การพัฒนารูปแบบการสอนที่ส่งเสริมสมรรถนะด้านการจัดการเรียนรู้ภาษาไทยของนักศึกษาระดับปริญญาบัณฑิต ตามแนวคิดสร้างสรรค์เป็นฐาน
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
บทความวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาข้อมูลพื้นฐานและหาความต้องการจำเป็นในการพัฒนารูปแบบการสอนที่ส่งเสริมสมรรถนะด้านการจัดการเรียนรู้ภาษาไทย 2) ออกแบบและพัฒนารูปแบบการสอนที่ส่งเสริมสมรรถนะด้านการจัดการเรียนรู้ภาษาไทยของนักศึกษาระดับปริญญาบัณฑิต 3) เพื่อทดลองใช้รูปแบบการสอนที่ส่งเสริมสมรรถนะด้านการจัดการเรียนรู้ภาษาไทยของนักศึกษาระดับปริญญาบัณฑิต 4) เพื่อประเมินผลรูปแบบการสอนที่ส่งเสริมสมรรถนะด้านการจัดการเรียนรู้ภาษาไทยของนักศึกษาระดับปริญญาบัณฑิต การวิจัยเป็นแบบวิจัยและพัฒนา กลุ่มเป้าหมาย คือ นักศึกษาระดับปริญญาบัณฑิต คณะศึกษาศาสตร์ ภาคการศึกษาที่ 2 ปีการศึกษา 2567 จำนวน 30 คน เครื่องมือที่ใช้ได้แก่ รูปแบบการสอนฯ แผนการจัดการเรียนรู้โดยใช้รูปแบบฯ แบบวัดการส่งเสริมสมรรถนะด้านการจัดการเรียนรู้ภาษาไทย แบบสะท้อนความคิดเห็น และแบบสอบถามความคิดเห็น วิเคราะห์ข้อมูลเชิงปริมาณโดยใช้ค่าค่าเฉลี่ย และส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และการทดสอบค่าที ผลการวิจัยพบว่า 1. ต้องเน้นการบูรณาการศาสตร์ ภูมิปัญญาท้องถิ่นเข้ากับการใช้เทคโนโลยีดิจิทัลเพื่อส่งเสริมสมรรถนะการจัดการเรียนรู้ภาษาไทยที่เหมาะสมกับบริบทสังคมในศตวรรษที่ 21 เน้นการเรียนรู้ให้ผู้เรียนมีส่วนร่วมผ่านกิจกรรมที่กระตุ้นการคิดวิเคราะห์ การแก้ปัญหา และการสร้างสรรค์ผลงานที่มีคุณค่า 2. รูปแบบการสอนที่ส่งเสริมสมรรถนะด้านการจัดการเรียนรู้ภาษาไทย ฉบับร่างภาพรวมเหมาะสมมาก มีค่าเฉลี่ย (μ) = 4.07 ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน (σ) = 0.62 3. ผลการทดลองใช้รูปแบบการสอนฯ หลังเรียนสูงกว่าก่อนเรียนอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ .05 4. ผลการสอบถามความคิดเห็นของนักศึกษาต่อรูปแบบการจัดการเรียนนี้ในระดับมาก ค่าเฉลี่ย (μ = 4.31) และค่าส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน ( σ = 0.79)
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
บทความที่ได้รับการพิจารณาจากคณะกรรมการผู้ทรงคุณวุฒิและเผยแผ่ในวารสารฉบับนี้ เป็นทัศนคติและข้อคิดเห็นส่วนบุคคลของผู้เขียนแต่ละท่าน ไม่ถือว่าเป็นทัศนะคติและความรับผิดชอบ
ของบรรณาธิการ
บทความ ข้อมูล เนื้อหา รูปภาพ ฯลฯ ที่ได้รับการตีพิมพ์ในวารสารศรีล้านช้างปริทรรศน์ ถือเป็นลิขสิทธิ์ของวารสารศรีล้านช้างปริทรรศน์ หากบุคคลหรือหน่วยงานใดต้องการนำทั้งหมดหรือส่วนหนึ่งส่วนใดไปเผยแพร่ต่อหรือเพื่อกระทำการใด ๆ จะต้องได้รับอนุญาตเป็นลายลักอักษรจากวารสารศรีล้านช้างปริทรรศน์ ก่อนเท่านั้น
เอกสารอ้างอิง
กระทรวงศึกษาธิการ. (2545). คู่มือการพัฒนาสื่อการเรียนรู้. โรงพิมพ์คุรุสภาลาดพร้าว.
กาญจนา ฮวดศร. (2566). การบริหารภาคีเครือข่ายเพื่อความเป็นเลิศในการจัดการศึกษาสำหรับเด็กที่มีความต้องการพิเศษในเขตจังหวัดพิษณุโลก. วารสารศึกษาศาสตร์ มมร, 11(1), 52–68.
คณะกรรมาธิการการศึกษาและกีฬา สภานิติบัญญัติแห่งชาติ. (2560). รายงานวิจัยการพัฒนาระบบการผลิตและพัฒนาครูสมรรถนะสูงเพื่อยกระดับคุณภาพการศึกษา. สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา.
ชนิตา รักษ์พลเมือง และคณะ. (2560). รายงานวิจัยการพัฒนาระบบการผลิตและพัฒนาครูสมรรถนะสูงเพื่อยกระดับคุณภาพการศึกษา. สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา.
ลัดดา ศิลาน้อย. (2558). การสอนสังคมศึกษา. คณะศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยขอนแก่น.
วิริยะ ฤาชัยพาณิชย์. (2558). การสอนแบบสร้างสรรค์เป็นฐาน (Creativity-Based Learning: CBL). ซีเอ็ดยูเคชั่น.
สมบัติ เผ่าพงศ์คล้าย. (2546). การวิเคราะห์เนื้อหาหลักสูตร. มหาวิทยาลัยราชภัฏกำแพงเพชร.
สำนักพัฒนาครูและบุคลากรทางการศึกษาขั้นพื้นฐาน. (2560). คู่มือการดำเนินงานพัฒนาข้าราชการครูและบุคลากรทางการศึกษา สายงานการสอน. สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน.
สุรพล วังสินธุ์. (2539). การวัดและประเมินผลการเรียนรู้. มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ.
อนรรฆ สมพงษ์ และลดาวัลย์ มะลิไทย. (2560). แนวทางการจัดการเรียนรู้แบบใฝ่เรียนรู้ (Active Learning). วารสารวิชาการทางการศึกษา, 8(2), 1–12.
อำภา จักรวาลสดใส. (2564). การพัฒนาความสามารถด้านการเขียนสร้างสรรค์ของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 2 ด้วยการจัดการเรียนรู้โดยใช้ปัญหาเป็นฐานร่วมกับข้อมูลท้องถิ่น [วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต]. มหาวิทยาลัยนเรศวร.
Joyce, B. R., & Weil, M. (1996). Models of teaching (5th ed.). Allyn & Bacon.
Ozden, M., & Gultekin, M. (2014). The effects of creative dramatics method on student motivation in science and technology course. Journal of Theory and Practice in Education, 10(3), 637–656.
