บทบาทการมีส่วนร่วมของชุมชนในการพัฒนาสถานที่ท่องเที่ยวกรณีศึกษา: บ่อน้ำศักดิ์สิทธิ์ บ้านแหลมบ่อท่อ ตำบลเกาะใหญ่อำเภอกระแสสินธุ์ จังหวัดสงขลา

ผู้แต่ง

  • ณัชชาวีร์ คงสุข บัณฑิตวิทยาลัย สถาบันการเรียนรู้เพื่อปวงชน
  • ศุภการ สิริไพศาล บัณฑิตวิทยาลัย สถาบันการเรียนรู้เพื่อปวงชน
  • ไมตรี อินเตรียะ บัณฑิตวิทยาลัย สถาบันการเรียนรู้เพื่อปวงชน

คำสำคัญ:

การมีส่วนร่วมของชุมชน, การท่องเที่ยวโดยชุมชน, การพัฒนาแหล่งท่องเที่ยว, บ่อน้ำศักดิ์สิทธิ์

บทคัดย่อ

บทความวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาบทบาทการมีส่วนร่วมของประชาชนและผู้นำชุมชนในการพัฒนาบ่อน้ำศักดิ์สิทธิ์ บ้านแหลมบ่อท่อ ตำบลเกาะใหญ่ อำเภอกระแสสินธุ์ จังหวัดสงขลา ให้เป็นแหล่งท่องเที่ยวชุมชน และ 2) ศึกษาผลสำเร็จของการดำเนินงานการมีส่วนร่วมของประชาชนในการพัฒนาแหล่งท่องเที่ยวชุมชน การวิจัยเป็นการวิจัยเชิงคุณภาพ โดยศึกษาข้อมูลจากเอกสารและการสัมภาษณ์บุคคลที่เกี่ยวข้อง ได้แก่ ผู้นำและสมาชิกชมรมคนรักษ์บ่อน้ำศักดิ์สิทธิ์ ตัวแทนภาครัฐ และตัวแทนภาคประชาชน วิเคราะห์ข้อมูลด้วยการวิเคราะห์เนื้อหาและนำเสนอผลเชิงพรรณนา ผลการวิจัยพบว่า 1) ประชาชนในชุมชนมีส่วนร่วมในการคิดและตัดสินใจ การวางแผน การดำเนินกิจกรรม และการติดตามประเมินผล ผ่านการประชุมและกิจกรรมของชมรมคนรักษ์บ่อน้ำศักดิ์สิทธิ์ โดยร่วมกันฟื้นฟูและปรับปรุงบริเวณสถานที่ จัดสิ่งอำนวยความสะดวก และดูแลรักษาความสะอาด ส่วนการติดตามประเมินผลส่วนใหญ่อาศัยการแลกเปลี่ยนความคิดเห็นในการประชุมของสมาชิก 2) การดำเนินงานมีผลสำเร็จด้านการฟื้นฟูและปรับปรุงบ่อน้ำศักดิ์สิทธิ์ให้มีสภาพที่ดีขึ้น รวมถึงได้รับการสนับสนุนจากหน่วยงานภายนอก อย่างไรก็ตาม การพัฒนาให้เป็นแหล่งท่องเที่ยวชุมชนยังไม่สามารถดึงดูดนักท่องเที่ยวจากภายนอกได้ตามเป้าหมาย เนื่องจากมีข้อจำกัดด้านงบประมาณและการดำเนินงาน ทั้งนี้ ปัจจัยที่เกี่ยวข้องกับการพัฒนาแหล่งท่องเที่ยว ได้แก่ ภาวะผู้นำ ความร่วมมือของประชาชน การบริหารจัดการทรัพยากรอย่างโปร่งใส และการสนับสนุนจากภาคีเครือข่ายภายนอกชุมชน

เอกสารอ้างอิง

กระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬา. (2562). รายงานประจำปี 2562. กรุงเทพมหานคร: กระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬา

กรวรรณ สังขกร, อาชว์บารมี มณีตระกูลทอง, ศันสนีย์ กระจ่างโฉม และชยานุช ชัยประเสริฐ. (2561). แนวทางการพัฒนาผลิตภัณฑ์ทางการท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมเพื่อสร้างมูลค่าเพิ่ม: กรณีศึกษาเส้นทางท่องเที่ยวอารยธรรมล้านนา. (รายงานการวิจัย). เชียงใหม่: สถาบันวิจัยสังคม มหาวิทยาลัยเชียงใหม่. doi:10.14457/CMU.res.2018.19

นุชนารถ รัตนสุวงศ์ชัย. (2554). กลยุทธ์การพัฒนาการท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรม. วารสารมนุษยศาสตร์, 18(1), 31–50.

ณัฐชา ลี้ปัญญาพร. (2564). การศึกษาทุนทางวัฒนธรรมชาติพันธุ์ลาวครั่งในมิติการท่องเที่ยงเชิงวัฒนธรรม เพื่อยกระดับเศรษฐกิจชุมชนบ้านทุ่งสีหลง อ้าเภอดอนตูม จังหวัดนครปฐม. (วิทยานิพนธ์ศิลปศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาการจัดการภาครัฐและภาคเอกชน). บัณฑิตวิทยาลัย: มหาวิทยาลัยศิลปากร.

รังสรรค์ ประเสริฐศรี. (2544). ภาวะผู้นำ. กรุงเทพมหานคร: ธนธัชการพิมพ์.

วีระพล ทองมา. (2556). การท่องเที่ยวโดยชุมชน (Community Based Tourism :CBT) สำหรับการ พัฒนาคุณภาพชีวิตของชุมชนในเขตที่ดินป่าไม้. คณะพัฒนาการท่องเที่ยว มหาวิทยาลัยแม่โจ้. เชียงใหม่.

วารัชต์ มัธยมบุรุษ. (2562). โครงสร้างของระบบการท่องเที่ยว. วารสารการบริการและการท่องเที่ยวไทย, 14(1), 94–102.

สินธุ์ สโรบล. (2546). การท่องเที่ยวโดยชุมชนแนวคิดและประสบการณ์พื้นที่ภาคเหนือ. โครงการประสานงานวิจัยและพัฒนาเครือข่ายการท่องเที่ยวและชุมชน. สำนักงานกองทุนสนับสนุนการวิจัย (สกว.) สำนักงานภาค. เชียงใหม่:วนิดา เพรส.

สุนทร กองทรัพย์. (2548). การมีส่วนร่วมของประชาชนในการดำเนินงานขององค์การบริหารส่วนตำบล กรณีศึกษาตำบลท่าอิฐ อำเภอปากเกร็ด จังหวัดนนทบุรี. (วิทยานิพนธ์ ศิลปศาสตรมหาบัณฑิต, สาขาวิชาพัฒนาสังคมและสิ่งแวดล้อม). คณะพัฒนาสังคม: สถาบันบัณฑิตพัฒนาบริหารศาสตร์.

อินทิรา พงษ์นาค และศุภกรณ์ ดิษฐพันธุ์. (2558). อัตลักษณ์ชุมชนเมืองโบราณอู่ทอง จังหวัดสุพรรณบุรี. Veridian E-Journal, Silpakorn University, 8(3), 511–523.

ดาวน์โหลด

เผยแพร่แล้ว

2026-10-15

รูปแบบการอ้างอิง

คงสุข ณ., สิริไพศาล ศ., & อินเตรียะ ไ. (2026). บทบาทการมีส่วนร่วมของชุมชนในการพัฒนาสถานที่ท่องเที่ยวกรณีศึกษา: บ่อน้ำศักดิ์สิทธิ์ บ้านแหลมบ่อท่อ ตำบลเกาะใหญ่อำเภอกระแสสินธุ์ จังหวัดสงขลา. วารสาร มจร การพัฒนาสังคม, 8(3), 359–368. สืบค้น จาก https://so06.tci-thaijo.org/index.php/JMSD/article/view/300999

ฉบับ

ประเภทบทความ

บทความวิจัย