การฟื้นฟูอาหารพื้นถิ่นผ่านเทศกาลประเพณีย่านตลาดน้อย กรุงเทพมหานคร
คำสำคัญ:
การฟื้นฟู, อาหารพื้นถิ่น, เทศกาล, ย่านตลาดน้อยบทคัดย่อ
ชาวจีนได้เข้ามาประเทศสยามเพื่อทำการค้าและพำนักอาศัย โดยชาวจีนที่อพยพเข้ามามี 5 กลุ่มใหญ่ ๆ ซึ่งในอดีตกลุ่มจีนฮกเกี้ยน นับเป็นกลุ่มชาวจีนที่มีบทบาทสำคัญทางเศรษฐกิจและสังคมในพื้นที่ย่านตลาดน้อย วัฒนธรรมจีนมีบทบาทสำคัญที่ยึดโยงกับผู้คนและพื้นที่ ซึ่งผู้คนในย่านนี้ยังคงนำวัฒนธรรม หลักปรัชญาและหลักคิดในทางศาสนามาเชื่อมโยงกับเทศกาลประเพณีต่าง ๆ โดยมี 8 เทศกาลประเพณีที่สำคัญตามปฏิทินจันทรคติและสุริยคติแบบจีน ซึ่งในแต่ละเทศกาลมีอาหารพื้นถิ่นที่ปรากฏใน 8 เทศกาล
เป็นอัตลักษณ์ทางวัฒนธรรมที่โดดเด่นและยังคงได้รับการสืบทอดให้คงอยู่
เมื่อการเปลี่ยนแปลงทางสังคมในชุมชนย่านตลาดน้อยนั้น ได้เกิดขึ้นจากกระแสทุนนิยมที่เป็นไปตามพลวัตแห่งยุคสมัย แต่ชุมชนก็มีกลไกในการรักษาอัตลักษณ์ทางวัฒนธรรมชุมชนเอาไว้ นั่นคือ การคงไว้ซึ่งความเข้มแข็งของชุมชนและเครือข่ายภาคีทุกส่วนงาน คนในชุมชนมีความร่วมมือกันรักษา ถ่ายทอดวิถีถิ่น เพื่อฟื้นฟูด้านอาหารพื้นถิ่นสู่การรับรู้ไปทั่วโลก มีการจัดเทศกาลประเพณีขึ้น แสดงความเชื่อมโยงถึงประวัติศาสตร์ชุมชน เพื่อให้เกิดแรงดึงดูดในการท่องเที่ยวบนฐานคิดเศรษฐกิจ สร้างสรรค์ด้วยกระบวนการ soft power ให้มีคุณภาพและคุณค่า และสอดคล้องกับยุทธศาสตร์การพัฒนาแหล่งเศรษฐกิจอย่างสร้างสรรค์ เตรียมความพร้อมสำหรับคนรุ่นใหม่ของชุมชนกรุงเทพมหานคร
เอกสารอ้างอิง
จิตรา ก่อนันทเกียรติ. (2544). ทุกเรื่องให้สมปารถนา บ่วง-สื่อ-ยู่–อี่. (พิมพ์ครั้งที่ 11). กรุงเทพมหานคร: อมรินทร์พริ้นติ้ง แอนด์พับลิชชิ่ง.
ไชยรัตน์ เจริญสินโอฬาร. (2551). ภาษากับการเมือง/ความเป็นการเมือง. กรุงเทพมหานคร: โครงการตำราและสิ่งพิมพ์ คณะรัฐศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
ฑิภากร บารเมษฐ์. (2542). ขนอนบางกอกหน้าด่านกรุงศรีอยุธยา. (พิมพ์ครั้งที่ 1). กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์บางกอกบุ๊ค.
ธนัสถ์ สุวัฒนมหาตม์ .(2549). ความเข้าใจเรื่องการกินเจ. ม.ป.ท.
ธวัชชัย สาครินทร์. (2541). กรุงธนบุรี. กรุงเทพมหานคร: บริษัท บวรสารการพิมพ์ จำกัด.
นริศ วศินานนท์. (2552). ศาสตร์ศิลป์วัฒนธรรมจีน. กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์สุขภาพใจ.
นิตยา (พลพิพัฒนพงศ์) ชวี. (2542). วัฒนธรรมจีน. กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์สุวีริยาสาส์น
นิภาพร รัชตพัฒนากุล. (2546). ตลาดน้อย: พัฒนาการชุมชนเจ๊กในบางกอก. ศิลปวัฒนธรรม. 24(2), 162.
พิมพ์ประไพ พิศาลบุตร. (2546). นายแม่: เรื่องดีๆของนารีสยาม. กรุงเทพมหานคร: นานมีบุ๊คพับลิเคชั่นส์.
เรือนแก้ว ภัทรานุประวัติ. (2554). การสืบทอดความเป็นจีนผ่านการทำความเข้าใจในความหมายและสัญลักษณ์ทางศาสนา ของชาวจีนสู่ลูกหลานในสังคมไทย. (รายงานการวิจัย) คณะมนุษยศาสตร์ มหาวิทยาลัยหอการค้าไทย.
โรจน์ คุณอเนก. (2566). Soft Power ไทย อย่าหยุดแค่ 5F. สืบค้น 15 สิงหาคม 2567, จาก https://www.bang kokbiznews.com/lifestyle/1080609/
วัลย์วิภา บุรุษรัตนพันธ์ และ สุภางค์ จันทวานิช. (2534). “ชาวจีนแต้จิ๋วในสภาพสังคมไทย สมัยธนบุรีและรัตนโกสินทร์ตอนต้น” ใน ชาวจีนแต้จิ๋วในประเทศไทยและในภูมิลำเนาเดิมที่เฉาซัน: สมัยที่หนึ่ง ท่าเรือจางหลิน (2310-2392). (รายงานการวิจัย). กรุงเทพมหานคร: สถาบันเอเชียศึกษา จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
สุชาติ–ศิริพร พรชัยวิเศษกุล. (ไม่ทราบปี). ประวัติของศาลเจ้าพ่อฮ้อนหว่องกุง. (ม.ป.ท.)
หอจดหมายเหตุแห่งชาติ. (ไม่ทราบปี). ร.5 น.30/9 ยอดสำมะโนครัว มณฑลกรุงเทพฯ ศก. 128. กรุงเทพมหานคร: หอจดหมายเหตุแห่งชาติ.
อดุลย์ รัตนมั่นเกษม. (2557). รากเหง้าเผ่าจีน. (พิมพ์ครั้งที่ 2). กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์แสงดาว.
Skinner, G. W. (2529). สังคมจีนในประเทศไทย: ประวัติศาสตร์เชิงวิเคราะห์. (พรรณี ฉัตรพลรักษ์ และคณะ, ผู้แปล). กรุงเทพมหานคร: มูลนิธิโครงการตำราสังคมศาสตร์และมนุษยศาสตร์.
ดาวน์โหลด
เผยแพร่แล้ว
เวอร์ชัน
- 2025-08-17 (2)
- 2025-06-28 (1)
รูปแบบการอ้างอิง
ฉบับ
ประเภทบทความ
สัญญาอนุญาต
ลิขสิทธิ์ (c) 2025 มจร การพัฒนาสังคม

อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.