ข่าวสารทางการเมืองมีอิทธิพลต่อการมีส่วนร่วมทางการเมืองของประชาชนในเขต เทศบาลนครรังสิต ปทุมธานี
คำสำคัญ:
ข่าวสารทางการเมือง, อิทธิพล, การมีส่วนร่วมทางการเมืองบทคัดย่อ
สังคมเริ่มต้นจากการสื่อสาร ทั้งนี้การสื่อสารเป็นเครื่องมือสำคัญต่อการดำรงชีวิต การสื่อสารนอกจากจะเป็นเรื่องของธรรมชาติแล้วยังเป็นสิ่งที่เกี่ยวพันกับอำนาจและผลประโยชน์ เครื่องมือในการสื่อสารของสังคมในยุคสมัยใหม่ มีการเปิดรับข่าวสารทางการเมืองมากจากโซเชียลมีเดีย ชี้ให้เห็นว่าเป็นช่องทางให้เยาวชนคนรุ่นใหม่เปิดรับข่าวสารทางการเมืองมากที่สุด เนื่องจากสื่อดังกล่าวมีคุณลักษณะที่สามารถเข้าถึงคนจำนวนมาก อีกทั้งเยาวชนสามารถเปิดรับข่าวสารได้เสรี ด้วยคุ้นชินในการเข้าไปสื่อแสดงตนในแต่ละวัน จึงช่วยกระตุ้นการเข้าถึงข้อมูลข่าวสารทางการเมืองได้ง่าย สะดวก รวดเร็ว และยังสามารถเสนอความคิดเห็นได้ด้วยการโพสต์หรือกดไลก์ กดแชร์เพื่อสะท้อนตัวตนในฐานะเจ้าของพื้นที่ผู้มีอำนาจในสังคมออนไลน์ ขณะเดียวกัน พบว่า สื่อโทรทัศน์ ยังมีอิทธิพลเนื่องจากมีทั้งภาพและเสียง ประกอบกับการบริหารจัดการในรูปขององค์กรได้สร้างความน่าเชื่อถือต่อข่าวสารอย่างเป็นทางการและสำทับความรู้ ความมั่นใจให้กับประชาชนต่อการรับข่าวสารจากโซเชียลมีเดีย ขณะที่สื่อวิทยุกระจายเสียงก็มีอิทธิพลในแง่ของการเข้าถึงผ่านการรับฟังร่วมที่สามารถทำกิจกรรมอื่น ๆ ควบคู่ไปด้วย ส่วนสื่อหนังสือพิมพ์ ยังเป็นอุปสรรคในการเข้าถึงของเยาวชนส่วนใหญ่ เพราะมีรายละเอียดของเนื้อหา ค่าใช้จ่าย จึงขาดความง่ายในการเข้าถึง
เอกสารอ้างอิง
ชัยวัฒน์ สถาอานันท์. (2561). การเมืองไทยกับประชาธิปไตย. กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
เทศบาลนครรังสิต. (2565). ข้อมูลประชากรในเขตเทศบาล. สืบค้นเมื่อ 26 มิถุนายน 2568, จาก https://www.rangsit.org/New/index.php/th/2014-11-07-07-51-09/normal-data/2014-11-03-07-37-35?utm_source=chatgpt.com
สมบัติ ธํารงธัญวงศ์. (2538). การวิเคราะห์นโยบายสาธารณะ เอกสารการศึกษารัฐประศาสนศาสตร์ อันดับที่ 56. กรุงเทพมหานคร: สถาบันบัณฑิตพัฒนบริหารศาสตร์.
สุจิต บุณบงการ. (2537). การพัฒนาทางการเมือง : ปฏิสัมพันธ์ระหว่างสถาบันทางการเมืองและการมีส่วนร่วมทางการเมืองของประชาชน. (พิมพ์ครั้งที่ 3). กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
สุรพงษ์ โสธนะเสถียร. (2537). การสื่อสารกับสังคม. (พิมพ์ครั้งที่ 1). กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์. จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
เสถียร เจียรสนอง. (2563). การสื่อสารการเมืองในยุคดิจิทัล. วารสารนิเทศศาสตร์. 15(2), 45-60.
Almond A. Gabriel and Powell G. Bingham. (1978). Comparative Politics Today: A World View. New York: Harper Collins.
Castells, M. (2007). Communication, power and counter-power in the network society. International Journal of Communication. 1, 238–266.
David K. Bero. (1960). The Process of Communication; an Introduction to Theory and Practice. San Francisco: Rinehart Press.
Habermas, J. (1989). The structural transformation of the public sphere: An inquiry into a category of bourgeois society. MIT Press.
Louw, E. (2005). The media and political process. Sage Publications.
McNair, B. (2011). An Introduction to Political Communication. (5th ed.). Routledge.
McQuail, D. (2010). McQuail's Mass Communication Theory. (6th ed.). SAGE Publications.
Norris, P. (2000). A Virtuous Circle: Political Communications in Postindustrial Societies. Cambridge University Press.
ดาวน์โหลด
เผยแพร่แล้ว
เวอร์ชัน
- 2025-08-17 (2)
- 2025-08-14 (1)
รูปแบบการอ้างอิง
ฉบับ
ประเภทบทความ
สัญญาอนุญาต
ลิขสิทธิ์ (c) 2025 มจร การพัฒนาสังคม

อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.