การรับรู้ของประชาชนเกี่ยวกับพระราชบัญญัติรักษาความสะอาดและความเป็นระเบียบเรียบร้อย ของบ้านเมือง พ.ศ. 2535 กรณีศึกษาเขตพื้นที่เทศบาลเมืองปทุมธานี

อิทธิพล วงษ์เพ็ชร

ผู้แต่ง

อิทธิพล วงษ์เพ็ชร วิทยาลัยการเมืองและการปกครอง มหาวิทยาลัยราชภัฏสวนสุนันทา

คำสำคัญ:

การรับรู้ของประชาชน, ทัศนคติ, พฤติกรรม

บทคัดย่อ

การวิจัยครั้งนี้ มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาระดับการรับรู้ของประชาชนในเขตเทศบาลเมืองปทุมธานีที่มีต่อพระราชบัญญัติรักษาความสะอาดและความเป็นระเบียบเรียบร้อยของบ้านเมือง พ.ศ. 2535 โดยมุ่ง ศึกษา (1) ระดับการรับรู้โดยรวมของประชาชน (2) ความสัมพันธ์ระหว่างปัจจัยด้านประชากร ได้แก่ เพศ อายุ ระดับการศึกษา อาชีพ และระยะเวลาที่อยู่อาศัย กับระดับการรับรู้ต่อพระราชบัญญัติดังกล่าว และ (3) ความสัมพันธ์ระหว่างระดับการรับรู้ ทัศนคติ และพฤติกรรมการรักษาความสะอาดและความเป็นระเบียบเรียบร้อยของประชาชน การวิจัยนี้เป็นการวิจัยเชิงปริมาณ ประชากร คือ ประชาชนที่อาศัยอยู่ในเขตเทศบาลเมืองปทุมธานี จำนวน 23,131 คน กำหนดขนาดกลุ่มตัวอย่างโดยใช้สูตรของทาโร่ ยามาเน่ ได้จำนวน 394 คน และเพิ่มอีก 6 คน เพื่อความสมบูรณ์ของข้อมูล รวมเป็น 400 คน เครื่องมือที่ใช้ในการเก็บรวบรวมข้อมูล คือ แบบสอบถาม และทำการวิเคราะห์ข้อมูลด้วยโปรแกรมสำเร็จรูปทางสถิติ โดยใช้สถิติพรรณนา ได้แก่ ความถี่ ร้อยละ ค่าเฉลี่ย และส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน รวมทั้งสถิติเชิงอนุมาน ได้แก่ t-test, F-test และค่าสัมประสิทธิ์สหสัมพันธ์เพียร์สัน

ผลการวิจัยพบว่า ปัจจัยส่วนบุคคลที่มีความสัมพันธ์กับระดับการรับรู้มากที่สุด คือ อาชีพ รองลงมา คือ อายุและระยะเวลาที่อยู่อาศัยซึ่งมีความสัมพันธ์ในระดับเท่ากัน ส่วนระดับการศึกษามีความสัมพันธ์ในระดับต่ำ และไม่พบความสัมพันธ์ระหว่างเพศกับระดับการรับรู้ โดยภาพรวมประชาชนมีระดับการรับรู้เกี่ยวกับพระราชบัญญัติดังกล่าวอยู่ในระดับมาก โดยด้านทัศนคติมีค่าเฉลี่ยสูงที่สุด ( x̄ = 4.00, S.D. = 0.82) รองลงมา คือ ด้านความรู้ (x̄ = 3.91, S.D. = 1.01) และด้านพฤติกรรม ( x̄ = 3.89, S.D. = 1.03) ผลการศึกษาสรุปได้ว่า ปัจจัยด้านประชากรมีอิทธิพลต่อระดับการรับรู้น้อย แต่ความรู้และทัศนคติของประชาชนมีบทบาทสำคัญต่อการส่งเสริมพฤติกรรมที่เหมาะสม อันเป็นข้อมูลสำคัญที่สามารถนำไปใช้ประโยชน์ในการกำหนดนโยบาย การเผยแพร่ และการส่งเสริมการปฏิบัติตามกฎหมายได้อย่างมีประสิทธิภาพ

เอกสารอ้างอิง

กาญจณา สุขาบูรณ์ และนรินทร์ อุ่นแก้ว. (2563). ความรู้และความสนใจเกี่ยวกับกฎหมายในชีวิตประจำวันของประชาชน: กรณีศึกษาชุมชนบ้านลาว อำเภอไชโย จังหวัดอ่างทอง. คณะมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏพระนครศรีอยุธยา.

กีรติ พันทะสาร และคณะ. (2566). ทัศนคติและการรับรู้กฎหมายป่าไม้ของประชาชนต่อการใช้ประโยชน์ที่ดินในพื้นที่อุทยานแห่งชาติภูผาม่าน. วารสารวิจัยนิเวศวิทยาป่าไม้เมืองไทย. 7(1), 125-140.

ชีพประสพ จุไรพร (2566). การประยุกต์ใช้ปรัชญาเศรษฐกิจพอเพียงกับการบังคับใช้กฎหมายในประเทศไทย. วารสารนิติศาสตร์และสังคมท้องถิ่น. 7(1), 213–238.

ณพงศ์ รัตนพรสุวรรณ. (2566). ความรู้ความเข้าใจของกฎหมายคุ้มครองข้อมูลส่วนบุคคลของประชาชนในเขตกรุงเทพมหานคร. Journal of Roi Kaensarn Academi. 8(9). 200–208.

ทิพย์วรรณ ราชพิทักษ์ และฐิตาภรณ์ สินจรูญศักดิ์. (2563). ปัจจัยที่มีอิทธิพลต่อความรู้ความเข้าใจของนักบัญชีต่อการนำส่งงบการเงินทางอิเล็กทรอนิกส์ (DBD e-Filing) กรณีศึกษา : นักบัญชีในพื้นที่กรุงเทพมหานครและปริมณฑล. วารสารวิชาการมหาวิทยาลัยการจัดการและเทคโนโลยีอีสเทิร์น 18(1), 680–690.

เทศบาลเมืองปทุมธานี. (2567). ศูนย์รับเรื่องร้องเรียน/ร้องทุกข์. สืบค้นเมื่อ 8 กรกฎาคม 2568, จาก https://www.muangpathum.org

ปิยะวรรณ กุวลัยรัตน์, ระรินทร์ ษรเกตุ, สุณี เลิศสินอุดม และวิน วินิจวัจนะ. (2566). ความสัมพันธ์ระหว่างการรับรู้ของประชาชนที่มีต่อการรณรงค์ไม่สูบบุหรี่กับพฤติกรรมการสูบบุหรี่และทัศนคติต่อการสูบบุหรี่ในชุมชนของตำบลปากน้ำชุมพร. ศรีนครินทร์เวชสาร. 38(1), 57–69.

พระราชบัญญัติรักษาความสะอาดและความเป็นระเบียบเรียบร้อยของบ้านเมือง พ.ศ. 2535. (2535, 28กุมภาพันธ์). ราชกิจานุเบกษา. เล่ม 109 ตอนที่ 15, หน้า 28-42.

พีรพล ธนทวี. (2564). การเพิ่มประสิทธิภาพการแจ้งเบาะแสตามพระราชบัญญัติรักษาความสะอาดและความเป็นระเบียบเรียบร้อยของบ้านเมือง พ.ศ. 2535 : กรณีศึกษาหน่วยงานท้องถิ่น กรุงเทพฯ. (ปริญญาศิลปศาสตรมหาบัณฑิต). จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.

พุทธินันต์ ภาคเจริญ. (2565). แนวทางการพัฒนาชุมชนหมู่บ้านไปสู่ความยั่งยืนในบริบทของสังคมเมือง กรณีศึกษา หมู่บ้านดงยาง หมู่ที่ 12 ตำบลสวนกล้วย อำเภอบ้านโป่ง จังหวัดราชบุรี. (ปริญญาศิลปศาสตรมหาบัณฑิต ). มหาวิทยาลัยศิลปากร.