คุณค่าในวรรณคดีและวรรณกรรมในระดับชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 2
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
บทความวิชาการเรื่องนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาคุณค่าในวรรณคดีและวรรณกรรม ระดับชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 2 ตามที่หลักสูตรแกนกลางการศึกษาขั้นพื้นฐาน พุทธศักราช 2551 ได้กำหนดไว้ โดยการศึกษาในครั้งนี้ พบว่าคุณค่าในวรรณคดีและวรรณกรรมที่ปรากฏในระดับชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 2 นั้น ประกอบด้วย 5 ด้าน คือ 1) คุณค่าทางอารมณ์และจินตนาการ 2) คุณค่าทางศีลธรรมและปัญญา 3) คุณค่าทางวัฒนธรรมและประวัติศาสตร์ 4) คุณค่าทางทักษะเชิงวิจารณ์และการใช้ภาษา และ 5) คุณค่าที่เป็นแรงบันดาลใจให้เกิดการสร้างวรรณกรรมและศิลปกรรมด้านต่าง ๆ โดยเรื่องโคลงภาพพระราชพงศาวดารและเรื่องบทเสภาสามัคคีเสวก มี 4 ด้าน เรื่องศิลาจารึกหลักที่ 1 เรื่องบทละครเรื่องรามเกียรติ์ ตอนนารายณ์ปราบนนทก เรื่องกาพย์ห่อโคลงประพาสธารทองแดง เรื่องโคลงสุภาษิตพระราชนิพนธ์พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว และกลอนดอกสร้อยรำพึงในป่าช้า มี 3 ด้าน แสดงให้เห็นถึงคุณค่าทางด้านวรรณศิลป์ต่อการศึกษาทางด้านวรรณคดีไทย และเป็นประโยชน์แก่ครูผู้สอนที่จะนำคุณค่าที่ได้จากการศึกษาครั้งนี้ไปประยุกต์ใช้กับการจัดการเรียนการสอนภาษาไทยให้สอดคล้องกับตัวชี้วัด พัฒนาคุณภาพผู้เรียนให้สอดรับกับสาระการเรียนรู้แกนกลาง และเพื่อพัฒนาทักษะการเรียนรู้ภาษาไทยในด้านของวรรณคดีและวรรณกรรมให้เกิดประสิทธิภาพแก่ผู้เรียนในยุคปัจจุบันอย่างแท้จริง
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
บทความที่ได้รับการพิจารณาจากคณะกรรมการผู้ทรงคุณวุฒิและเผยแผ่ในวารสารฉบับนี้ เป็นทัศนคติและข้อคิดเห็นส่วนบุคคลของผู้เขียนแต่ละท่าน ไม่ถือว่าเป็นทัศนะคติและความรับผิดชอบ
ของบรรณาธิการ
บทความ ข้อมูล เนื้อหา รูปภาพ ฯลฯ ที่ได้รับการตีพิมพ์ในวารสารศรีล้านช้างปริทรรศน์ ถือเป็นลิขสิทธิ์ของวารสารศรีล้านช้างปริทรรศน์ หากบุคคลหรือหน่วยงานใดต้องการนำทั้งหมดหรือส่วนหนึ่งส่วนใดไปเผยแพร่ต่อหรือเพื่อกระทำการใด ๆ จะต้องได้รับอนุญาตเป็นลายลักอักษรจากวารสารศรีล้านช้างปริทรรศน์ ก่อนเท่านั้น
เอกสารอ้างอิง
กรมวิชาการ กระทรวงศึกษาธิการ. (2551). คู่มือการจัดการเรียนรู้กลุ่มสาระการเรียนรู้ภาษาไทย. โรงพิมพ์องค์การรับส่งสินค้าและพัสดุภัณฑ์ (ร.ส.พ.)
กระทรวงศึกษาธิการ. (2551). ตัวชี้วัดและสาระการเรียนรู้แกนกลาง กลุ่มสาระการเรียนรู้ภาษาไทยตามหลักสูตรแกนกลางการศึกษาขั้นพื้นฐาน พุทธศักราช 2551. ชุมนุมสหกรณ์การเกษตรแห่งประเทศไทย.
จงชัย เจนหัตถการกิจ. (2560). เสริมปรีชาญาณวิชาภาษาไทย ม.3 (พิมพ์ครั้งที่ 7). แอคทีฟพริ้นท์
บันลือ พฤกษะวัน. (2557). แนวพัฒนาการอ่านเร็ว-คิดเป็น. จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
บุญเหลือ เทพยสุวรรณ. (2529). แว่นวรรณกรรม. อ่านไทย.
ปัญญา บริสุทธิ์. (2542). วิเคราะห์วรรณคดีไทยโดยประเภท (พิมพ์ครั้งที่ 2). ราชบัณฑิตยสถาน.
ราชบัณฑิตยสถาน. (2554). พจนานุกรมฉบับราชบัณฑิตยสถาน พ.ศ. 2554. นานมีบุ๊คส์พับลิเคชั่นส์. https://www.slideshare.net/chontee55/ss-12185773
รื่นฤทัย สัจจพันธ์. (2566). วรรณกรรมปัจจุบัน (พิมพ์ครั้งที่ 18). มหาวิทยาลัยรามคำแหง.
วิบูลย์วรรณ มุสิกะนุเคราะห์. (2552). เอกสารประกอบการสอนวิชา ภาษาและวรรณกรรมล้านนา. คณะมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏเชียงใหม่.
วิทย์ ศิวะศรียานนท์. (2514). วรรณคดีและวรรณคดีวิจารณ์ (พิมพ์ครั้งที่ 4). สมาคมภาษาและหนังสือแห่งประเทศไทย
สิริพัชร์ เจษฎาวิโรจน์. (2552). การสอนระดับประถมศึกษา 2 (พิมพ์ครั้งที่ 3). มหาวิทยาลัยรามคำแหง.
สุดาพร ไชยะ. (2552). การจัดการเรียนการสอนวิชาภาษาไทย (พิมพ์ครั้งที่ 4). คณะครุศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏราชนครินทร์.
สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาแห่งชาติ สำนักนายกรัฐมนตรี. (2542). พระราชบัญญัติการศึกษาแห่งชาติ พ.ศ. 2542. องค์การรับส่งสินค้าและพัสดุภัณฑ์ (ร.ส.พ.)
เสฐียร โกเศศ. (2507). การศึกษาวรรณคดีแง่วรรณศิลป์. ราชบัณฑิตยสถาน.
Hassan, M. (2022, September). What is Literature – Definition, Types, Examples. ResearchMethod. https://researchmethod.net/what-is-literature/
Lombardi, E. (2020, January 30). What Literature Can Teach Us. ThoughtCo. https://www.thoughtco.com/what-is-literature-740531
