การดำเนินงานพัฒนาชุมชน กรณีศึกษา เทศบาลตำบลดงสมบูรณ์ อำเภอท่าคันโท จังหวัดกาฬสินธุ์
คำสำคัญ:
ชุมชน, การพัฒนาชุมชน, ชุมชนเข้มแข็ง, องค์ประกอบของชุมชนเข้มแข็งบทคัดย่อ
งานวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์ 1) เพื่อศึกษาแนวทางการดำเนินงานพัฒนาชุมชนของเทศบาลตำบล
ดงสมบูรณ์ อำเภอท่าคันโท จังหวัดกาฬสินธุ์ และ 2) เพื่อศึกษากระบวนการและองค์ประกอบชุมชนเข้มแข็งของเทศบาลตำบลดงสมบูรณ์ อำเภอท่าคันโท จังหวัดกาฬสินธุ์ เป็นการศึกษาวิจัยเชิงคุณภาพ (Qualitative Research) โดยเก็บข้อมูลจากการสัมภาษณ์เชิงลึกผู้ให้ข้อมูลสำคัญจำนวน 12 คน ซึ่งประกอบด้วยตัวแทนเทศบาลตำบลดงสมบูรณ์ 3 คน ตัวแทนพัฒนาชุมชน 3 คน ผู้นำชุมชน 3 คน และชาวบ้านในชุมชน 3 คน ทั้งนี้ การวิเคราะห์ข้อมูลใช้วิธีวิเคราะห์เนื้อหา
ผลการวิจัยพบว่า 1) องค์ประกอบและกระบวนการที่ทำให้เทศบาลตำบลดงสมบูรณ์ เกิดความ เข้มแข็ง เกิดจากการมีส่วนร่วมของประชาชน เปิดโอกาสให้เสนอแนวทางพัฒนาชุมชน มีผู้นำชุมชนและเจ้าหน้าที่ที่โปร่งใส โครงสร้างการบริหารงานที่เปิดเผยข้อมูลด้านงบประมาณ มีทุนทางสังคมและวัฒนธรรมที่เข้มแข็งมีการอนุรักษณ์ประเพณีท้องถิ่น มีระบบสิ่งแวดล้อมและสุขภาพชุมชนที่ดี สามารถสร้างสภาพแวดล้อมที่น่าอยู่ มีสุขภาพดี และยั่งยืนสำหรับสมาชิกในชุมชนได้ ซึ่งนำไปสู่คุณภาพชีวิตที่ดีขึ้นและการพัฒนาที่ยั่งยืน และ 2) การพัฒนาชุมชนของแทศบาลตำบลดงสมบูรณ์ต้องอาศัยความร่วมมือร่วมใจของคนในชุมชนทุกคน กระบวนการชุมชนจึงเป็นเสมือนแผนที่นำทาง ที่ช่วยให้ชุมชนก้าวไปสู่ความยั่งยืนได้อย่างมั่นคง ซึ่งกระบวนการพัฒนาชุมชนที่ก่อให้เกิดชุมชนแข็งแรงและมีประสิทธิภาพ
เอกสารอ้างอิง
กฤษฎา บุญชัย. (2562). จากป่าชุมชนสู้ป่าพลเมือง: บทเรียนและยุทธศาสตร์การเปลี่ยนผ่านการจัดการป่าสู่การพัฒนาที่ยั่งยืน. วารสารวิจัยสังคม, 42(1), 123–154.
ปัณณทัต บนขุนทด. (2562). การมีส่วนร่วมของประชาชนในการพัฒนาชุมชนตำบลอิสาณ อำเภอเมือง จังหวัดบุรีรัมย์. วารสารบัณฑิตศึกษามหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย วิทยาเขตขอนแก่น, 6(2), 149–160.
พุทธินันต์ ภาคเจริญ. (2565). แนวทางการพัฒนาชุมชนหมู่บ้านไปสู่ความยั่งยืนในบริบทของสังคมเมือง: กรณีศึกษา หมู่บ้านดงยาง หมู่ที่ 12 ตำบลสวนกล้วย อำเภอบ้านโป่ง จังหวัดราชบุรี. (วิทยานิพนธ์ปริญญาศิลปศาสตร์มหาบัณฑิต, สาขาวิชาการจัดการภาครัฐและภาคเอกชน). มหาวิทยาลัยศิลปากร.
สุวัจชัย เที่ยงพูลวงศ์. (2564). การจัดการเมืองน่าอยู่ กรณีศึกษา เทศบาลเมืองพนัสนิคม อำเภอพนัสนิคม จังหวัดชลบุรี. (วิทยานิพนธ์พัฒนาชุมชนมหาบัณฑิต ภาควิชานดยบายสังคม การพัฒนาสังคม และการพัฒนาชุมชน). คณะสังคมสงเคราะห์ศาสตร์: มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
ศรายุทธ คชพงศ์, บุญโชค บุญมี, และ ธนัสถา โรจนตระกูล. (2563). การจัดการตนเองของชุมชนและท้องถิ่นในภาวะการณ์เปลี่ยนแปลงในปัจจุบัน. วารสาร มจร พุทธปัญญาปริทรรศน์, 5(2), 85–96.
หทัยชนก คะตะสมบูรณ์. (2563). การพัฒนาศักยภาพของชุมชนเพื่อสร้างเศรษฐกิจฐานรากอย่างยั่งยืน: กรณีศึกษาตำบลเนินศาลา อำเภอโกรกพระ จังหวัดนครสวรรค์. วารสารสันติศึกษาปริทรรศน์ มจร. 8(3), 807–818.
สำนักงานคณะกรรมการพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ. (2560). สรุปสาระสำคัญ แผนพัฒนาเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ ฉบับที่สิบสอง พ.ศ. 2560–2564. กรุงเทพมหานคร: สำนักงานคณะกรรมการพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ สำนักนายกรัฐมนตรี.
Ansell, C., & Gash, A. (2008). Collaborative governance in theory and practice. Journal of Public Administration Research and Theory, 18(4), 543–571.
Friedmann, J. (1992). Empowerment: The politics of alternative development. Oxford: Blackwell.
McMillan, D. W., & Chavis, D. M. (1986). Sense of community: A definition and theory. Journal of Community Psychology, 14(1), 6–23.
United Nations. (1971). Popular participation in decision making for development. New York: United Nations.
Zimmerman, M. A. (2000). Empowerment theory: Psychological, organizational, and community levels of analysis. In J. Rappaport & E. Seidman (Eds.), Handbook of community psychology (pp. 43–63). Kluwer Academic Publishers. https://doi.org/10.1007/978-1-4615-4193-6_2
In Rappaport, J., & Seidman, E. (Eds.), (2000). Handbook of Community Psychology. New York: Kluwer Academic/Plenum.
ดาวน์โหลด
เผยแพร่แล้ว
รูปแบบการอ้างอิง
ฉบับ
ประเภทบทความ
สัญญาอนุญาต
ลิขสิทธิ์ (c) 2025 มจร การพัฒนาสังคม
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
