การศึกษาสมรรถนะเชิงดิจิทัลของครูเพื่อส่งเสริมทักษะชีวิตของนักเรียนในสถานศึกษาขนาดใหญ่พิเศษ สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษากรุงเทพมหานคร เขต 2

Main Article Content

สิทธิพรหม วินัยธรรม
สุบิน ยุระรัช

บทคัดย่อ

การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาระดับสมรรถนะเชิงดิจิทัลของครูที่ส่งเสริมทักษะชีวิตของนักเรียนในสถานศึกษาขนาดใหญ่พิเศษ สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษากรุงเทพมหานคร เขต 2 และ 2) วิเคราะห์ความสัมพันธ์ระหว่างสมรรถนะเชิงดิจิทัลของครูและทักษะชีวิตของนักเรียนในสถานศึกษาขนาดใหญ่พิเศษ สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษากรุงเทพมหานคร เขต 2 โดยศึกษาจากครูในสถานศึกษาขนาดใหญ่พิเศษ สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษากรุงเทพมหานคร เขต 2 จำนวน 347 คน เก็บรวบรวมข้อมูลโดยใช้แบบสอบถามเชิงปริมาณ วิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้ร้อยละ ค่าเฉลี่ยส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐานและการวิเคราะห์ความสัมพันธ์แบบเพียร์สัน


ผลการวิจัยพบว่า 1) ครูมีสมรรถนะเชิงดิจิทัล โดยรวมอยู่ในระดับมากที่สุด เมื่อพิจารณารายด้านพบว่า ครูมีสมรรถนะเชิงดิจิทัลในระดับมากที่สุดทุกด้าน โดยเรียงลำดับจากด้านที่มีค่าเฉลี่ยมากที่สุดไปน้อยที่สุด ได้แก่ สมรรถนะด้านการพัฒนาตนเอง สมรรถนะด้านคุณธรรมจริยธรรมการใช้เทคโนโลยีดิจิทัล สมรรถนะด้านการบริหารจัดการชั้นเรียน สมรรถนะด้านการสร้างความสัมพันธ์ และความร่วมมือกับชุมชน สมรรถนะด้านการจัดการเรียนรู้ และการส่งเสริมทักษะชีวิตของนักเรียนก็อยู่ในระดับมากที่สุดเช่นกัน โดยเฉพาะทักษะการตัดสินใจ 2) สมรรถนะเชิงดิจิทัลของครูมีความสัมพันธ์ทางบวกกับการส่งเสริมทักษะชีวิตของนักเรียนอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ 0.01 โดยมีค่าสัมประสิทธิ์สหสัมพันธ์แบบเพียร์สันเท่ากับ 0.941 หมายความว่าบุคคลที่มีระดับสมรรถนะสูงมักจะมีระดับทักษะสูงด้วย

Article Details

รูปแบบการอ้างอิง
วินัยธรรม ส., & ยุระรัช ส. (2025). การศึกษาสมรรถนะเชิงดิจิทัลของครูเพื่อส่งเสริมทักษะชีวิตของนักเรียนในสถานศึกษาขนาดใหญ่พิเศษ สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษากรุงเทพมหานคร เขต 2. วารสารการอาชีวศึกษาภาคกลาง, 9(2), 9–17. สืบค้น จาก https://so06.tci-thaijo.org/index.php/IVECJournal/article/view/278634
ประเภทบทความ
บทความวิจัย

เอกสารอ้างอิง

กณิชชา ศิริศักดิ์ และดวงกมล ไตรวิจิตรคุณ. (2563). การวิเคราะห์องค์ประกอบสมรรถนะดิจิทัลสำหรับครู. อิเล็กทรอนิกส์ทางการศึกษา, 15, (2), หน้า 1-11.

ไทยรัฐออนไลน์. (2567). อินเทอร์เน็ตกับการศึกษากุญแจสำคัญพลิกโฉมการเรียนรู้ สร้างโอกาส และลดความเหลื่อมล้ำในยุคดิจิทัล. ค้นเมื่อ มิถุนายน 4, 2567, จาก https://www.thairath.co.th/lifestyle/tech/2832950

ภัทราพร เยาวรัตน์. (2565). การศึกษาสมรรถนะและแนวทางการพัฒนาสมรรถนะดิจิทัลของครูในสถานศึกษา สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาอุตรดิตถ์ เขต 1. วิทยานิพนธ์ปริญญาการศึกษามหาบัณฑิต สาขาวิชาการบริหารการศึกษา บัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยนเรศวร.

แววดาว พรมเสน. (2554, มกราคม-มิถุนายน). การวิจัยเชิงคุณภาพและการวิจัยเชิงปริมาณ. มทร.อีสาน, 4, (1), หน้า 95-102.

ศยามน อินสะอาด. (2566, มกราคม-มิถุนายน). สมรรถนะดิจิทัลของผู้สอนในยุคเทคโนโลยีพลิกผัน. เทคโนโลยีและสื่อสารการศึกษา, 18, (24), หน้า 1-17.

ศรีฟ้า วงศานนท์. (2565). แนวทางการพัฒนาทักษะชีวิตของนักเรียนในโรงเรียนแม่แจ่ม จังหวัดเชียงใหม่. Journal of Social Science and Buddhistic Anthropology, 7, (8), หน้า 521-534.

สุดามาศ ศรีนอก. (2557, กรกฎาคม–กันยายน). ปัจจัยสมรรถนะครูและทักษะชีวิตของนักเรียนที่ส่งผลต่อคุณภาพผู้เรียน สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาบึงกาฬ. ศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยขอนแก่น, 37, (3), หน้า 156-166.

สำนักงานปลัดกระทรวงศึกษาธิการ. (2566). นโยบายและจุดเน้นของกระทรวงศึกษาธิการ ประจำปีงบประมาณ พ.ศ. 2567. ค้นเมื่อ มิถุนายน 4, 2567, จาก https://ops.moe.go.th/policy-and-focus-moe-fiscal-year-2024/

สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา. (2562). รายงานการศึกษาแนวปฏิบัติของการสร้างและส่งเสริมการรู้ดิจิทัลสำหรับครู. ค้นเมื่อ มิถุนายน 4, 2567, จาก https://backoffice.onec.go.th/uploads/Book/1653-file.pdf

เอมอร จันทะคาม. (2564). สมรรถนะหลักของครูผู้สอนยุคดิจิทัลในสถานศึกษา สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาร้อยเอ็ด เขต 2. วิทยานิพนธ์ ปริญญาศึกษาศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาการบริหารการศึกษา บัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยมหามกุฏราชวิทยาลัย.

Cronbach, L. J. (1970). Essentials of Psychological Testing. New York: Harper & Row.

Thailand Policy Lab Team. (2564). เยาวชนเผชิญปัญหาอะไรบ้างในปัจจุบัน ผลสำรวจเพื่อสร้างนโยบายเพื่อเยาวชนโดยเยาวชน. ค้นเมื่อ มิถุนายน 4, 2567, จาก https://thailandpolicylab.com/youth_poll_result_thai/