธรรมิก จำกัด.
พระธรรมปิฎก (ป. อ. ปยุตฺโต). (2542). พุทธธรรม. พิมพ์ครั้งที่ 8. กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
พระธรรมปิฎก (ป. อ. ปยุตฺโต). (2543). ธรรมะกับการทำงาน. พิมพ์ครั้งที่ 3. กรุงเทพมหานคร: สุขภาพใจ.
สุทธิพงษ์ ศรีวิชัย. (2550). หลักการบริหารการศึกษาตามแนวพุทธศาสตร์. กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
