การส่งเสริมศักยภาพการท่องเที่ยวเชิงสร้างสรรค์จังหวัดจันทบุรี
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษานโยบายส่งเสริมการท่องเที่ยวเชิงสร้างสรรค์จังหวัดจันทบุรี
ในแผนพัฒนาจังหวัดจันทบุรี พ.ศ. 2566 - 2570 และ 2) ศึกษาศักยภาพการท่องเที่ยวเชิงสร้างสรรค์จังหวัดจันทบุรี ใช้ระเบียบวิธีการวิจัยเชิงคุณภาพ โดยการวิเคราะห์เนื้อหานโยบายส่งเสริมการท่องเที่ยวในแผนพัฒนาจังหวัดจันทบุรี เป็นหน่วยในการวิเคราะห์ และการสัมภาษณ์เชิงลึกผู้บริหารหน่วยงานภาครัฐ ภาคเอกชน นักวิชาการ องค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นที่มีหน้าที่ส่งเสริมการท่องเที่ยวเชิงสร้างสรรค์ และผู้ประกอบการท่องเที่ยวเชิงสร้างสรรค์ทั้ง 10 อำเภอ จำนวน 31 คน ผลการศึกษาพบว่า 1) นโยบายส่งเสริมการท่องเที่ยวเชิงสร้างสรรค์เป็นกลไกสำคัญในการขับเคลื่อนงานพัฒนาการท่องเที่ยวเชิงสร้างสรรค์ในระดับพื้นที่ให้ความสำคัญกับทรัพยากรการท่องเที่ยวทางธรรมชาติ ศิลปวัฒนธรรมและวิถีชีวิต ซึ่งเป็นจุดเด่น และมีความเข้มแข็งของจังหวัดจันทบุรี เพื่อให้เกิดการยกระดับการท่องเที่ยวเชิงสร้างสรรค์ในแหล่งท่องเที่ยวหลักและแหล่งท่องเที่ยวรองให้มีคุณภาพสูง ที่เน้นคุณค่า อัตลักษณ์ ความยั่งยืนและเหมาะสมกับนักท่องเที่ยวทุกช่วงวัยเพื่อให้บรรลุเป้าหมายการพัฒนาจังหวัดจันทบุรีเป็นเมืองเศรษฐกิจการท่องเที่ยวเชิงสร้างสรรค์ที่มีมูลค่าสูง และ 2) จังหวัดจันทบุรีมีศักยภาพด้านการท่องเที่ยวเชิงสร้างสรรค์ 2 ลักษณะ คือ 2.1) ศักยภาพด้านพื้นที่รองรับการท่องเที่ยว แหล่งท่องเที่ยวเชิงสร้างสรรค์ของจังหวัดจันทบุรีในแต่ละชุมชนมีขนาดกว้างใหญ่สามารถรองรับนักท่องเที่ยวจำนวนมากได้และมีระบบสาธารณูปโภคครบถ้วน มีที่พักจำนวนมากและหลากหลายมีระบบรักษาความปลอดภัยสูงส่งผลให้นักท่องเที่ยวใช้เวลาในการท่องเที่ยวในพื้นที่มากขึ้น และ 2.2) ศักยภาพด้านความดึงดูดใจ จังหวัดจันทบุรีมีปริมาณทรัพยากรการท่องเที่ยวเชิงสร้างสรรค์จำนวนมากทั้งทรัพยากรทางธรรมชาติ ประวัติศาสตร์โบราณสถาน โบราณวัตถุ ศิลปวัฒนธรรม ประเพณีและกิจกรรมที่เกี่ยวกับวิถีชีวิตที่ตอบสนองความต้องการการท่องเที่ยวเชิงสร้างสรรค์ของนักท่องเที่ยวได้อย่างหลากหลาย
Article Details
เอกสารอ้างอิง
กรมการท่องเที่ยว. (2560). รายงานการวิจัยเรื่อง ข้อมูลแหล่งท่องเที่ยวในประเทศไทย. กรุงเทพมหานคร: กระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬา.
กฤษฎา สุริยวงค์. (2563). การสื่อสารเพื่อพัฒนาการท่องเที่ยวเชิงสร้างสรรค์โดยชุมชนมีส่วนร่วมของจังหวัดเพรชบุรี. ใน ดุษฎีนิพนธ์นิเทศศาสตรดุษฎีบัณฑิต สาขาวิชาเทศศาสตร์. มหาวิทยาลัยธุรกิจบัณฑิตย์.
ขวัญฤทัย เดชทองคำ. (2566). การพัฒนาศักยภาพแหล่งท่องเที่ยววิถีชุมชนเชิงสร้างสรรค์สู่ความยั่งยืน กรณีศึกษาชุมชนริมน้ำเจ้าพระยาบ้านเกาะเกิดจังหวัดพระนครศรีอยุธยา. วารสารวิชาการอยุธยาศึกษา, 15(2), 65-69.
ชาย โพธิสิตา. (2550). ศาสตร์และศิลป์การวิจัยเชิงคุณภาพ. (พิมพ์ครั้งที่ 9). กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์ศูนย์หนังสือจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ณดา จันทร์สม. (2565). ทุนทางสังคมกับการพัฒนาชุมชนอย่างยั่งยืน. เรียกใช้เมื่อ 25 ตุลาคม 2565 จาก https://thaipublica.org/2022/11/nida-sustainable-move09/.
ธิติพัฒน์ เอี่ยมนิรันดร์. (2564). การสื่อสารกับการพัฒนา. นนทบุรี: สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช.
ประภาศรี เธียรธุมา และคณะ. (2565). ศักยภาพของแหล่งท่องเที่ยวและการรับรู้ของนักท่องเที่ยว กรณีศึกษาอ่าวไร่เลอุทยานแห่งชาติหาดนพรัตน์ธารา - หมู่เกาะพีพีจังหวัดกระบี่. วารสารบริหารธุรกิจศรีนครินทร์วิโรฒ, 13(1), 87-103.
สำนักงานการท่องเที่ยวและกีฬาจังหวัดจันทบุรี. (2565). สถิตินักท่องเที่ยวจังหวัดจันทบุรี ปี 2565 - 2566. เรียกใช้เมื่อ 15 ธันวาคม 2565 จาก https://www.chanthaburi.go.th/frontpage
อัจฉริยา คันธมาลาเจริญ. (2564). การพัฒนาศักยภาพการท่องเที่ยวในแนวทางการท่องเที่ยว 4.0 กรณีศึกษาพื้นที่ตำบลกื้ดช้าง อำเภอแม่แตง จังหวัดเชียงใหม่. ใน วิทยานิพนธ์การวางแผนภาคและเมืองมหาบัณฑิต สาขาวิชาการวางผังเมืองและสภาพแวดล้อม. มหาวิทยาลัยแม่โจ้.
อานนท์ หวังสว่างกุล. (2559). พฤติกรรมและความพึงพอใจของนักท่องเที่ยวนานาชาติต่อสื่อออนไลน์การท่องเที่ยวแห่งประเทศไทย. กรุงเทพมหานคร: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
Tirakanon, S. (2014). Social science research methods. (4th ed.). Bangkok: Chulalongkorn Press.