การพัฒนาศักยภาพพลังเยาวชนต้นแบบสร้างสันติสุขในพื้นที่พหุศาสนา 3 จังหวัดชายแดนภาคใต้

ผู้แต่ง

  • สุชาติ ใหมอ่อน มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย
  • ไชยยุทธ์ อินบัว มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย
  • ชนิศร์ ชูเลื่อน มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย
  • ภมรรัตน์ ชุมภูประวิโร มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์

คำสำคัญ:

การพัฒนาศักยภาพ, พลังเยาวชน, เยาวชนต้นแบบ, พหุศาสนา

บทคัดย่อ

การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์ (1) เพื่อศึกษารูปแบบการใช้ชีวิตของเยาวชนร่วมกับเพื่อนต่างศาสนาในพื้นที่พหุศาสนาในสามจังหวัดชายแดนภาคใต้ (2) เพื่อวิเคราะห์ศักยภาพของเยาวชนในการสร้างสันติสุขในพื้นที่พหุศาสนา และ (3) เพื่อพัฒนาศักยภาพเยาวชนต้นแบบในการสร้างสันติสุขในพื้นที่ดังกล่าว การวิจัยใช้ระเบียบวิธีวิจัยแบบผสานวิธี โดยเก็บข้อมูลเชิงปริมาณจากแบบสอบถามกลุ่มเยาวชนจำนวน 100 คน และเก็บข้อมูลเชิงคุณภาพจากการสัมภาษณ์เชิงลึกและการสนทนากลุ่มผู้ให้ข้อมูลสำคัญจำนวน 16 คน รวมถึงการสังเกตและการดำเนินกิจกรรมพัฒนาศักยภาพเยาวชนต้นแบบจำนวน 60 คน

ผลการวิจัยพบว่า (1) รูปแบบการใช้ชีวิตของเยาวชนร่วมกับเพื่อนต่างศาสนาในพื้นที่พหุศาสนาโดยรวมอยู่ในระดับมาก โดยเรียงลำดับค่าเฉลี่ยจากมากไปน้อย ได้แก่ การปฏิบัติตนตามหลักศาสนา (x̄ = 4.28, S.D. = 0.80) การพัฒนาตนเองด้านการสร้างสันติสุข (x̄ = 4.27, S.D. = 0.75) ความรู้เกี่ยวกับการสร้างสันติสุข (x̄ = 4.18, S.D. = 0.80) การสื่อสารอย่างสันติ (x̄ = 4.12, S.D. = 0.82) และการมีส่วนร่วมกับเพื่อนต่างศาสนา (x̄ = 4.12, S.D. = 0.90) เยาวชนส่วนใหญ่มีทัศนคติที่ดีต่อการอยู่ร่วมกันอย่างสันติในสังคมที่มีความหลากหลายทางศาสนาและวัฒนธรรม สามารถยอมรับความแตกต่าง ปรับตัว และมีส่วนร่วมในกิจกรรมที่ส่งเสริมความเข้าใจซึ่งกันและกัน (2) ศักยภาพของเยาวชนในการสร้างสันติสุขประกอบด้วย 5 ด้าน ได้แก่ ศักยภาพด้านความรู้เกี่ยวกับการสร้างสันติสุข ศักยภาพด้านการสื่อสารอย่างสันติ ศักยภาพด้านการมีส่วนร่วมกับเพื่อนต่างศาสนา ศักยภาพด้านการพัฒนาตนเองด้านการสร้างสันติสุข และศักยภาพด้านการปฏิบัติตนตามหลักศาสนา และ (3) ผลการพัฒนาศักยภาพเยาวชนต้นแบบพบว่า เยาวชนมีพฤติกรรมด้านการสื่อสารเชิงสันติอยู่ในระดับดีถึงยอดเยี่ยม และมีความพึงพอใจต่อกิจกรรมในระดับมาก สะท้อนให้เห็นว่าเยาวชนในพื้นที่พหุศาสนามีศักยภาพที่จะเป็นพลังสำคัญในการสร้างสันติสุข และเป็นฐานรากของสังคมพหุวัฒนธรรมที่สงบสุขและยั่งยืน

เอกสารอ้างอิง

กรมประชาสัมพันธ์. (2566). วธ.เผยผลงานมิติวัฒนธรรมพัฒนาสังคมพหุวัฒนธรรมที่เข้มแข็ง-การมีส่วนร่วมแก้ไขปัญหาจังหวัดชายแดนภาคใต้ 50 ชุมชนกว่าแสนคน. สืบค้นเมื่อ 4 สิงหาคม 2568, จากhttps://www.prd.go.th/th/content/category/detail/id/9/iid/246859

คณะกรรมาธิการทหารและความมั่นคงแห่งรัฐ วุฒิสภา. รายงานการพิจารณาศึกษา เรื่องความไม่สงบในพื้นที่จังหวัดชายแดนภาคใต้ : พัฒนาการและความท้าทายของรัฐ. สืบค้นเมื่อ 4 สิงหาคม 2568, จาก https://shorturl.asia/zgZi8

จันทนา อุดม, หะริน สัจเดย์, นงนุช ไพบูลย์รัตนานนท์ และ ไพโรจน์ บุตรชีวัน. (2559). สถาบันหลักของ สังคมกับการพัฒนาเยาวชน. วารสารวิจัยราชภัฏพระนคร สาขามนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์. 11(2) : 227-237.

ธเนศ วงศ์ยานนาวา. (2552). ความไม่หลากหลายของความหลากหลายทางวัฒนธรรม. กรุงเทพมหานคร: สมมติ

ประวีณ ประพฤติชอบ. (2560). การใช้ชีวิตของเยาวชนในสังคมพหุวัฒนธรรม: กรณีศึกษาผลการจัดกิจกรรมการแลกเปลี่ยนเรียนรู้เพื่อพัฒนาทักษะชีวิตเด็กต่างวัฒนธรรมในพื้นที่ภาคตะวันออกเฉียงเหนือ. สถาบันพัฒนาผู้นำศาสนาอิสลาม : สำนักจุฬาราชมนตรี

พัทธ์ธีรา นาคอุไรรัตน์, (2563). บทบาทผู้นําศาสนากับการสร้างสันติภาพในชายแดนใต้: ศาสนสัญจรสู่สุขภาวะ. นครปฐม: สถาบันสิทธิมนุษยชนและสันติศึกษา มหาวิทยาลัยมหิดล.

ศูนย์เฝ้าระวังสถานการณ์ภาคใต้. (2560). รายงานสถานการณ์เด็กในจังหวัดชายแดนภาคใต้ ประจำปี 2560. สืบค้นเมื่อ 25 กันยายน 2568, จาก https://deepsouthwatch.org/

ณัฐกานต์ สานุโดด, นารีมะห์ วาเตะ, ฟิรดาวซ์ ดาแซ และ วิไลวรรณ วิไลรัตน์. (2568). ประเพณีสองศาสนา : ศรัทธาเชื่อมความสัมพันธ์ของคนในชุมชนตะโหมด อำเภอตะโหมด จังหวัดพัทลุง. ใน การประชุมวิชาการระดับชาติและนานาชาติด้านภูมิศาสตร์และภูมิสารสนเทศศาสตร์ มหาวิทยาลัยในภาคใต้ ครั้งที่ 4. สงขลา: มหาวิทยาลัยราชภัฏสงขลา.

อมรา พงศาพิชญ์. (2547). มนุษย์กับวัฒนธรรม. สังคมและวัฒนธรรม. (พิมพ์ครั้งที่ 9). สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.

Baron-Cohen, S., & Wheelwright, S. (2004). The empathy quotient: An investigation of adults with asperger syndrome or high functioning autism, and normal sex differences. Journal of Autism and Developmental Disorders, 34, 163-175.

Galtung, J. (1969). Violence, peace, and peace research. Journal of Peace Research, 6(3), 167–191.

Stephan, W. G., & Stephan, C. W. (2000). An Integrated Threat Theory of Prejudice. In S. Oskamp (Ed.), Reducing Prejudice and Discrimination (pp. 23-45). Mahwah, NJ: Lawrence Erlbaum Associates.

ดาวน์โหลด

เผยแพร่แล้ว

2025-12-27

รูปแบบการอ้างอิง

ใหมอ่อน ส., อินบัว ไ., ชูเลื่อน ช., & ชุมภูประวิโร ภ. (2025). การพัฒนาศักยภาพพลังเยาวชนต้นแบบสร้างสันติสุขในพื้นที่พหุศาสนา 3 จังหวัดชายแดนภาคใต้. มจร การพัฒนาสังคม, 10(3), 281–294. สืบค้น จาก https://so06.tci-thaijo.org/index.php/JMSD/article/view/288203