การศึกษาองค์ประกอบสมรรถนะครูปฐมวัยในการจัดประสบการณ์ การเรียนรู้ตามแนวคิดการพัฒนาเด็กอย่างเป็นองค์รวม สังกัดสำนักงานคณะกรรมการส่งเสริมการศึกษาเอกชน
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาองค์ประกอบสมรรถนะครูปฐมวัยในการจัดประสบการณ์การเรียนรู้ตามแนวคิดการพัฒนาเด็กอย่างเป็นองค์รวม ในโรงเรียนเอกชนสังกัดสำนักงานคณะกรรมการส่งเสริมการศึกษาเอกชน แม้ว่าสมรรถนะครูได้รับการกล่าวถึงแพร่หลายในระดับสากล แต่ยังมีงานวิจัยจำนวนน้อยที่ยืนยันโมเดลโดยใช้การวิเคราะห์องค์ประกอบเชิงยืนยัน (CFA) ในบริบทโรงเรียนเอกชนไทย กลุ่มตัวอย่าง คือ ครูปฐมวัย จำนวน 360 คน ได้จากการสุ่มแบบแบ่งชั้น เครื่องมือวิจัยเป็นแบบสอบถาม และวิเคราะห์ข้อมูลด้วยสถิติเชิงพรรณนา และ CFA โดยใช้โปรแกรม R และ Jamovi โมเดลสมรรถนะครูปฐมวัย (COMP) ประกอบด้วย องค์ประกอบสำคัญ 6 ด้าน ได้แก่ การพัฒนาเด็กอย่างเป็นองค์รวม (HD), การวางแผนและจัดประสบการณ์การเรียนรู้แบบบูรณาการ (IL), การออกแบบกิจกรรมที่หลากหลายและใช้สื่อที่เหมาะสม (AM), การจัดสภาพแวดล้อมที่ส่งเสริมการเรียนรู้อย่างรอบด้าน (SE), การประเมินพัฒนาการแบบองค์รวมตามสภาพจริง (HA) และ การสร้างความร่วมมือกับครอบครัวและชุมชน (FC) ผลการวิจัยพบว่า องค์ประกอบสมรรถนะครูปฐมวัยในการจัดประสบการณ์การเรียนรู้ตามแนวคิดการพัฒนาเด็กอย่างเป็นองค์รวม สังกัดสำนักงานคณะกรรมการส่งเสริมการศึกษาเอกชน ประกอบด้วย 1) การพัฒนาเด็กอย่างเป็นองค์รวม 2) วางแผนและจัดประสบการณ์การเรียนรู้แบบบูรณาการ 3) การออกแบบกิจกรรมที่หลากหลายและใช้สื่อที่เหมาะสม 4) การจัดสภาพแวดล้อมที่ส่งเสริมการเรียนรู้อย่างรอบด้าน 5) การประเมินพัฒนาการแบบองค์รวมตามสภาพจริง และ 6) การสร้างความร่วมมือกับครอบครัวและชุมชน โมเดล CFA มีความสอดคล้องกับข้อมูลเชิงประจักษ์ (χ²/df = 1.91, CFI = 0.986, TLI = 0.985, RMSEA = 0.05, SRMR = 0.04) โดยค่าน้ำหนักองค์ประกอบทุกด้านมีนัยสำคัญและอยู่ในเกณฑ์ที่ยอมรับได้ (0.70 - 0.97)
Article Details
เอกสารอ้างอิง
กันตวรรณ มีสมสาร. (2560). แนวทางการพัฒนาสมรรถนะด้านการจัดประสบการณ์การเรียนรู้ของครูปฐมวัยในศตวรรษที่ 21. วารสารวไลยอลงกรณ์ปริทัศน์, 7(1), 45-56.
ศิริพร ธรรมรักษ์. (2562). แนวทางการจัดการเรียนรู้เชิงบูรณาการสำหรับเด็กปฐมวัย. วารสารวิจัยทางการศึกษา, 23(1), 77-94.
สมปรารถนา ประสิทธิ์. (2561). สมรรถนะครูปฐมวัยกับคุณภาพการจัดประสบการณ์การเรียนรู้. วารสารครุศาสตร์, 45(2), 55-70.
อัญชลี สงวนนาม. (2564). การจัดการเรียนรู้ปฐมวัยตามแนวคิดองค์รวม: บทเรียนจากการปฏิบัติจริง. วารสารครุศาสตร์มหาวิทยาลัยราชภัฏ, 50(3), 112-128.
Carme, P. M. et al. (2024). What competencies should early childhood educators demonstrate? A Delphi study. Frontiers in Education, 9, 1422950. https://doi.org/10.3389/feduc.2024.1422950.
Copple, C. & Bredekamp, S. (2021). Developmentally appropriate practice in early childhood programs serving children from birth through age 8. (4th ed.). Washington: NAEYC.
Hair, J. F. et al. (2010). Multivariate data analysis. (7th ed.). New Jersey: Pearson Prentice Hall.
Hu, L. T. & Bentler, P. M. (1999). Cutoff criteria for fit indexes in covariance structure analysis: Conventional criteria versus new alternatives. Structural Equation Modeling, 6(1), 1-55.
Kline, R. B. (2016). Principles and practice of structural equation modeling. (4th ed.). New York: The Guilford Press.
McClelland, D. C. (1973). Testing for competence rather than for intelligence. American Psychologist, 28(1), 1-14.
OECD. (2019). Providing quality early childhood education and care: Results from the Starting Strong Survey 2018. Paris: OECD Publishing.
Rodiah, R. et al. (2024). The importance of holistic education for early childhood: Integrating cognitive, emotional and social aspects. Journal of Gemilang, 1(3), 1-8.
Spencer, L. M. & Spencer, S. M. (1993). Competence at work: Models for superior performance. New York: Wiley.
Wathirunwong, T. et al. (2025). A study of early childhood teachers’ competencies in strengthening executive functions in private preschool children in Thailand. Journal of Lifestyle and SDGs Review, 5(3), 1-22.
