กลวิธีการโน้มน้าวใจของบล็อกเกอร์ด้านความงาม
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การศึกษาครั้งนี้มีวัตถุประสงค์ เพื่อศึกษากลวิธีการโน้มน้าวใจของบล็อกเกอร์ด้านความงามโดยศึกษาผ่านทางสังคมออนไลน์ เฟซบุ๊กแฟนเพจ (Facebook Fan Page) เฉพาะคลิปวีดีโอเกี่ยวกับความงาม ตั้งแต่ 1 มกราคม พ.ศ. 2560 ถึง 31 ธันวาคม พ.ศ. 2561 ซึ่งใช้ข้อมูลจากเฟซบุ๊กแฟนเพจ (Facebook Fan Page) ซึ่งผู้วิจัยได้กำหนดกลุ่มตัวอย่างแบบเจาะจง (Purposive sampling) จำนวน 3 คน (คัดเลือกจาก 3 อันดับแรกจากจำนวนผู้ติดตามในหน้าเฟซบุ๊กแฟนเพจในประเทศไทย) ได้แก่ แพร (Pearypie) สายป่าน (Sp Saypan) และ โมเม (Momay Pa Plearn) โดยใช้การวิเคราะห์เนื้อหา (Content analysis)
ผลการศึกษากลวิธีการโน้มน้าวใจของบล็อกเกอร์ด้านความงาม พบกลวิธีในการโน้มน้าวใจของบล็อกเกอร์ด้านความงาม มีทั้งหมด 6 กลวิธี คือ การแนะนำ การอ้างอิง การชักจูง การเปรียบเทียบ การชื่นชม และ การใช้อุปลักษณ์
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
|
บทความ ข้อมูล เนื้อหา รูปภาพ ฯลฯ ที่ได้รับการตีพิมพ์ในวารสาร การอาชีวศึกษาภาคกลาง ถือเป็นลิขสิทธิ์ของวารสารการอาชีวศึกษาภาคกลางหากบุคคลหรือหน่วยงานใดต้องการนำทั้งหมดหรือส่วนใดส่วนหนึ่ง ไปเผยแพร่ต่อหรือเพื่อกระทำการใด ๆ กองบรรณาธิการไม่สงวนสิทธิ์ ในการคัดลอกบทความเพื่อการศึกษาแต่ให้อ้างอิงแหล่งที่มาให้ครบถ้วน สมบูรณ์ สงวนสิทธิ์ โดย สถาบันการอาชีวศึกษาภาคกลาง 4 ที่ตั้ง 90 ถนนเทศา ตำบลพระปฐมเจดีย์ อำเภอเมือง จังหวัดนครปฐม โทรศัพท์ 034 242 856 , โทรสาร 034 242 858 ISSN : 3056-9176 (print) ISSN : 2985-2382 (online) |
เอกสารอ้างอิง
ณัฏฐ์ชุดา วิจิตรจามรี. (2556). การสื่อสารเพื่อการโน้มน้าวใจ. กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์. นิตยา ฐานิตธนกร. (2556, มกราคม-มีนาคม). Beauty Blogger: ผู้ทรงอิทธิพลด้านความงามบนโลกออนไลน์. วารสารสุทธิปริทัศน์, 27, (81), หน้า 109-124.
ปนัดดา เซ็นเชาวนิช. (2556). การสื่อสารของผู้มีอิทธิพลด้านความงามทางสื่อออนไลน์ และการเปิดรับข้อมูล ทัศนคติ และการตัดสินใจซื้อผลิตภัณฑ์เครื่องสำอางของผู้บริโภค. ปริญญานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต จุฬาลงกรณ์ มหาวิทยาลัย.
ปรัชญา ฑีฆะกุล. (2554). กลวิธีการใช้ภาษาเพื่อโน้มน้าวใจของตัวแทนประกันชีวิตเพศหญิง ปริญญานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต มหาวิทยาลัยศิลปากร.
พฤกษา เกษมสารคุณ. (2558, มกราคม-มิถุนายน). การใช้ภาษาโน้มน้าวใจในสื่อเกี่ยวกับมะเร็งปากมดลูก. วารสารมนุษยศาสตร์ ฉบับบัณฑิตศึกษา, 4, (1), หน้า 107-118.
แพร ไกรฤกษ์. (2558). อิทธิพลของบิวตี้บล็อกเกอร์กับการบริโภคผลิตภัณฑ์เสริมความงามของสตรีไทยในยุคสื่อสังคมออนไลน์. ปริญญานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต มหาวิทยาลัยกรุงเทพ.
ยิ่งยศ กันจินะ. (2559, กรกฎาคม-ธันวาคม). อุปลักษณ์และนามนัยในการใช้ คำเรียกสี เพื่อแสดง ความรู้สึกในภาษาไทย. วารสารมนุษยศาสตร์วิชาการ มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์, 23, (2), หน้า 178-210.
วัชราภรณ์ อนันต์. (2560). ความเป็นภาษาพูดและวัจนกรรมที่ใช้ในการโน้มน้าวใจในหนังสือประเภทพัฒนาตัวเอง: การวิเคราะห์ในมิติด้านเพศ ปริญญานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
ศิริพรรณ กิจก้องเจริญ. (2551). เนื้อหาสารเกี่ยวกับความงามและผลในการโน้มน้าวใจที่นำเสนอทางเว็บบล็อกและเว็บไซต์ ปริญญานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
Lakoff, G., & Johnson, M. (1980, Aug). Conceptual Metaphor in Everyday Language. The journal of philosophy, 77, (8), pp. 453-486.
Lakoff, R. (1982). Persuasive Discourse and Ordinary Conversation, with Examples from Advertising. In D. Tannen (Ed.), Analyzing Discourse: Text and Talk (p. 25-42). Washington DC: Georgetown University Press.
Searle, J.R. (1969). Speech Acts: An Essay in the Philosophy of Language. Cambridege: Cambridege university press.
. (1976, April). A classification of illocutionary acts. Language in society, 5, (1), pp.1-23.
