การพัฒนากลยุทธ์การบริหารงานวิชาการเพื่อส่งเสริมสมรรถนะวิชาชีพของนักศึกษาในวิทยาลัย สังกัดสำนักงานคณะกรรมการการอาชีวศึกษา
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) พัฒนากลยุทธ์การบริหารงานวิชาการเพื่อส่งเสริมสมรรถนะวิชาชีพของนักศึกษา และ 2) รับรองกลยุทธ์การบริหารงานวิชาการเพื่อส่งเสริมสมรรถนะวิชาชีพของนักศึกษาในวิทยาลัย สังกัดสำนักงานคณะกรรมการการอาชีวศึกษา การวิจัยนี้เป็นการวิจัยแบบผสานวิธี แบ่งออกเป็น 2 ระยะ ดังนี้ ระยะที่ 1 การพัฒนากลยุทธ์การบริหารงานวิชาการเพื่อส่งเสริมสมรรถนะวิชาชีพของนักศึกษา ผู้ให้ข้อมูลหลัก ได้แก่ ผู้อำนวยการ รองผู้อำนวยการฝ่ายวิชาการ และผู้ทรงคุณวุฒิด้านการบริหารการศึกษา จำนวน 10 คน ได้มาโดยการเลือกแบบเจาะจง เก็บข้อมูลโดยการใช้ แบบสัมภาษณ์ วิเคราะห์ข้อมูลโดยการวิเคราะห์เนื้อหา กลุ่มตัวอย่างในการวิจัย คือ วิทยาลัยอาชีวศึกษา จำนวน 220 แห่ง ได้มาโดยการสุ่มแบบชั้นตามสัดส่วนกระจายตามภูมิภาค ผู้ให้ข้อมูลในการตอบแบบสอบถาม ได้แก่ ผู้อำนวยการ รองผู้อำนวยการฝ่ายวิชาการ หัวหน้างานพัฒนาหลักสูตรการเรียนการสอน หัวหน้างานวัดและประเมินผล และหัวหน้างานอาชีวศึกษาระบบทวิภาคี จำนวน 1,100 คน เก็บข้อมูลโดยการใช้แบบสอบถาม วิเคราะห์ข้อมูลโดยการหาความถี่ ร้อยละ ค่าเฉลี่ยส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน การวิเคราะห์ดัชนีความต้องการจำเป็น การวิเคราะห์จุดแข็ง จุดอ่อน โอกาส ภาวะคุกคาม โดยการใช้ตัวแบบ 7S ของ McKinsey และตัวแบบ PEST และการวิเคราะห์ TOWS Matrix และระยะที่ 2 การรับรองกลยุทธ์การบริหารงานวิชาการเพื่อส่งเสริมสมรรถนะวิชาชีพของนักศึกษา ผู้ให้ข้อมูล ได้แก่ ผู้อำนวยการ รองผู้อำนวยการฝ่ายวิชาการ ผู้ทรงคุณวุฒิด้านการบริหารการศึกษา และครู จำนวน 9 คน ได้มาโดยการเลือกแบบเจาะจง เก็บรวบรวมข้อมูลโดยการสัมมนาอิง กลุ่มผู้เชี่ยวชาญ วิเคราะห์ข้อมูลโดยการวิเคราะห์เนื้อหา และการนำกลยุทธ์ไปปฏิบัติในวิทยาลัย จำนวน 1 แห่ง ที่พิจารณาเลือกแบบเจาะจงตามเกณฑ์ที่กำหนดไว้ ผู้ให้ข้อมูล ได้แก่ ผู้อำนวยการ รองผู้อำนวยการฝ่ายวิชาการ และหัวหน้าสาขาวิชา จำนวน 11 คน เก็บรวบรวมข้อมูลโดยการสนทนากลุ่มวิเคราะห์ ข้อมูลโดยการวิเคราะห์เนื้อหา
ผลการวิจัยพบว่า 1. กลยุทธ์การบริหารงานวิชาการเพื่อส่งเสริมสมรรถนะวิชาชีพของนักศึกษา ประกอบด้วย 5 กลยุทธ์ ได้แก่ 1) การยกระดับการพัฒนาหลักสูตร ที่ส่งเสริมสมรรถนะวิชาชีพของผู้เรียน 2) การจัดระบบบูรณาการการใช้งบประมาณเพื่อการพัฒนาสมรรถนะผู้สอนในการจัดการเรียนรู้เพื่อความเป็นเอกภาพ 3) การปรับระบบการวัดผลประเมินผลให้สอดคล้องกับสมรรถนะของผู้เรียนให้สอดคล้องกับบริบททางด้านเศรษฐกิจสังคมและพื้นที่ 4) การเร่งรัดการพัฒนานวัตกรรมการจัดการเรียนรู้ที่บูรณาการเทคโนโลยีให้สอดคล้องกับเศรษฐกิจและสังคม และ 5) การยกระดับความร่วมมือของเครือข่าย ในการฝึกปฏิบัติทางวิชาชีพในการพัฒนาสมรรถนะทางวิชาชีพของผู้เรียน 2. กลยุทธ์การบริหารงานวิชาการเพื่อส่งเสริมสมรรถนะวิชาชีพของนักศึกษา ได้รับฉันทามติว่า มีความถูกต้อง เหมาะสม เป็นไปได้ในการนำไปใช้ได้จริง และเป็นประโยชน์สำหรับผลการนำกลยุทธ์ไปปฏิบัติ พบว่ากลยุทธ์ที่ 1 วิทยาลัยได้กำหนดแนวทางการนำหลักสูตรฐานสมรรถนะไปสู่การปฏิบัติทุกสาขาวิชาชีพ กลยุทธ์ที่ 2 วิทยาลัยได้จัดทำแผนพัฒนาสมรรถนะผู้สอนโดยบูรณาการงบประมาณฝ่ายต่าง ๆ เข้ามาอย่างเป็นเอกภาพ กลยุทธ์ที่ 3 วิทยาลัยได้กำหนดแนวทางและจัดระบบการวัดและประเมินผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนตามสภาพจริงและตรงตามเกณฑ์คุณภาพ กลยุทธ์ที่ 4 วิทยาลัยได้กำหนดแผนส่งเสริมบุคลากรให้มีความรู้ ทักษะ และความเชี่ยวชาญในการพัฒนาสื่อนวัตกรรมการจัดการเรียนรู้ที่สร้างสรรค์ และกลยุทธ์ที่ 5 วิทยาลัยพัฒนาเครือข่ายความร่วมมือเพื่อการเรียนรู้กับสถานประกอบการของเอกชนและชุมชนรอบวิทยาลัย
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
|
บทความ ข้อมูล เนื้อหา รูปภาพ ฯลฯ ที่ได้รับการตีพิมพ์ในวารสาร การอาชีวศึกษาภาคกลาง ถือเป็นลิขสิทธิ์ของวารสารการอาชีวศึกษาภาคกลางหากบุคคลหรือหน่วยงานใดต้องการนำทั้งหมดหรือส่วนใดส่วนหนึ่ง ไปเผยแพร่ต่อหรือเพื่อกระทำการใด ๆ กองบรรณาธิการไม่สงวนสิทธิ์ ในการคัดลอกบทความเพื่อการศึกษาแต่ให้อ้างอิงแหล่งที่มาให้ครบถ้วน สมบูรณ์ สงวนสิทธิ์ โดย สถาบันการอาชีวศึกษาภาคกลาง 4 ที่ตั้ง 90 ถนนเทศา ตำบลพระปฐมเจดีย์ อำเภอเมือง จังหวัดนครปฐม โทรศัพท์ 034 242 856 , โทรสาร 034 242 858 ISSN : 3056-9176 (print) ISSN : 2985-2382 (online) |
เอกสารอ้างอิง
กรรัตน์ พิพัฒน์ผล. (2557). องค์ประกอบความสำเร็จของการจัดการอาชีวศึกษาในสถานประกอบการขนาดใหญ่. วิทยานิพนธ์ ปริญญาศึกษาศาสตรดุษฎีบัณฑิต สาขาวิชาการศึกษาตลอดชีวิตและการพัฒนามนุษย์ บัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยศิลปากร.
ชัยยุทธ์ ปัญญาสวัสดิ์สุทธิ์. (2563). ไทยไม่ได้ขาดแคลนงบการศึกษา แต่ปัญหาคือการใช้จ่าย. ค้นเมื่อ ตุลาคม 9, 2566, จาก https://www.eef.or.th/interview-chaiyuth/
ชุมพล คำเทียน. (2566, กรกฎาคม-ธันวาคม). การพัฒนากลยุทธ์การบริหารงานวิชาการ เพื่อส่งเสริมทักษะในศตวรรษที่ 21 ของนักศึกษาสถาบันการอาชีวศึกษา. การอาชีวศึกษาภาคกลาง, 7, (2), หน้า 23-32.
นรเศรษฐ์ มุนีรักษา และ นันทรัตน์ เจริญกุล. (2564, มกราคม - เมษายน). การศึกษาความต้องการจำเป็นของการบริหารโรงเรียนอาชีวศึกษา จังหวัดนนทบุรี ตามแนวคิดการเป็นผู้ร่วมสร้างสรรค์นวัตกรรม. มนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลับราชพฤกษ์, 7, (1), หน้า 90-103.
นิติ นาชิต. (2565). กลยุทธ์การเสริมสร้างความเข้มแข็งการจัดการเรียนรู้อาชีวศึกษาด้านธุรกิจและบริการด้วยเทคโนโลยีดิจิทัล. วารสารการอาชีวศึกษาภาคกลาง, 6, (1), หน้า 10–23.
พิทักษ์ กาวีวน, นิภาพร บินสัน, วิรัตน์ ปุ๋ยกระโทก, พรศักดิ์ ชูขาว, อังคาร อยู่ลือ, กิตติมา มุ่งวัฒนา, ธีมาพร แก่นคํา, และ วสันต์ สุทธาวาศ. (2565, กรกฎาคม-ธันวาคม). การพัฒนารูปแบบชุมชนนวัตกรรมการจัดการเรียนรู้แบบเชิงรุกเพื่อส่งเสริมทักษะที่จำเป็นแห่งอนาคตของผู้เรียน. ชุมชนแห่งการเรียนรู้วิชาชีพครู, 2, (2), หน้า 201 - 214.
สิทธิศักดิ์ เพิ่มพูล และ พัชรี ศิลารัตน์. (2566, มกราคม-มิถุนายน). รูปแบบการพัฒนาสมรรถนะวิชาชีพผู้เรียนด้วยความร่วมมือกับภาคีเครือข่ายวิทยาลัยเทคนิคเกษตรวิสัย. พุทธปรัชญาวิวัฒน์, 7, (1), หน้า 686-697.
Ananiadou, K, & Claro, M (2009). 21st century Skills and competences for new for Millennium learners in OECD countries. France: OECD.
Riyanda, A.R., Jalinus, N., Abdullah, R., Ranuharja, F., Islami, S., Adi, N.H., & Aminuddin, F.H. (2022). The New Paradigm of Technical and Vocational Education and Training (TVET). JURNAL ILMU PENDIDIKAN, 4, (1), pp. 364–371.
Rosina, H, Virgantina, V., Ayyash, Y., Dwiyanti, V., & Boonsong, S. (2021). VOCATIONAL EDUCATIONCURRICULUM: BETWEEN VOCATIONAL EDUCATION AND INDUSTRIAL NEEDS. ASEAN Journal of Science and Engineering Education, 1, (2), pp. 105-110.
