กรอบแนวคิดการจัดการเรียนรู้เชิงผลลัพธ์เพื่อสมรรถนะการทำงานจริง ในอุตสาหกรรมซอฟต์แวร์
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาสมรรถนะที่จำเป็นของตำแหน่งนักทดสอบซอฟต์แวร์ 2) พัฒนากรอบการจัดการเรียนรู้เชิงผลลัพธ์และการประเมินสมรรถนะการทำงาน และ 3) เสนอแนวทางการประยุกต์ใช้กรอบแนวคิดในการพัฒนาหลักสูตรระดับอุดมศึกษา โดยบูรณาการแนวคิดการจัดการศึกษาเชิงผลลัพธ์ การจัดการศึกษาเชิงสมรรถนะ และการจัดการเรียนรู้เชิงบูรณาการกับการทำงานผ่านกระบวนการวิเคราะห์ลักษณะงาน และช่องว่างสมรรถนะร่วมกับสถานประกอบการในอุตสาหกรรมซอฟต์แวร์ เครื่องมือวิจัยผ่านการตรวจสอบความตรงเชิงเนื้อหาโดยผู้เชี่ยวชาญและทดสอบความเชื่อมั่น (Cronbach’s Alpha = 0.97) กลุ่มตัวอย่าง คือ นักศึกษาสาขาวิชาวิทยาการคอมพิวเตอร์ จำนวน 50 คน ฝึกประสบการณ์วิชาชีพในตำแหน่ง นักทดสอบซอฟต์แวร์ เก็บข้อมูลใช้รูปแบบการประเมินตามสภาพจริง ผ่านเกณฑ์ระดับคุณภาพรวมถึงประเมินคู่ขนานระหว่างนักศึกษาและผู้นิเทศงาน ผลการวิจัยพบว่า สมรรถนะที่จำเป็นแบ่ง 6 ด้าน ได้แก่ ด้านเทคนิค ด้านการคิดวิเคราะห์ ด้านวิชาชีพและการทำงานจริง ด้านดิจิทัลและการใช้เครื่องมือ ด้าน Soft Skill และจริยธรรม และด้านผลลัพธ์เชิงบูรณาการ ทั้งนี้ ประสิทธิผลของกรอบแนวคิดส่งผลให้นักศึกษามีระดับสมรรถนะหลังการปฏิบัติงานเฉลี่ย ร้อยละ 85 และมีอัตราการได้งานทำทันทีหลังสำเร็จการศึกษาสูงถึง ร้อยละ 80 ของผู้เข้าปฏิบัติงานจริง กรอบแนวคิดนี้จึงเป็นกลไกเชิงระบบที่ออกแบบการเรียนรู้กับผลลัพธ์การทำงานจริงได้อย่างมีประสิทธิภาพ ลดช่องว่างสมรรถนะและยกระดับคุณภาพบัณฑิต ข้อเสนอแนะจากการวิจัยระบุว่าสถาบันอุดมศึกษาควรนำกรอบสมรรถนะทั้ง 6 ด้าน ไปใช้เป็นฐานในการพัฒนาหลักสูตรฐานสมรรถนะ และการออกแบบรายวิชาเชิงอาชีพร่วมกับภาคอุตสาหกรรมอย่างเป็นรูปธรรม สร้างคุณภาพบัณฑิตให้มีความพร้อมในการปฏิบัติงานระดับมืออาชีพ และรองรับการเปลี่ยนแปลงของเทคโนโลยีอนาคต
Article Details
เอกสารอ้างอิง
กระทรวงการอุดมศึกษา วิทยาศาสตร์ วิจัยและนวัตกรรม. (2565). โครงการส่งเสริมการจัดสหกิจศึกษาและการศึกษาเชิงบูรณาการกับการทำงาน. เรียกใช้เมื่อ 2 มกราคม 2569 จาก https://www.mhesi.go.th/index.php/flagship-project/6820-CWIE.html
คณะทำงานจัดทำคู่มือการจัดการศึกษาเชิงบูรณาการกับการทำงาน. (2561). คู่มือการจัดการเรียนการสอนเชิงบูรณาการกับการทำงาน. กรุงเทพมหานคร: สำนักงานคณะกรรมการการอุดมศึกษา.
มธุรส กัลยา และคณะ. (2565). อัตราการได้งานทำของบัณฑิตหลักสูตรสหกิจศึกษา มหาวิทยาลัยเชียงใหม่. ใน รายงานการวิจัย. มหาวิทยาลัยเชียงใหม่.
รุ่งทิวา หวังเรืองสถิตย์ และอัญชลี แก้วสระศรี. (2565). การรับรู้ผลลัพธ์การเรียนรู้ของหลักสูตรตามกรอบมาตรฐานคุณวุฒิระดับอุดมศึกษาแห่งชาติระดับปริญญาตรี สาขาพยาบาลศาสตร์ของบัณฑิตพยาบาล ปีการศึกษา 2563 วิทยาลัยพยาบาลบรมราชชนนี พุทธชินราช. ราชาวดีสาร วิทยาลัยพยาบาลบรมราชชนนี สุรินทร์, 12(1), 78-93.
Andrade, H. (2019). A Critical Review of Research on Student Self-Assessment. Frontiers in Education, 4, 1-13. https://doi.org/10.3389/feduc.2019.00087.
Billett, S. (2015). Integrating Practice-based Experiences into Higher Education. Berlin: Springer.
Brown, S. & Knight, P. (2017). Assessing Learners in Higher Education (Teaching and Learning in Higher Education). Abingdon: Routledge.
International Organization for Standardization. (2015). ISO/IEC 25010: Systems and software Quality Requirements and Evaluation (SQuaRE). Geneva: International Organization for Standardization.
Jackson, D. (2015). Employability skill development in work-integrated learning: Barriers and best practice. Studies in Higher Education, 40(2), 350-372.
Mulder, M. (2017). Competence-based Vocational and Professional Education. Berlin: Springer Nature.
OECD. (2019). OECD Future of Education and Skills 2030. Paris: OECD Publishing.
UNESCO. (2021). Reimagining our futures together: a new social contract for education. Paris: UNESCO.
World Economic Forum. (2023). The Future of Jobs Report 2023. Cologny: World Economic Forum.