THE DEVELOPMENT OF LEARNING ACTIVITIES BASED ON COLLABORATIVE CONSTRUCTIVISM WITH KWDL TECHNIQUES AND FEEDBACK TO ENHANCE ACADEMIC ACHIEVEMENT, PROBLEM-SOLVING SKILLS, AND MATHEMATICAL REASONING IN THE TOPIC OF PROBABILITY FOR MATHAYOMSUKSA 3 STUDENTS
Main Article Content
Abstract
This research employed a developmental research design to create learning activities based on collaborative constructivism combined with KWDL techniques and feedback. The objectives were: 1) To develop and determine the efficiency of mathematics learning activity plans, 2) To evaluate their effectiveness which consisted of 2.1) To compare mathematics learning achievement on probability before and after learning, and 2.2) Assessing students’ problem-solving skills and mathematical reasoning against the 70% criterion, and 3) To study students’ satisfaction with the learning management. The target population consisted of 134 Mathayomsuksa 3 students enrolled in 5 classrooms at the Demonstration School of Ramkhamhaeng University (Secondary School). A sample of 30 students was drawn from one classroom using cluster random sampling. The research instruments were: 1) 5 sets of learning activity plans based on collaborative constructivism with KWDL techniques and feedback, 2) A mathematical achievement test on the topic of probability, 3) An assessment of problem-solving skills and mathematical reasoning, and 4) A satisfaction questionnaire regarding the learning activities. The research utilized descriptive statistics and t-test. The results showed that 1) The development and efficiency finding of learning activity plans had an efficiency of 81.68/81.42, which exceeded the specified E1/E2 efficiency criterion of 80/80. 2) Evaluate the effectiveness of 2.1) Post-learning mathematics achievement scores on probability were significantly higher than pre-learning scores at the .01 level, and 2.2) Students’ problem-solving skills and mathematical reasoning were significantly higher than the 70% criterion at the .01 level, and 3) Overall, 97% of students expressed satisfaction with the learning management at level of high to highest.
Article Details
References
กระทรวงศึกษาธิการ. (2560). ตัวชี้วัดและสาระการเรียนรู้แกนกลางกลุ่มสาระการเรียนรู้คณิตศาสตร์ (ฉบับปรับปรุง พ.ศ. 2560) ตามหลักสูตรแกนกลางการศึกษาขั้นพื้นฐาน พุทธศักราช 2551. กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์ชุมนุมสหกรณ์การเกษตรแห่งประเทศไทย จำกัด.
กฤษณาพร จันทพันธ์. (2553). ผลการจัดการเรียนรู้แบบร่วมมือกับสื่อประสมที่มีผลสัมฤทธิ์ทางการเรียน เรื่อง ตารางธาตุ สำหรับนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 4. ใน วิทยานิพนธ์วิทยาศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาวิทยาศาสตรศึกษา. มหาวิทยาลัยอุบลราชธานี.
กัญญภัสสก์ เอกภัทร์ชัยวงษ์. (2564). การพัฒนาผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนคณิตศาสตร์ โดยใช้การจัดกิจกรรม
การเรียนรู้แบบกลุ่มร่วมมือเทคนิค TAI ร่วม KWDL ของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 4. ใน วิทยานิพนธ์ครุศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาหลักสูตรและการเรียนการสอน. มหาวิทยาลัยราชภัฎมหาสารคาม.
ชาญณรงค์ วิเศษสัตย์ และวาสนาไทย วิเศษสัตย์. (2563). แนวทางการจัดการเรียนรู้เพื่อส่งเสริมความเข้าใจทางคณิตศาสตร์. วารสารคณิตศาสตร์ Mathematical Journal, 65(702), 27-44.
โชติมา หนูพริก. (2558). เทคนิคการประเมินเพื่อพัฒนาการเรียนรู้: การตั้งคำถามและการให้ข้อมูลย้อนกลับเพื่อส่งเสริมการเรียนรู้. วารสารศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยศิลปากร, 13(2), 18-30.
ทิวาพร แก้วคำสอน. (2564). การพัฒนาแบบฝึกทักษะคณิตศาสตร์เรื่องความน่าจะเป็นโดยใช้การเรียนรู้แบบร่วมมือเทคนิค TAI ร่วมกับเทคนิค KWDL สำหรับนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 3. วารสารบัณฑิตศึกษา, 18(80), 96-104.
นพพร แหยมแสง และอุไร ซิรัมย์. (2561). พฤติกรรมการสอนคณิตศาสตร์ 1. (พิมพ์ครั้งที่ 3). กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยรามคำแหง.
นิรันดร์ แสงกุหลาบ. (2547). การเปรียบเทียบผลการเรียนรู้ เรื่อง โจทย์ปัญหาทศนิยมและร้อยละของนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 5 ที่จัดการเรียนรู้ ด้วยเทคนิค K-W-D-L และตามแนว สสวท. กรุงเทพมหานคร: มหาวิทยาลัยศิลปากร.
ปนัดดา กุลบุตร และสิริพร ทิพย์คง. (2559). การศึกษาผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนคณิตศาสตร์และความสามารถในการแก้ปัญหาทางคณิตศาสตร์ของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 2 เรื่องการประยุกต์ของสมการเชิงเส้นตัวแปรเดียวโดยการใช้เทคนิค KWDL โรงเรียนทุ่งศรีอุดม จังหวัดอุบลราชธานี. วารสารศึกษาศาสตร์ปริทัศน์ มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์, 31(1), 74-84.
ปราณี กองจินดา. (2549). การเปรียบเทียบผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนคณิตศาสตร์และทักษะการ คิดเลขในใจของนักเรียน ที่ได้รับการสอนตามรูปแบบซิปปาโดยใช้แบบฝึกหัดที่เน้นทักษะการคิดเลขในใจกับนักเรียนที่ได้รับการสอนโดยใช้คู่มือครู. ใน วิทยานิพนธ์ครุศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาหลักสูตรและการสอน. มหาวิทยาลัยราชภัฏพระนครศรีอยุธยา.
ปิยะทิพย์ เชาว์ฉลาด และคณะ. (2561). การพัฒนาผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนและความสามารถในการแก้โจทย์ปัญหาทางคณิตศาสตร์ของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 1. วารสารสังคมศาสตร์วิจัย, 9(1), 180-199.
พิมพันธ์ เดชะคุปต์ และพเยาว์ ยินดีสุข. (2548). การเรียนการสอนที่เน้นผู้เรียนเป็นศูนย์กลาง. กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์เดอะมาสเตอร์กรุ๊ป แบเนจเม็นท์.
ภาณิชา ศรีรัตน์ และคณะ. (2562). ผลการใช้รูปแบบการจัดการเรียนรู้เพื่อเสริมสร้างความสามารถในการให้เหตุผลและ ความสามารถในการเชื่อมโยงทางคณิตศาสตร์ของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 3. วารสารมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยนครพนม, 9(3), 92-104.
ยุวดี ศรีสังข์ และคณะ. (2563). ศึกษาการพัฒนาแบบฝึกทักษะคณิตศาสตร์โดยใช้เทคนิค KWDL เพื่อส่งเสริมความสามารถในการแก้ปัญหาเรื่องร้อยละสำหรับ นักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 5. วารสารศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยบูรพา, 32(1), 32-45.
วัชรา เล่าเรียนดี. (2556 ). ศาสตร์การนิเทศการสอน และการโค้ชการพัฒนาวิชาชีพ: ทฤษฎีกลยุทธ์สู่การปฏิบัติ.(พิมพ์ครั้งที่ 12). นครปฐม: โรงพิมพ์มหาวิทยาลัยศิลปากร วิทยาเขตพระราชวังสนามจันทร์นครปฐม.
วีระศักดิ์ เลิศโสภา. (2544). ผลการใช้เทคนิคการสอน K-W-D-L ที่มีต่อผลสัมฤทธิ์ในการแก้โจทย์ปัญหาคณิตศาสตร์ของนักเรียนชั้นประถมศึกษาปี ที่ 4. ใน วิทยานิพนธ์ครุศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาประถมศึกษา. จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
สมพร เชื้อพันธ์. (2547). การเปรียบเทียบผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนคณิตศาสตร์ของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 3 โดยใช้วิธีการจัดการเรียนการสอนแบบสร้างองค์ความรู้ด้วยตนเองกับการจัดการเรียนการสอนตามปกติ. ใน วิทยานิพนธ์ศึกษาศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาหลักสูตรและการสอน. มหาวิทยาลัยราชภัฏพระนครศรีอยุธยา.
สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา. (2560). แผนการศึกษาแห่งชาติ พ.ศ. 2560 - 2579. กรุงเทพมหานคร: บริษัทพริกหวานกราฟฟิค จำกัด.
สุวรรณา คูณทัน. (2550). การพัฒนาผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนวิชาชีววิทยาเรื่องการแบ่งเซลล์โดยใช้ชุดการสอน แบบสื่อประสม. ใน วิทยานิพนธ์วิทยาศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาวิทยาศาสตรศึกษา. มหาวิทยาลัยอุบลราชธานี.
อัมพร ม้าคะนอง. (2559). การสอนและการเรียนรู้. กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
Good, C. V. (1973). Dictionary of Education. New York: McGraw-Hill, Inc.
Hanna, G. & Yackel, E. (2003). A Research Companion to Principles and Standards for School Mathematics. (1st ed.). Virginia: National Council of Teachers of Mathematics.
Martin, R. E. et al. (1994). Teaching science for all children. Boston: Allyn and Bacon.
Maslow, A. H. (1962). Toward a psychology of being. New York: D.Van Nostrand.
Schmuck, R. A. (2006). Constructivist Learning design: Key questions for teaching to standards. California: Corwin Press.
Shaw, J. M. et al. (1997). Cooperative Problem Solving: Using K-W-D-L as an Organizational Technique. Teaching Children Mathematics, 3(9), 482-486.
Woolfolk, A. E. (1993). Education psychology. (5th ed.). London: Allyn and Bacon.
