ภาวะผู้นำการเปลี่ยนแปลงของผู้บริหารส่วนท้องถิ่นในจังหวัดปราจีนบุรี
คำสำคัญ:
ภาวะผู้นำ, การเปลี่ยนแปลง, ผู้บริหารส่วนท้องถิ่นบทคัดย่อ
การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาภาวะผู้นำการเปลี่ยนแปลงของผู้บริหารส่วนท้องถิ่นในจังหวัดปราจีนบุรี 2) ศึกษาปัญหาและอุปสรรคในการพัฒนาภาวะผู้นำการเปลี่ยนแปลง และ 3) เสนอแนวทางการพัฒนา ภาวะผู้นำการเปลี่ยนแปลงของผู้บริหารส่วนท้องถิ่นในจังหวัดปราจีนบุรี ใช้วิธีวิจัยเชิงคุณภาพ ผู้ให้ข้อมูลสำคัญประกอบด้วยผู้บริหารและบุคลากรท้องถิ่น จำนวน 20 คน คัดเลือกแบบเจาะจง โดยใช้แบบสัมภาษณ์แบบมีโครงสร้าง วิเคราะห์ข้อมูลด้วยวิธีพรรณนา
ผลการวิจัยพบว่า 1) ภาวะผู้นำการเปลี่ยนแปลงของผู้บริหาร ประกอบด้วย การเป็นแบบอย่างที่ดี มีอุดมการณ์ คุณธรรม จริยธรรม ความเชื่อมั่นในตนเอง และตั้งใจทำงาน สร้างแรงบันดาลใจแก่บุคลากร เปิดโอกาสให้มีส่วนร่วม กระตุ้นให้เกิดความคิดสร้างสรรค์ ส่งเสริมขวัญกำลังใจ คำนึงถึงความแตกต่างระหว่างบุคคล มอบหมายงานตามศักยภาพ และสนับสนุนการเรียนรู้อย่างต่อเนื่อง 2) ปัญหาและอุปสรรค ได้แก่ ขาดอุปกรณ์สนับสนุนเนื่องจากงบประมาณจำกัด การกระจายอำนาจยังไม่ทั่วถึง ความแตกต่างระหว่างช่วงวัย และผู้บริหารขาดเวลาในการพัฒนาตนเอง 3) แนวทางการพัฒนา ควรจัดกิจกรรมส่งเสริมความรู้ภาวะผู้นำอย่างต่อเนื่องให้เท่าทันยุคดิจิทัล ประเมินผลการปฏิบัติงาน เสริมแรงจูงใจในการพัฒนา และจัดทำหลักสูตรหรือคู่มืออบรมภาวะผู้นำในรูปแบบออนไลน์
เอกสารอ้างอิง
จุฑาทิพย์ สุจริตกุล. (2562). ภาวะผู้นำการเปลี่ยนแปลงของผู้บริหารองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นในยุคประเทศไทย 4.0 กรณีศึกษา: องค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น จังหวัดภูเก็ต. วารสารมหาจุฬานาครทรรศน์. 6(10), 4930-4943.
ธนาชัย เพชรบดี และคณะ. (2565). การพัฒนาศักยภาพผู้นำท้องถิ่นในจังหวัดสมุทรปราการ ตาม แนวทาง NPM. วารสารการบริหารการปกครองและนวัตกรรมท้องถิ่น. 6(2), 95-110.
ธีรพจน์ แนบเนียน. (2564). แนวทางการพัฒนาภาวะผู้นำเชิงกลยุทธ์ตามหลักทุติยปาปณิกสูตรของผู้บริหารมหาวิทยาลัยราชภัฏ กลุ่มภาคเหนือตอนล่าง. พระนครศรีอยุธยา: มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
ประสงค์สุข คมศิลป์. (2564). รูปแบบการพัฒนาภาวะผู้นำครูด้านการประกันคุณภาพการศึกษาของสถานศึกษาขั้นพื้นฐาน โดยกระบวนการจัดการความรู้. แม่ฮ่องสอน: วิทยาลัยแม่ฮ่องสอนมหาวิทยาลัยราชภัฏเชียงใหม่ วิทยาเขตแม่ฮ่องสอน.
ปิยนันท์ สวัสดิ์ศฤงฆาร. (2560). การพัฒนาตนเองเพื่อเป็นผู้นำที่แท้จริง. สืบค้น 21 มิถุนายน 2565, จาก https://drpiyanan. com/2017/06/27/การพัฒนาตนเองเพื่อเป็น/
พรพรรณ บุญคบ. (2563). ภาวะผู้นำการเปลี่ยนแปลงที่ส่งผลต่อประสิทธิภาพการปฏิบัติงาน ของ บุคลากร มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ. กรุงเทพมหานคร: มหาวิทยาลัยรามคำแหง.
พระครูวินัยธรสุวรรณ สุวรรณโณ(เรืองเดช). (2564). ภาวะผู้นำการเปลี่ยนแปลงยุคใหม่. วารสารการบริหารการศึกษา มมร.วิทยาเขตร้อยเอ็ด. 2(2), 42-52.
พลอยชมพู ทับเอม, มณีนุช จุ้ยเอี่ยม และ ธนัสถา โรจนตระกูล. (2565). การพัฒนาภาวะผู้นำ : จากทฤษฎีสู่แนวทางการปฏิบัติที่ดีในองค์กร. Journal of Roi Kaensarn Academi. 7(12), 304-319.
รสคนธ์ รัตนเสริมพงศ์. (2551). การบริหารภาครัฐ. (พิมพ์ครั้งที่ 4). นนทบุรี: มหาวิทยาลัย สุโขทัยธรรมาธิราช
รัตติกรณ์ จงวิศาล . (2550). ผลการฝึกอบรมภาวะผู้นำการเปลี่ยนแปลงของผู้นำนิสิตมหาวิทยาลัย เกษตรศาสตร์. (ปริญญานิพนธ์วิทยาศาสตรดุษฎีบัณฑิต) สาขาพฤติกรรมศาสตร์ประยุกต์. มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ.
ราเชนทร์ นพณัฐวงศกร. (2566). ภาวะผู้นำในการบริหารงานปกครองส่วนท้องถิ่น กรณีศึกษา: องค์การบริหารส่วนตำบลแห่งหนึ่ง ในจังหวัดปทุมธานี. วารสารการเมือง การบริหาร และกฎหมาย. 10(3), 139-156.
วิทยาลัยเทคนิคบูรพาปราจีน. (2560). ข้อมูลจังหวัดปราจีนบุรี. ปราจีนบุรี: วิทยาลัยเทคนิคบูรพาปราจีน.
สิริพัชร งามไตรไร. (2565). ภาวะผู้นําการเปลี่ยนแปลงที่ส่งผลต่อการบริหารงานแบบมุ่งผลสัมฤทธิ์ กรณีศึกษา เทศบาลนครหาดใหญ่ อำเภอหาดใหญ่ จังหวัดสงขลา. สงขลา: มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์.
สุปัญญดา สุนทรนนทธ์ และคณะ. (2558). ปัจจัยด้านภาวะผู้นำการเปลี่ยนแปลง กิจกรรมการพัฒนาทรัพยากรมนุษย์ และความพร้อมสำหรับการเปลี่ยนแปลงที่มีอิทธิพลต่อการปฏิบัติงานของบุคลากรในมหาวิทยาลัยในกำกับของรัฐในประเทศไทย. วารสารมหาวิทยาลัยราชภัฏมหาสารคาม (มนุษย์ศาตร์และสังคมศาสตร์). 9(2), 133-146.
เสริมศักดิ์ วิศาลาภรณ์. (2552). ภาวะผู้นํา. กรุงเทพมหานคร: มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช.
เสริมศิริ นิลดำ. (2552). ภาพลักษณ์ขององค์กรปกครองท้องถิ่นจังหวัดเชียงรายและพะเยา: บทสังเคราะห์จากงานวิจัย. วารสารวิทยาการจัดการ มหาวิทยาลัยราชภัฏเชียงราย. 4(2), 87-117.
อภิชาติ พานสุวรรณ. (2561). ผู้นำกับการสร้างความเปลี่ยนแปลง. วารสาร มจร สังคมศาสตร์ปริทรรศน์, 7(1), 282- 294.
อัคพงศ์ สุขมาตย์ และคณะ. (2560). ภาวะผู้นำแบบยั่งยืนในศตวรรษที่ 21 ภายใต้กรอบการศึกษาประเทศไทย. วารสารครุศาสตร์อุตสาหกรรม, 16(2), 1-7.
Barnard M. Bass and B.J. Avolio. (1994). Improving Organization Effectiveness through Transformation Leadership. Thousand Oaks: Sage Publications.
Covey, S. R. (2004). The 7 habits of highly effective people: Powerful lessons in personal change. New York, NY: Free Press.
Davis, Stephen H. (1981). Why Principals Lose Their Jobs : Comparing the Perception of Principals and Superintended. Journal of School Leadership. 10(1), p.40-68.
Gibson, J. L., Donnelly, J. H., & Ivancevich, J. M. (2000). Organizations: Behavior, structure, processes (10th ed.). Boston, MA: Irwin/McGraw-Hill.
Oke, A., Munshi, N., & Walumbwa, F. O. (2009). The influence of leadership on innovation processes and activities. Organizational Dynamics, 38(1), 64–72. https://doi.org/10.1016/j.orgdyn.2008.10.005
ดาวน์โหลด
เผยแพร่แล้ว
เวอร์ชัน
- 2025-08-17 (2)
- 2025-08-15 (1)
รูปแบบการอ้างอิง
ฉบับ
ประเภทบทความ
สัญญาอนุญาต
ลิขสิทธิ์ (c) 2025 มจร การพัฒนาสังคม
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
