ผลของกิจกรรมการเรียนรู้เชิงรุกเพื่อพัฒนาการคิดสำหรับการเรียนรู้ในศตวรรษที่ 21 ของนักศึกษาคณะครุศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏบุรีรัมย์
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
งานวิจัยมีวัตถุประสงค์ 1) เพื่อศึกษาผลของกิจกรรมการเรียนรู้เชิงรุกพัฒนาการคิดสำหรับการเรียนรู้ในศตวรรษที่ 21 ของนักศึกษาคณะครุศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏบุรีรัมย์ 2) เพื่อศึกษาเจตคติของนักศึกษาคณะครุศาสตร์ ต่อกิจกรรมการเรียนรู้เชิงรุกเพื่อพัฒนาการคิดสำหรับการเรียนรู้ในศตวรรษที่ 21 กลุ่มเป้าหมายได้แก่ 1) ประชากร คือ นักศึกษาคณะครุศาสตร์ จำนวน 638 คน ที่ศึกษาอยู่ภาคเรียนที่ 2 ปีการศึกษา 2567 2) กลุ่มตัวอย่าง คือ นักศึกษาคณะครุศาสตร์ จำนวน 30 คน ได้มาโดยการเลือกแบบเจาะจง เครื่องมือที่ใช้ได้แก่ แผนการจัดการเรียนรู้ เครื่องมือที่ใช้ในการเก็บรวบรวมข้อมูล ได้แก่ 1) แบบทดสอบวัดผลทางการเรียนวิชาวิทยาการการจัดการเรียนรู้ 2) แบบวัดเจตคติที่มีต่อการจัดกิจกรรมการเรียนการสอน สถิติที่ใช้ได้แก่ ค่าความถี่ ค่าร้อยละ ค่าเฉลี่ย ค่าส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และวิเคราะห์เนื้อหา ผลการวิจัย พบว่า เจตคติที่มีต่อการจัดกิจกรรมการเรียนการสอนทางการเรียนวิชาวิทยาการการจัดการเรียนรู้ ของนักศึกษาคณะครุศาสตร์ ด้วยรูปแบบการสอนเชิงรุกหลังเรียนสูงกว่าก่อนเรียนอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 แสดงว่าวิธีการจัดกิจกรรมการเรียนการสอนด้วยรูปแบบการสอนเชิงรุกช่วยพัฒนาผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนวิชาวิทยาการการจัดการเรียนรู้ ของนักศึกษาได้ดีขึ้น คะแนนพัฒนาการของนักศึกษาที่ได้รับการจัดกิจกรรมการเรียนการสอนด้วยรูปแบบการสอนเชิงรุกมีคะแนนพัฒนาการอยู่ในระดับสูง นั่นคือหลังการจัดกิจกรรมการเรียนการสอนด้วยรูปแบบการสอนเชิงรุก นักศึกษามีคะแนนพัฒนาการของผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนวิชาวิทยาการการจัดการเรียนรู้สูงกว่าก่อนได้รับการจัดกิจกรรมการเรียนการสอน โดยเฉลี่ยเพิ่มขึ้นร้อยละ 52.42 ค่าเฉลี่ยความพึงพอใจที่มีต่อการจัดกิจกรรมการเรียนการสอน โดยรวมมีความพึงพอใจอยู่ในระดับมาก
Downloads
Article Details
เอกสารอ้างอิง
ทิศนา แขมมณี. (2561). ศาสตร์การสอน: องค์ความรู้เพื่อการจัดกระบวนการเรียนรู้ที่มีประสิทธิภาพ (พิมพ์ครั้งที่ 22).โรงพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
พิมพันธ์ เดชะคุปต์ และพเยาว์ ยินดีสุข. (2561). การเรียนรู้เชิงรุกแบบรวมพลังกับ PLC เพื่อการพัฒนา.โรงพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย. สมเกียรติ อินทสิงห์.
ราชบัณฑิตยสถาน. (2555). พจนานุกรมศัพท์ศึกษาศาสตร์ ฉบับราชบัณฑิตยสถาน. อรุณการพิมพ์.
สมเกียรติ อินทสิงห์. (2560). รายงานการวิจัยเรื่อง การศึกษาสภาพปัญหาในการจัดการเรียนรู้ระดับปริญญาตรี มหาวิทยาลัยเชียงใหม่.คณะศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยเชียงใหม่.
Arends, R. I. (2016). Learning to Teach. 10th ed. New York: McGraw-Hill Education.
Glynn, G. (2007). The Teaching with analogies model: Build conceptual bridges with mental models. Science and Children, 44(8), 52 - 55.
Hall, G. E., Quinn, L. F., & Gollnick, D. M. (2017). Introduction to Teaching: Making a Difference in Student Learning. Canada: SAGE Publication, Inc.
The Partnership for 21st Century Learning (P21). (2018). Framework for 21st Century Learning. http://www.p21.org/storage/documents/ docs/P21_Framework_Definitions_New_Logo_2015.pdf
Schrum, L., Niederhauser, D. S., & Strudler, N. (2016). Competencies, Challenges, and Changes: A US Perspective on Preparing Twenty-First Century Teacher and Leaders. In J. M. Spector, D. Ifentherler, D. G. Sampson, & P. Isaias (eds.). Competencies in Teaching, Learning and Educational Leadership in the Digital Age: Paper from CELDA 2014. (pp. 17-32). Springer International Publishing.
